หลินทิงไม่คิดเลยว่าเจียงอวี้จะโทรหาเธออีก
ทั้งที่ครั้งก่อน เขาพูดไว้ชัดเจนแล้ว
เขาบอกว่าจะแต่งงาน
แล้วยังทำเป็นหวังดีแนะนำเธออีกสารพัด
แม้จะเป็นคำพูดไร้สาระที่หลินทิงไม่อยากฟังเลยก็ตาม
“นัดเจอที่ไหน” หลินทิงถามเสียงเบา แต่ได้ใจความ
เจียงอวี้ไม่ตอบคำถาม กลับถามว่า “หลินทิง ถ้าไม่ได้ส่วนประกอบของยา M901 เธอกับโจวจื่อเหิงคงไม่มีวันยอมแพ้ใช่ไหม”
หลินทิงถามซ้ำ “นัดเจอที่ไหนคะ”
น้ำเสียงของเธอทำให้เจียงอวี้รู้สึกอึดอัดในอก
ทั้งที่ควรเป็นเธอที่ต้องมาอ้อนวอนเขา
ทำไมท่าทีก้ากระด้างอย่างนี้
“ทะเลสาบเทียนเอ๋อ”
พูดทิ้งท้ายไว้แค่นี้ เจียงอวี้ก็วางสาย
ซ่งลวี่เฟิงถามข้าง ๆ “เสี่ยวทิง เจียงอวี้จะมาพบเธอเหรอ”
หลินทิงพอจะรู้ลางสังหรณ์แล้ว แต่เธอยังอยากลองอีกสักครั้ง
เธอขึ้นรถ “เจอกันหน่อย ถ้าได้ยา ฉันก็จะรอด”
ถ้ารอด เธอก็จะอยู่ดูแลโหยวจื่อต่อไปได้
เพื่อสิ่งนี้
เพื่อโหยวจื่อ เธอต้องสู้สุดกำลัง
ซ่งลวี่เฟิงกลัวว่าเธอจะเป็นลมได้ทุกเมื่อ
เขาจึงตัดสินใจไปด้วย แต่จะไม่แสดงตัว
เขามองไปที่โจวจื่อเหิง
โจวจื่อเหิงตอบ “ผมให้คนขับมารับ ส่วนคุณไปส่งหลินทิง”
……
ริมทะเลสาบเทียนเอ๋อ
ซ่งลวี่เฟิงจอดรถข้างทาง แล้วให้หลินทิงลงไปคนเดียว
“ผมรออยู่ตรงนี้”
“ค่ะ”
“หลินทิง”
“หืม”
“ถ้าเจียงอวี้พูดอะไรแรง ๆ ก็อย่าเก็บมาใส่ใจ”
ซ่งลวี่เฟิงมองเธอด้วยแววตาเป็นห่วง
หัวใจของเธออบอุ่นขึ้น “ไม่ต้องห่วง ฉันปลงตกหลายเรื่องแล้ว”
อีกฟากหนึ่ง
เจียงอวี้ยืนอยู่หน้าแปลงดอกไม้ริมทะเลสาบ
เสื้อดำของเขาช่างขัดกับมวลดอกไม้หลากสี
สีหน้าเย็นชา รอบกายกดต่ำสุดขั้ว
แม้แสงตะวันยังดูหมองหม่นลง
หลินทิงพอรู้ว่าเขาจะพูดอะไร
เธอแบกกระเป๋า ค่อย ๆ เดินเข้าไป
เมื่อเห็นเธอมาอยู่ข้าง ๆ เจียงอวี้ก็ไม่พูดอะไร
ทะเลสาบเทียนเอ๋อแห่งนี้มีความทรงจำร่วมกันมากมาย
ความงดงามในอดีตลอยเด่นในหัว ขณะที่ความรักความแค้นในวันนี้ยิ่งทำให้ขมับเขาตึงเครียด
เขาไม่พูด หลินทิงก็ไม่พูด
ความเงียบนี้ทำให้ทั้งคู่หายใจไม่ออก
ในที่สุด เจียงอวี้เอียงหน้า ทำลายความเงียบ ถามเรียบ ๆ
“หลินเจียงเปิดแถลงข่าวแล้ว เธอได้ดูหรือเปล่า”
“ค่ะ” หลินทิงรับคำ
เธอไม่คิดจะอ้อนวอนเจียงอวี้แล้ว