「เทพล่าอีเดน พูดอะไรของคุณน่ะ?! กลุ่มล่าเทพโบราณของเราจะปล่อยให้คนนอกเข้าร่วมตามใจชอบได้ยังไง?!」
พอเทพล่าอียิปต์ได้ยินว่าเทพล่าอีเดนอยากชวนชีหลินเข้ากลุ่มล่าเทพโบราณ อารมณ์ที่เพิ่งสงบลงก็พลุ่งพล่านขึ้นมาอีกครั้ง
「ชิ คุณก็สู้เขาไม่ได้ไม่ใช่หรือไง ถ้าอย่างนั้นยกตำแหน่งของคุณให้เขาไปเลยสิ」
เทพล่าอีเดนเอามือเท้าคาง พูดอย่างดูแคลน
「คุณ... เฮอะ ฉันไม่เถียงกับคุณแล้วกัน อีกอย่าง ต่อให้จะให้คนอื่นเข้ากลุ่มล่าเทพโบราณ ก็ไม่ใช่เรื่องที่คุณจะตัดสินใจคนเดียวได้」
「ฉันรู้อยู่แล้ว ก็เลยถามความเห็นเขาก่อนไง」
「...」
ชีหลินที่ยืนดูทั้งคู่เถียงกันอยู่ข้าง ๆ กลัวว่าพวกเขาจะเปิดศึกดวลลูกข่างตัดสินแพ้ชนะกันอีก จึงรีบเดินไปหยุดตรงหน้าทั้งสองคน
「เอ่อ พวกคุณสองคน ผมไม่ได้สนใจอะไรที่เรียกว่ากลุ่มเด็กเบียวของพวกคุณหรอกนะ」
「ว่าไงนะ? กลุ่มเด็กเบียว?! นี่กลุ่มล่าเทพโบราณต่างหาก!」
พอได้ยินชีหลินเรียกกลุ่มล่าเทพโบราณของพวกเขาว่ากลุ่มเด็กเบียว ความโกรธก็ปะทุขึ้นมาทันที เทพล่าอียิปต์พุ่งเข้าใส่ เตรียมจะต่อยกับชีหลิน
「โอเค ๆ แต่ผมไม่สนใจจะเข้าร่วมกับพวกคุณจริง ๆ」
พูดจบ ชีหลินก็หยิบแผนที่ออกมาจากกระเป๋าเป้ที่สะพายอยู่ด้านหลัง
「ตอนนี้ผมกำลังจะไปเมืองวงลมพายุเพื่อเข้าร่วมการแข่งขันนักเล่นลูกข่าง พวกคุณสองคนจะไปด้วยกันไหม?」
「การแข่งขันนักเล่นลูกข่าง? เรื่องน่าเบื่ออะไรเนี่ย อีกอย่าง อย่ามาพูดกับฉันด้วยน้ำเสียงสนิทสนมแบบนั้น เราสนิทกันหรือไง?!」
เทพล่าอียิปต์เห็นท่าทางสนิทสนมกับคนอื่นง่าย ๆ ของชีหลินก็โมโหอย่างมาก เขาคิดว่าอีกฝ่ายกำลังดูถูกตัวเองและกลุ่มล่าเทพโบราณ
「แล้วคุณล่ะ อีเดน จะไปไหม?」
เห็นเทพล่าอียิปต์ไม่อยากไป ชีหลินก็ไม่ได้บังคับ เขาหันไปถามเทพล่าอีเดนที่อยู่ข้าง ๆ
「อืม...」
เทพล่าอีเดนยกมือขึ้นค้างไว้ครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าเบา ๆ
อย่างไรแพนดอร่าก็ยังต้องใช้เวลาอีกกว่า 100 ปีกว่าจะตื่นขึ้นมา ในที่สุดก็มีคนให้คุยด้วยสักที ไปหาอะไรสนุก ๆ ทำก็ดีเหมือนกัน
