โจวจื่อเหิงเช็ดผมพลางเดินมานั่งลงบนโซฟาหนังอย่างไม่รีบร้อน
จากนั้นก็มองไปทางเจียงซูเฉิน เอ่ยปากเรียบ ๆ ว่า
"หลินทิงไม่ได้บอกคำตอบพวกคุณไปแล้วหรือ?"
ฝั่งตรงข้ามโซฟามีคนนอนอยู่ คือเจียงอวี้ที่เมาแอ๋
กลิ่นเหล้าคลุ้งไปทั้งห้องทำให้โจวจื่อเหิงขมวดคิ้ว
"ลั่วเกา พาเขาไปห้องพักแขก"
ไม่นานลั่วเกาก็เรียกคนสองคนมาประคองเจียงอวี้ที่เมาไม่ได้สติไปยังห้องพักแขกอย่างระมัดระวัง
เจียงซูเฉินรู้ว่าโจวจื่อเหิงไม่ได้ตัดขาดกับเจียงอวี้อย่างสิ้นเชิง
ไม่อย่างนั้นเขาคงไม่ปล่อยให้เจียงอวี้ไปนอนห้องพักแขก
เขาจึงถามอีกครั้ง "อวี๋เหิง นายช่วยพูดให้มันชัดเจนหน่อย"
โจวจื่อเหิงที่นั่งอยู่บนโซฟายังคงเอ่ยปากเรียบ ๆ ว่า "ที่ควรพูด หลินทิงก็พูดไปหมดแล้ว"
ได้ยินดังนั้น เจียงซูเฉินก็ขมวดคิ้วครุ่นคิดอยู่สิบกว่าวินาที
แล้วก็เข้าใจแจ่มแจ้งในทันใด
"อวี๋เหิง หลินทิงไม่อยากให้โหยวจื่อกับเจียงอวี้รู้จักกันแล้ว ใช่ไหม?"
เมื่อหวนนึกถึงเรื่องราวต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้
เจียงซูเฉินก็ยิ่งมั่นใจ
สองแม่ลูกหลินทิงต้องเกลียดเจียงอวี้เข้ากระดูกดำแน่
สิ่งที่ตอบเจียงซูเฉินกลับมา คือคำถามที่ไม่ตรงประเด็นของโจวจื่อเหิง
"นายกับหลินทิงสนิทกันมาตั้งแต่เด็กเหมือนพี่น้องกัน นายก็เข้าใจหลินทิงดี"
"หลินทิงต้องการอะไร นายน่าจะรู้"
เจียงซูเฉินรู้ดีอยู่แล้ว
ตอนที่หลินทิงกลับมาที่เผิงเฉิง เดิมทีเธอตั้งใจจะให้โหยวจื่อรู้จักกับเจียงอวี้
และเธอก็ยืนยันกับทุกคนมาตลอดว่าโหยวจื่อคือลูกสาวของเจียงอวี้
แต่ต่อมาเธอกลับปฏิเสธข้อเท็จจริงนี้อย่างสิ้นเชิง
ถึงขั้นยอมรับด้วยตัวเองว่าโหยวจื่อคือลูกสาวของโจวจื่อเหิง
"เสี่ยวทิงเกลียดเจียงอวี้จนถึงขั้นไหน ถึงได้ไม่อยากให้โหยวจื่อกับเจียงอวี้รู้จักกันอีก?"
ใบหน้าของโจวจื่อเหิงขรึมลง "ถ้ามีคนต้องการชีวิตเจียงเจียซู่ลูกชายของนาย นายจะทำยังไง?"
เจียงซูเฉินตอบโดยไม่ต้องคิด "แน่นอนว่าฉันต้องสู้ตายกับเขา"
คำตอบนั้นชัดเจนอยู่แล้ว
โหยวจื่อเกือบเอาชีวิตไม่รอดถึงสองครั้งในมือของเจียงอวี้
หลินทิงย่อมไม่ต้องการให้โหยวจื่อมีส่วนเกี่ยวข้องใด ๆ กับเจียงอวี้
เจียงซูเฉินก็นึกอะไรขึ้นมาได้อีกเรื่องหนึ่ง
"อวี๋เหิง ฉันเห็นเสี่ยวทิงผอมลงไปมาก"