หลินเจี้ยนกั๋ว เจียงอวี้ และหลินเวยเวย ต่างชะงักฝีเท้าเมื่อเห็นหลินทิง
หลินเจี้ยนกั๋วเอ่ยทักด้วยความรู้สึกซับซ้อนในใจ “ทิงทิง ลูกกลับมาเยี่ยมพ่อหรือ ทำไมไม่พาโหยวจื่อมาด้วยล่ะ”
หลินทิงเงยหน้าขึ้นมอง
เวลานี้หลินเวยเวยกำลังคล้องแขนเจียงอวี้ไว้ พอสบตาเธอ เธอก็รีบดึงมือออกจากวงแขนของเจียงอวี้ทันที “พี่สาว”
หลินทิงไม่ตอบรับ
เจียงอวี้ที่ยืนอยู่ข้างหลินเวยเวย ทอดสายตามาที่หลินทิง
หลินทิงที่ดูซูบผอมแต่งหน้าอย่างประณีต
แถมยังยืดอกเชิดหน้าขึ้น
ท่าทางอิดโรยทั้งหลายถูกเธอปกปิดไว้อย่างมิดชิด
จนเจียงอวี้ยิ่งเชื่อสนิทใจว่าหลายครั้งก่อนที่เจอเธอ เธอตั้งใจแต่งหน้าให้ดูป่วยเพื่อแสดงละคร
ตอนนี้รู้แล้วว่าเขาจะไม่หลงกล เธอเลยไม่แม้แต่จะเสแสร้งต่อหน้าเขาแล้วงั้นหรือ
สีหน้าของเจียงอวี้จึงดำคล้ำขึ้นเรื่อยๆ
ขณะนั้น หลินทิงไม่แม้แต่จะชายตามองเขา ลุกขึ้นยืนแล้วหันไปหาหลินเจี้ยนกั๋ว “ท่านหลิน ดิฉันมาเอาสินสอดที่แม่ทิ้งไว้ให้ดิฉันค่ะ ไม่ทราบว่าวันนี้ท่านสะดวกหรือเปล่า”
หากไม่มีโหยวจื่อน้อย เธอคงไม่มาเรียกร้อง
คนที่กำลังจะตาย จะเอาทรัพย์สมบัติภายนอกกายไปทำอะไรได้
แต่เพื่อโหยวจื่อน้อย เธอต้องพยายามทวงทุกอย่างกลับคืนมา
ต่อไปโหยวจื่อจะต้องเล่าเรียน จะต้องออกเรือน ยังมีเรื่องต้องใช้เงินอีกมาก
คำพูดของเธอทำให้ทุกคนที่อยู่ตรงนั้นมีสีหน้าแปรเปลี่ยนไป
หลินเจี้ยนกั๋วไม่คาดคิดว่าเธอจะเปิดปากขอเงินเป็นอย่างแรก
เขาถอนหายใจหนักหน่วง แววตาที่มองหลินทิงไม่มีความเอ็นดูอีกต่อไป สีหน้าเย็นชาลง แล้วถามว่า