สมมติฐานเช่นนี้ สำหรับเจียงอวี้แล้วมันเป็นไปไม่ได้เลย
เป็นเพียงแค่การสมมติขึ้นมาเท่านั้น
หัวใจของเขาทำไมถึงได้รู้สึกเหมือนถูกใครบางคนบีบรัด จนเจ็บแปลบขึ้นมาอย่างรุนแรง?
ทว่าเขากลับตอบโจวจื่อเหิงด้วยความเย็นชา:
"คนดีอายุสั้น คนชั่วอายุยืน"
"โจวจื่อเหิง แกกับหลินทิงอายุยืนทั้งคู่ ไม่มีใครตายหรอก"
ไม่อย่างนั้นโจวจื่อเหิงก็คงไม่ถูกตัดสินประหารชีวิต หรือแม้กระทั่งมีคำสั่งจับกุมทั่วประเทศ ให้ยิงทิ้งทันทีที่พบตัว แต่กลับสามารถมอบตัวแล้วได้รับการปล่อยตัวพ้นผิด
โจวจื่อเหิงมองดูเพื่อนที่เติบโตมาด้วยกันตั้งแต่เด็ก
ชายคนนี้คงลืมไปแล้วว่า เขาเคยสาบานต่อหน้าเขาอย่างหนักแน่นว่า จะดูแลหลินทิงให้ดีไปตลอดชีวิต
คงลืมไปแล้วเช่นกันว่า เขายอมเอาชีวิตเข้าปกป้องหลินทิง
แววตาที่เคยเฉยชาของโจวจื่อเหิง ถูกแทนที่ด้วยความผิดหวังและเสียใจมากมายเกินไป
เขาถอนหายใจหนัก ๆ "ถ้ารู้ว่าจะเป็นแบบนี้ ข้าไม่มีทางยอมให้หลินทิงโง่ตามแกไปเช่นนี้"
"ฮึ!" เจียงอวี้หัวเราะเย็นชา "โจวจื่อเหิง ถ้าแกอยากแย่งหลินทิง แกควรไปหาซ่งลวี่เฟิง แกมาหาผิดคนแล้ว"
หลินทิงไม่เคยรู้จักสำนึกผิด
เขาตักเตือนไปแล้วด้วยความหวังดีหลายครั้งหลายหน
นับจากนี้ไป เขาจะไม่ยุ่งเกี่ยวกับหลินทิงอีก
เขาจะใช้ชีวิตกับหลินเวยเวยให้ดี
ก่อนหน้านี้เขาทำกับหลินทิงอย่างไร หลังจากนี้เขาก็จะทำกับหลินเวยเวยอย่างนั้น
เขาวางการ์ดเชิญในมือที่โจวจื่อเหิงไม่แม้แต่จะชายตามอง ลงบนโต๊ะกาแฟ พร้อมกับก้มตัวลงเล็กน้อย
จากนั้นก็ยืดตัวขึ้นตรง แล้วหมุนตัวเดินจากไป
เมื่อมองดูแผ่นหลังที่คุ้นเคยนี้ โจวจื่อเหิงก็ส่งเสียงเย็นชา:
"เจียงอวี้ สิ่งที่แกพูดและทำในวันนี้จะต้องชดใช้"
โจวจื่อเหิงเข้าใจเจียงอวี้ดี
สาเหตุที่เจียงอวี้เกลียดหลินทิงถึงเพียงนี้ เกลียดจนหลินทิงเป็นมะเร็งจริง ๆ แต่เขากลับไม่ยอมเชื่อ ก็เพียงเพราะหลินทิงเคยหักหลังเขามาก่อน
หากวันหนึ่งเจียงอวี้รู้ว่า เขากับหลินทิงไม่เคยมีอะไรกันเกินเลย ไม่เคยสมคบคิดกันเรื่องยาต้านมะเร็ง เขาจะต้องเสียใจไปจนตายแน่นอน
เมื่อได้ยินคำขู่เช่นนี้ เจียงอวี้เพียงแค่หยุดฝีเท้าลงเล็กน้อย
จากนั้นก็หัวเราะหึในลำคอ โดยไม่พูดอะไรอีก แล้วก้าวยาว ๆ จากไป
……
สองวันต่อมา