เมื่อก่อน หลินทิงมักชอบหนีบเอวของเขา
เกาะไหล่ของเขา
เรียกเขาครั้งแล้วครั้งเล่าว่า อวี้อวี้ อวี้อวี้…
คำเรียกนี้ ชวนให้เจียงอวี้หวนนึกถึงความทรงจำมากมาย
ความทรงจำฉายวาบในห้วงสมอง
ภาพแล้วภาพเล่า
จากหวานซึ้ง สู่บีบคั้นหัวใจ สู่แหลกสลาย
ภาพในสมองหยุดค้างอยู่ที่ชั่วขณะที่หลินทิงถูกช่วยชีวิตไม่สำเร็จ
เขากำหมัดแน่น
บนหมัด เส้นเอ็นปูดโปน
เขาเกลียดตัวเอง โง่จนไม่มีทางเยียวยา
หลินเวยเวยที่ถูกผลักออกมา น้ำตาไหลทะลัก
"อวี้อวี้ ช่วงนี้คุณ…"
"ฉันบอกแล้ว อย่าเรียกฉันว่าอวี้อวี้"
หลินเวยเวยพูดได้ครึ่งประโยค ก็ถูกเจียงอวี้ตัดบทเด็ดขาด
ทำเอาหลินเวยเวยไม่กล้าแม้แต่จะปล่อยให้น้ำตาหยด
เธอมองเจียงอวี้ตะลึงงัน ในใจซัดสาดคลื่นมหึมา
จบแล้ว! คราวนี้จบจริง ๆ
แค่หลินทิงจากไป เจียงอวี้ก็เกลียดชังเธอถึงเพียงนี้
ถ้าให้เจียงอวี้ได้หลักฐานที่เป็นรูปธรรม ที่เธอวางแผนร้ายหลินทิง…
เขาจะทำยังไงกับเธอนะ?
"เจียงอวี้…"
ณ ตอนนี้ เจียงอวี้ไม่มีหลักฐาน พิสูจน์ว่าเบื้องหลังทุกอย่างคือฝีมือของหลินเวยเวย
เขายังไม่ทำอะไรหลินเวยเวย
โทสะที่พลุ่งพล่านถูกเขาข่มเอาไว้
"หลินเวยเวย เริ่มตั้งแต่วันนี้ คุณย้ายออกจากจิงเซวียนเปี๋ยย่วน"
หลินเจิ้นอวี่ที่อยู่ข้างหลังหลินเวยเวยพุ่งเข้ามา "เจียงอวี้ คุณบ้าอะไร?"
สองพี่น้องในห้องนั่งเล่น เจียงอวี้ไม่ใส่ใจอีกแล้ว
เขาไม่สนว่าหลินเวยเวยจะร้องไห้หนักหนาแค่ไหน
ยิ่งไม่สนหลินเจิ้นอวี่ที่ก้าวยาว ๆ ไล่ตามมา โมโหพลุ่งพล่าน
หลินเจิ้นอวี่ไล่ตามมาติด ๆ
"เจียงอวี้ หลินทิงจากไปแล้ว ผมก็เสียใจมาก ผมเจ็บปวดกว่าคุณอีก"
"แต่ผมไม่ไร้สติแบบคุณ"
"คุณเอาอารมณ์มาระบายใส่เวยเวยทั้งหมดได้ยังไง?"
"งานแต่งที่บาหลีจัดไปครึ่งทาง คุณทิ้งเวยเวยไว้ที่นั่นคนเดียวแล้วเดินจากมา ก็ทำให้เวยเวยและบ้านตระกูลหลินของเราขายหน้าแทบตายอยู่แล้ว"
"นี่คุณจะไล่เวยเวยออกไป จะให้เวยเวยใช้ชีวิตยังไงต่อไป?"
"หรือว่าหลินทิงตายแล้ว ทุกคนก็ต้องตายตามเธอไปด้วยงั้นเหรอ?"