ทว่าในจังหวะที่ทั้งสามคนกำลังจะบดขยี้การ์ดส่งตัว ก็มีอสูรกายสองตัวพุ่งเฉียดกายพวกเขาไปในชั่วพริบตา
ทันใดนั้น กำแพงน้ำแข็งขนาดมหึมาก็ก่อตัวขึ้นกลางอากาศ ขวางฝูงหมาป่าทุ่งร้างไว้เบื้องหลังกำแพงน้ำแข็งทั้งหมด
ไม่เพียงเท่านั้น งูพิษวิญญาณน้ำแข็งยังแผ่ไอเย็นออกจากร่างไม่หยุดหย่อน แช่แข็งทะเลทรายอันร้อนระอุโดยรอบจนแข็งตัว ราวกับก้าวเข้าไปในดินแดนหิมะ
ส่วนอสูรอัญมณีวิญญาณก็ลอยอยู่กลางอากาศ แผ่รัศมีเจิดจ้า ใช้คทาในมือยิงคลื่นแสงโจมตีหมาป่าทุ่งร้างเป็นระลอกๆ
"อะไรกัน! งูพิษวิญญาณน้ำแข็งตัวเดียวบวกอสูรอัญมณีวิญญาณอีกตัว ถึงกับต้านทานหมาป่าทุ่งร้างกว่า 20 ตัวได้งั้นรึ?"
"นี่มันแข็งแกร่งเกินไปแล้วมั้ง!"
"เด็กจากโรงเรียนมัธยมเหยากวงสามสองคนนั่น เก่งกาจถึงเพียงนี้เชียว?"
"ฮ่าๆๆ! เยี่ยมเลย เราไม่ต้องบดการ์ดแล้ว รีบถือโอกาสตอนชุลมุนหนีไปเถอะ"
"เดี๋ยวก่อน พวกเราหนีไปแบบนี้ไม่ดีมั้ง น้ำที่เขาช่วยชีวิตไว้ ควรไปกล่าวขอบคุณก่อนค่อยไปดีไหม?"
"มีเหตุผล"
เด็กหนุ่มทั้งสามลุกขึ้นอย่างทุลักทุเล แล้วเดินมุ่งหน้าไปหาต้วนอี้และซูเหลียนเสวี่ย
"รู้สึกขอบคุณที่ทั้งสองช่วยเหลือ พวกเราคือ..."
แต่พวกเขายังพูดไม่ทันจบ ต้วนอี้ก็ขัดขึ้นทันควัน "คำขอบคุณไม่จำเป็นต้องมี ฉันมีเรื่องจะถามพวกคุณ เดี๋ยวก่อน ฝูงหมาป่าทุ่งร้างนี่ปล่อยให้พวกเราจัดการเอง"
ต้วนอี้กล่าวจบก็คว้ากระบี่ฝ่าวายุที่เปล่งแสงเขียวในมือ พุ่งเข้าไป