เวลานี้ ต้วนอี้กำลังนอนฟุบอยู่ที่มุมเล็ก ๆ ในห้องสมุด ตรงหน้ามีกองตำราที่อ่านไม่เข้าใจวางอยู่ เขาหลับสบายกรนดัง
ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าถี่กระชั้นก็ปลุกต้วนอี้ให้ตื่น
"ใครนะ" ต้วนอี้เอ่ยด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดติดตื่น
"อย่าหลับต่อเลย มีคนจะมาหานายแล้ว" หลินเฮิงพูดอย่างร้อนรน
"หาฉัน?" ต้วนอี้งัวเงีย "จ่ายเงินแล้วหรือ?"
"ไม่ใช่รุ่นน้องสาวสวยสักคนที่จะมาคุยเรื่องสัพเพเหระด้วยนะ แต่เป็นหานลี่เซวียน! เขากำลังจะมาท้านายประลองแล้ว!" หลินเฮิงกล่าวด้วยความตื่นเต้น
"หา?" พอได้ยิน ต้วนอี้ก็สะดุ้งตื่นเต็มตา เขาอุทานด้วยความตกใจ "ฉันไม่ได้ไปหาเรื่องเขาเลยนะ ยังไม่เคยเจอหน้าเขาด้วยซ้ำ เขาจะมาท้าฉันประลองเอาอะไรนักหนา"
"กินอิ่มแล้วว่างงั้นหรือ?"
"ไม่ใช่หรอก แต่เดิมหานลี่เซวียนไม่เคยสนใจนายเลย แต่ข่าวที่นายฆ่าเฉินยวี่ในชั่วพริบตาได้แพร่ไปถึงหูเขา แถมช่วงนี้ที่เราก่อเรื่องในโรงเรียนก็ดังไปถึงหูเขาเหมือนกัน"
"เขาสนใจนายมาก ฉันว่าใกล้จะมาถึงแล้ว นายรีบเตรียมตัวเถอะ ถ้ากลัวสู้ไม่ได้ก็รีบหนีออกทางประตูหลังปีนกำแพงออกนอกโรงเรียนไป ฉันจะคอยดูให้เอง" หลินเฮิงรีบอธิบาย
"ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง จะมาก็มาสิ พอดีเพิ่งตื่นนอนสดชื่น กำลังวังชาดี จะสู้กับเขาสักยก" ต้วนอี้ยืดตัวลุกขึ้น บิดขี้เกียจคลายกล้ามเนื้อ แล้วกล่าวอย่างมั่นอกมั่นใจ
"นายมั่นใจขนาดนี้เชียว? หานลี่เซวียนคนนี้เก่งกาจมาก ครึ่งปีก่อนก็อยู่ขั้นสัมฤทธิ์สามดาวแล้ว ตอนนี้กลับมา ไม่รู้เลยว่าระดับจะไปถึงไหนแล้ว" หลินเฮิงเห็นท่าทางเชื่อมั่นของต้วนอี้แล้วก็รู้สึกไม่วางใจ จึงเตือนขึ้น