ตอนเที่ยง ทีมจิงอวิ๋นเตรียมออกเดินทางไปโรงพยาบาลอยู่ตรงทางเข้าฐาน
หลินอวี่เหยียนรีบตามมาด้วย ด้านหลังมีผู้คุ้มกันผู้มีพลังพิเศษหลายคน
“พวกคุณกลับไปเถอะ ไม่ต้องเป็นห่วงฉัน พวกเขาเก่งมาก” หลินอวี่เหยียนพูดเสียงอ่อนโยน
ผู้คุ้มกันสองสามคนไม่ลังเล คงเป็นเพราะหลินเฟิงสั่งไว้ พวกเขาจึงหันหลังเดินจากไปทันที
“ลำบากพวกคุณที่คอยคุ้มกันฉันแล้ว ช่วยเล่าแผนให้ฟังหน่อยได้ไหม ฉันกลัวว่าจะเป็นตัวถ่วง”
หลินอวี่เหยียนวิ่งไปหาเย่ซูเหยาที่อยู่ริมสุด แล้วคล้องแขนอีกฝ่ายอย่างสนิทสนม
มุมปากเย่ซูเหยากระตุก พวกเรา…สนิทกันมากหรือไง?
แม้เธอจะไม่ได้ดึงแขนออก แต่ก็ขยับไปยืนห่างขึ้น ไม่ได้เล่ารายละเอียด แค่บอกให้หลินอวี่เหยียนเก็บของ ส่วนพวกเขาจะล่อซอมบี้ออกไป รอให้โจวหนั่วเฉิน เฉินอี้ และเธอเก็บของในคลังชั้นสามเสร็จแล้วค่อยออกไปได้
หลินอวี่เหยียนฟังจบก็เม้มปาก มองซือหร่านด้วยแววตาคาดหวัง “หร่านหร่าน เธอไปชั้นสามกับฉันได้ไหม? มีฉันเป็นผู้หญิงคนเดียว ฉันกลัว”
ซือหร่านงุนงง พี่เฉินของเธอก็อยู่ด้วย ยังจะกลัวอะไรอีก?
ยังไม่ทันได้ปฏิเสธ ร่างของเซี่ยช่านก็เข้ามาในสายตาทุกคน
“ฉันไปด้วย!” เสื้อแจ็กเก็ตสีแดงทำให้เขากลายเป็นหนุ่มที่เด่นที่สุดในกลุ่ม
“ซึ้งไหม ฉันตั้งใจไปขอหัวหน้าฐานมาเลย จะได้เห็นฝีมือนาย ขอพูดไว้ก่อนนะ ฉันไม่คุ้มกันนายหรอก ถ้าโดนซอมบี้กินก็แปลว่าฝีมือนายไม่ถึง ฉันชนะ!”
ซือหร่านเพิ่งเคยคิดอยากย้ายไปเอาชีวิตรอดที่ฐานอื่นเป็นครั้งแรก…
“เออ” เธอหมดคำจะพูดแล้ว
“นี่ อย่าดูถูกกันนะ ต่อให้เป็นก่อนวันสิ้นโลก ฉันก็กระโดดสูงได้ตั้งสามเมตร” เซี่ยช่านรู้สึกเหมือนโดนดูแคลน