“พูดแบบนั้นก็ไม่ถูกนะ พวกเขาออกไปแย่งชิงเสบียง แต่พวกเราก็จ่ายเงินเหมือนกัน ฉันเองก็เป็นผู้มีพลังพิเศษ ยังจ่ายเงินตามปกติเลย”
เถ้าแก่เนี้ยเองก็ไม่รู้จะพูดอย่างไร ซูมู่ยังเด็กเกินไป ไม่เข้าใจเล่ห์เหลี่ยมพวกนี้
“คุณดูเนกไทเส้นนี้สิคะ เป็นยังไงบ้าง?” เถ้าแก่เนี้ยแนะนำอย่างกระตือรือร้น “เส้นนี้ฉันเพิ่งซื้อมาเมื่อเดือนพฤษภาคม ป้ายกับกล่องยังอยู่ครบ เป็นแบรนด์ดังด้วยนะคะ”
ซูมู่มองอย่างละเอียด ลองจับดูก็พบว่าคุณภาพดีจริง ๆ แถมสีน้ำเงินเข้มยังเป็นสีที่พ่อของเธอชอบที่สุดด้วย
“เถ้าแก่ เส้นนี้ขายให้ฉันได้ไหม?” แต่คนที่เอ่ยถามกลับไม่ใช่ซูมู่ หากเป็นหลินอวี่เหยียนที่เพิ่งเดินเข้าร้านมา
โจวหนั่วเฉินมาถึงฐานที่มั่นแล้ว เธอยังไม่ได้มอบของขวัญต้อนรับในฐานะเจ้าถิ่นให้เขาเลย พอดีซื้อของไปแล้วจะได้มีข้ออ้างไปหาเขาด้วย
แต่ระหว่างทางกลับไม่มีของดี ๆ ให้เลือกเลยสักชิ้น รู้สึกว่าให้ของพวกนั้นไปก็ดูไม่เหมาะ พอดีเดินผ่านที่นี่แล้วเห็นเนกไทแบรนด์เนมเส้นนั้น เธอจึงรีบเข้ามา
“หลินอวี่เหยียน เธอละเมออยู่หรือไง? ไม่เห็นหรือว่าฉันเลือกซื้อก่อน?”
ซูมู่กลอกตา วันนี้ซวยจริง ๆ
“คุณหนูซูจ่ายเงินหรือยังคะ?” หลินอวี่เหยียนถามอย่างมีน้ำใจ “ถ้าจ่ายแล้ว ฉันก็ไม่แย่งของที่คนอื่นชอบหรอกค่ะ”
“ฉันจะจ่ายหรือไม่จ่าย เธอก็แย่งไปไม่ได้อยู่ดี เถ้าแก่ ห่อให้ฉันเลย” ในเมื่อหลินอวี่เหยียนก็อยากได้ งั้นเธอก็ยิ่งต้องเอาให้ได้
“ก็ได้ค่ะ” หลินอวี่เหยียนยิ้มอย่างขี้เล่น “งั้นฉันไม่แย่งกับคุณแล้ว ไม่อย่างนั้นข้างนอกคงลือกันอีกว่าฉันใช้อำนาจข่มคุณ”