ทว่าราคาห้าพันหยวนต่อจินสำหรับครัวเรือนทั่วไปนั้นนับว่าแพงยิ่ง แต่ต้วนอี้ในตอนนี้ก็จัดว่ามีทรัพย์สินอยู่บ้าง เนื้อวัวป่าเถื่อนนี้เขายังไม่เคยมีโอกาสลิ้มรส พอได้พบเข้าเช่นนี้ ย่อมต้องซื้อสักสองสามจินมาชิมให้ได้
"เถ้าแก่ ลดหน่อยเถอะ ผมซื้อสามจิน"
แม้จะมีเงินแล้ว แต่ต้วนอี้ก็ยังต่อราคาติดเป็นนิสัย
"ได้ๆ ฉันก็เห็นว่าเธอเป็นเด็กนักเรียน ต้องบำรุงร่างกายให้ดี เอาอย่างนี้แล้วกัน สามจินคิดเธอแค่หมื่นสาม เป็นไง" เจ้าของร้านมองท่าทีของต้วนอี้แล้วนึกถึงลูกหลานที่บ้าน จึงพูดอย่างเด็ดขาดชื่นใจ
"อืม ขอบคุณท่านอา"
ต้วนอี้จึงรีบโอนเงินหนึ่งหมื่นสามให้ท่านอาผู้นั้น
ท่านอาก็คล่องแคล่วหั่นเนื้อวัวป่าเถื่อน ชั่งน้ำหนัก บรรจุห่อส่งให้ต้วนอี้
หลังจากนั้นต้วนอี้เก็บมันเข้าแหวนมิติ แล้วเดินเลือกซื้อของต่อไป
"เนื้อวัวป่าเถื่อนแค่สามจินยังไม่พอ ไปดูอีกว่ามีเนื้ออสูรกายอะไรที่ยังไม่เคยกินอีกบ้าง"
ต้วนอี้จึงเดินต่อไปยังแผงเล็กๆ โดยรอบ
หลังจากซื้อเนื้ออสูรกายที่กินได้อื่นๆ อีกพอสมควร ต้วนอี้ก็ออกจากโซนนั้น
โซนที่สองของพื้นที่ตั้งแผงในตลาดค้าฮุยฝู่ เป็นแหล่งขายยา อาหารสัตว์ วัสดุวิวัฒนาการของอสูรกาย หรือของพิเศษบางอย่าง นับเป็นโซนที่ค่อนข้างเบ็ดเตล็ด ทั้งยังเป็นโซนใหญ่ที่สุด โดยหลักแล้วมีทุกอย่างขาย
ต้วนอี้เพิ่งก้าวเข้ามา สายตาก็ถูกแผงที่เต็มไปด้วยผักเขียวสะดุดตาเข้าให้