"มีคนกดออดหน้าประตู"
"หรือว่ามีแขกมาเยือน?"
"ไม่น่านะ เราก็เพิ่งย้ายเข้ามาอยู่ไม่นานเอง"
หลังจากได้ยินเสียงออดที่ดังขึ้นมาอย่างกะทันหัน ต้วนอี้และคนในครอบครัวต่างก็มีสีหน้างุนงง
"ใครน่ะ"
ต้วนอี้เดินไปที่ประตูพร้อมกับความสงสัย
"ต้วนอี้ สบายดีหรือไม่"
หลังจากต้วนอี้เปิดประตู ม่อหลิงเซวียนก็ยืนอยู่หน้าประตู ยิ้มให้กับต้วนอี้
"เป็นเจ้าได้อย่างไรกัน"
เมื่อต้วนอี้เห็นว่าผู้ที่มาคือม่อหลิงเซวียน ก็เอ่ยถามด้วยความสงสัย
"ฉันลืมบอกเธอไป บ้านของฉันก็อยู่ละแวกนี้ ต่อไปพวกเราก็เป็นเพื่อนบ้านกันแล้ว ตอนนี้ก็ถือโอกาสมาเยี่ยมเยียนพวกเธอ"
"หา?"
ต้วนอี้ตกใจไปชั่วขณะ
แต่ต้วนอี้ก็คิดออกอย่างรวดเร็ว ไม่แปลกใจเลยที่ท่านประธานมั่วจะใจกว้างถึงเพียงนี้ ยอมขายคฤหาสน์หลังใหญ่เท่านี้ให้ต้วนอี้แบบครึ่งให้ครึ่งขาย ที่แท้พวกเขาก็อาศัยอยู่ละแวกนี้เอง แถมยังเป็นเพื่อนบ้านกันอีกด้วย
เมื่อเป็นเช่นนี้ ไม่เพียงแต่ม่อหลิงเซวียนจะมาหาต้วนอี้เพื่อประลองได้ทุกวัน แม้แต่พ่อแม่ของต้วนอี้ก็จะอยู่ในสายตาของตระกูลมั่วตลอดเวลา
ในทันใดนั้น ต้วนอี้ก็รู้สึกเหมือนถูกวางแผนเข้าให้แล้ว
อย่างไรก็ตาม คฤหาสน์หลังนี้ใหญ่โตจริง ๆ สนามประลองและห้องบำเพ็ญบนชั้นสามก็ทำให้ต้วนอี้พึงพอใจอย่างยิ่ง ถึงจะถูกวางแผน ต้วนอี้ก็ยินยอมพร้อมใจ
อีกอย่าง อีกไม่นานตนเองก็จะต้องจากไปแล้ว การที่มีตระกูลมั่วคอยดูแลพ่อแม่ของตน ต้วนอี้ก็วางใจได้อย่างสมบูรณ์
"ยังไงล่ะ? ไม่ต้อนรับให้ฉันเข้าไปหรือ?"