«ได้ยินว่าซ่างเหอจะชวนเธอไปสู้เหรอ?» ซางเหอเอ่ยอย่างจนใจ «ขอโทษจริง ๆ นะ»
«ไม่เป็นไร เขาคิดว่าฉันไม่คู่ควรกับพลังสายฟ้า ยังไงก็หาเรื่องฉันเข้าสักวันอยู่แล้ว»
«หัวหน้าซาง เซี่ยช่านไม่ได้อยู่ทีมคุณเหรอ?» เย่ซูเหยาเพิ่งจะเข้าใจเรื่องราวขึ้นมาบ้าง เซี่ยช่านนั่งรถคันเดียวกับพวกเธอ แล้ววันนี้ทำไมถึงไม่มา
«เขาไม่เข้าทีมผู้มีพลังพิเศษ คงชินกับการอยู่คนเดียว เลยไม่ชอบให้ใครมาควบคุม»
ซางเหอเป็นพี่สาวอยู่แล้ว จึงมีความอ่อนโยนเพิ่มขึ้นมาอีกนิด สำหรับเซี่ยช่านที่โดดเดี่ยว เธอเลยช่วยดูแลได้ก็ช่วยตามสะดวก
พอสนิทกันถึงได้รู้ว่าเขาใช้ชีวิตอยู่คนเดียวมาตั้งแต่เด็ก มีแค่เพื่อนบ้านคอยช่วยเหลือ เธอจึงยิ่งดูแลเขาเหมือนน้องชายแท้ ๆ
«นิสัยพื้นฐานเขาไม่ได้แย่หรอก»
หลังจากสนิทกันแล้ว เซี่ยช่านก็ดีกับพวกเธอมาก
ก่อนหน้านี้มีคนในฐานชอบนินทาว่าพวกผู้หญิงกลายเป็นทีมผู้มีพลังพิเศษระดับสูงได้ ต้องมีเรื่องสกปรกอยู่เบื้องหลังแน่ ๆ
เซี่ยช่านเจอใครพูดก็อัดคนนั้น ผู้มีพลังพิเศษคนอื่นก็ไม่มีใครกล้าไปหาเรื่องเขา หลังจากนั้นจึงไม่มีใครกล้าพูดอีก
คุยกันอยู่ครู่หนึ่ง พวกเธอก็ขอตัวกลับ เรื่องนี้ถือว่าผ่านไปแล้ว พูดได้แค่ว่าไม่ตีกันก็ไม่รู้จักกัน
หกโมงเย็น หลินเฟิงมาเชิญทีมจิงอวิ๋นไปกินมื้อค่ำอีกครั้ง คราวนี้หลังจากโดนบทเรียนตอนกลางวันมา เขาก็ให้เหตุผลอย่างเป็นทางการมาก
แต่คนตาดีต่างก็รู้ว่า ที่จริงเขาแค่เชิญโจวหนั่วเฉินกับกู้หมิง ส่วนคนอื่น ๆ แค่ติดสอยห้อยตามไปด้วย