"ใช่ แกพูดถูกต้องนัก การรักษาหมีพายุคลั่งให้หายนับเป็นเรื่องสำคัญที่สุด"
ต้วนอี้ได้ยินดังนั้นก็ยิ้มแล้วกล่าวว่า "งั้นเรามาพนันกันสักหน่อยดีไหม? หากฉันสามารถรักษาหมีพายุคลั่งได้ แกเรียกฉันว่าท่านอาจารย์สักคำนะ?"
ในสายตาของต้วนอี้ เฉินเต๋อผู้นี้มีฝีมืออยู่บ้าง ทว่าช่างโอหังเกินไป ด้วยความสามารถที่เขาสั่งสมจากการเป็นหมอมานานปี ย่อมมองออกว่าหมีพายุคลั่งยังมีหนทางรักษา
แต่โอกาสสำเร็จต่ำเกินไป เขาจึงไม่ยอมลองเสี่ยงเลย เพียงเพื่อรักษาชื่อเสียงของตนไว้ คนประเภทนี้เป็นพวกหลอกลวงเอาหน้า ต้วนอี้จึงจำเป็นต้องสั่งสอนให้หลาบจำ
ฟึ่บ!——
"ไอ้หนูเอ๋ย แกช่างทำให้ฉันหัวเราะจริง ๆ เพียงแกจะมีความสามารถรักษาหมีพายุคลั่งได้รึ?" หลังจากได้ฟังคำพูดของต้วนอี้ เฉินเต๋อก็ระงับไม่อยู่ หลุดหัวเราะลั่นขึ้นมาทันที
"ดูท่าวันนี้หากฉันไม่สั่งสอนสักหน่อย แกก็คงจะเหิมเกริม ไม่มีฟ้ามีแผ่นดินแล้ว ตามที่แกว่ามาเถอะ หากแกรักษาหมีพายุคลั่งได้ ฉันจะเรียกแกว่าท่านอาจารย์"
"แต่หากแกรักษาไม่ได้ หรือถึงขั้นทำให้มันตาย ก็อย่าหาว่าฉันไร้ความปราณี ถึงตอนนั้นไม่เพียงแต่ท่านผู้นำตระกูลซูจะจัดการแก ฉันจะให้แกได้ลิ้มรสสิ่งที่เรียกว่าการเฆี่ยนตีจากสังคม!" เฉินเต๋อพูดพลางส่งเสียงเหอะ
"เหอะ ๆ ก็ตามที่แกว่า ท่านผู้นำตระกูลซู หมีพายุคลั่งของท่านมอบให้ผมเถอะ ผมรับรองจะรักษาให้หาย"
เมื่อเห็นเฉินเต๋อตอบตกลง ต้วนอี้ก็อดไม่ได้ที่จะยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย จากนั้นก็มองไปที่ซูไห่ชิวด้วยความมั่นใจ