ถังเย่าซึ่งอยู่ใกล้ประตูที่สุดเป็นคนเปิดประตู พอเซี่ยช่านก้าวเข้ามาก็ได้กลิ่นหม้อไฟฉุนกึก
ส่วนซือหร่านกำลังคีบเนื้อใส่หม้ออย่างไม่ทุกข์ร้อน ไม่เห็นเค้าความอ่อนเพลียเหมือนเมื่อวานแล้ว
เมื่อเห็นทุกคนกำลังกินหม้อไฟ สีหน้าของเซี่ยช่านยังคงเป็นปกติ ตอนเพิ่งออกจากภาพลวงตาเขายังไม่มีเวลาคิด แต่พอนึกทบทวนมาตลอดทั้งคืน จะยังไม่เข้าใจได้อย่างไร?
ซือหร่านมีมิติส่วนตัว แถมยังเป็นผู้มีพลังพิเศษสองสายอย่างชัดเจน
สีหน้าของทุกคนรอบโต๊ะอาหารแตกต่างกันไป ไม่มีใครรู้ว่าควรกินต่อดีไหม ต่างพากันรอให้เซี่ยช่านพูด
“ฉันไม่เป็นไรแล้ว รีบกลับไปเถอะ”
ซือหร่านไม่ได้คิดจะชวนเขากินข้าวด้วย เธอสนิทกับเซี่ยช่านตอนเด็ก แต่ไม่ได้สนิทกับเซี่ยช่านในตอนนี้
เซี่ยช่านไม่หยุดฝีเท้า เดินมาหยุดข้างซือหร่าน แม้ไม่ได้นอนทั้งคืน แต่ก็ไม่ได้ดูเหนื่อยล้าเลย
ปกติเขาเป็นคนร่าเริงและหยิ่งทะนง แต่พออยู่ข้างซือหร่านกลับดูว่าง่ายขึ้นมาเล็กน้อย ตอนนี้เขาก้มตัวลงมองเธอด้วยสีหน้าเหมือนน้อยใจ
“พี่สาว ออกไปคุยกันข้างนอกได้ไหม?”
“แกร๊ก!”
เสียงตะเกียบหักดังสะท้อนไปทั่วคฤหาสน์ที่เงียบสงัด โจวหนั่วเฉินชะงักมือ คนอื่น ๆ ก็...ไม่กล้าขยับตาม
ซือหร่านเงยหน้าขึ้น สบเข้ากับดวงตากระจ่างใสคู่นั้น
เซี่ยช่านเติบโตขึ้นตามสัดส่วนอย่างสมบูรณ์ แก้มยุ้ยแบบเด็กเล็กหายไปแล้ว ใบหน้าหล่อเหลาเดิมยิ่งดูสง่างามสะอาดตา
คนหนึ่งก้มตัว คนหนึ่งเงยหน้า ภาพนั้นช่างเหมือนพระเอกนางเอกที่หลุดออกมาจากละครวัยเรียน
เย่ซูเหยาก้มหน้าลงเงียบ ๆ ใคร ๆ ก็พูดกันว่า ‘น้องชายไม่เรียกพี่ แปลว่าคิดไม่ซื่อ’ แล้วทำไมเซี่ยช่านเรียกพี่ชัด ๆ แต่ยังทำให้คนคิดฟุ้งซ่านได้ล่ะ?
หรือว่าเธอคิดลึกเกินไปเอง?