「โอเค」
เมื่อเห็นเทพล่าอีเดนจะไปเข้าร่วมการแข่งขันนักเล่นลูกข่างอะไรนั่นกับชีหลิน เทพล่าอียิปต์ก็แค่นเสียงเย็นชา 「เฮอะ เทพล่าอีเดน อย่าลืมหน้าที่ของคุณล่ะ แล้วก็ไอ้หนุ่ม ฉันจำแกไว้แล้ว คราวหน้าฉันจะกลับมาหาแกอีก พอเจอกันครั้งหน้า ฉันต้องเอาชนะแกให้ได้แน่」
พูดจบ เทพล่าอียิปต์ก็ปลดปล่อยพลังสปิริตของตัวเอง แล้วหายวับไปจากที่นี่
「ฟิ้ว~」
หลังเทพล่าอียิปต์จากไป ชีหลินก็หันไปมองเทพล่าอีเดนที่อยู่ข้าง ๆ
「ไปกันเถอะ เราไปแข่งลูกข่างกัน」
「อืม」
…
ซากโบราณสถานเทพล่าเหยียนหวง
「เทพล่าอียิปต์ คุณกลับมาแล้ว เป็นยังไงบ้าง คนที่เทพล่าอีเดนพูดถึงน่ะ?」
เทพล่าเหยียนหวงมองเทพล่าอียิปต์ที่ทำหน้าบึ้ง แล้วเอ่ยถาม
พอได้ยินคำถาม เทพล่าอียิปต์ก็ชะงักไปนิดหนึ่ง เมื่อนึกถึงพลังสปิริตอันแข็งแกร่งของชีหลินและสปิริตศักดิ์สิทธิ์อย่างพูนี เขาก็อ้าปากขึ้น
「เขาแข็งแกร่งมาก ผมกับเทพล่าอีเดนร่วมมือกัน ยังพอสู้กับเขาได้แค่เสมอกัน」
เทพล่าอียิปต์พูดอย่างไม่เต็มใจ เขาไม่อยากเชื่อว่ากลุ่มล่าเทพโบราณของพวกตนจะแพ้มนุษย์ธรรมดาคนหนึ่ง
「อะไรนะ?!」
เมื่อได้ยินผลงานการต่อสู้ของชีหลิน เทพล่าเหยียนหวงก็ถึงกับตะลึง
ตอนแรกที่ได้ยินเทพล่าอีเดนพูดว่ามีคนที่พลังสปิริตแข็งแกร่ง เขาเชื่อว่าเทพล่าอีเดนคงไม่ได้พูดขึ้นมาลอย ๆ
เทพล่าเหยียนหวงรู้ดีว่าเทพล่าอียิปต์อยากปกป้องพวกพ้อง จึงเป็นคนสั่งให้เทพล่าอียิปต์ไปกับเทพล่าอีเดนเอง
แต่... บ้านไหนจะมีมนุษย์เก่งขนาดนี้กัน?!
แม้แต่เทพล่าเหยียนหวงซึ่งเป็นหัวหน้ากลุ่มล่าเทพโบราณ ก็ยังเอาชนะเทพล่าสองคนที่ร่วมมือกันไม่ได้
「แล้วตอนนี้เทพล่าอีเดนอยู่ที่ไหน?」
เมื่อรู้ฝีมือที่แท้จริงของชีหลิน เทพล่าเหยียนหวงก็ถามถึงความเคลื่อนไหวของเทพล่าอีเดน
เมื่อได้ยินคำถาม สีหน้าของเทพล่าอียิปต์ที่คล้ำอยู่แล้วก็ยิ่งหม่นลง
「ไอ้หมอนั่นจะไปแข่งอะไรสักอย่าง แล้วชวนพวกเราไปด้วย จากนั้นเทพล่าอีเดนก็ไปกับเขาเลย」
เทพล่าเหยียนหวง: …
「ช่างเถอะ เทพล่าอีเดนอยากไปก็ปล่อยให้ไป อย่างไรแพนดอร่าก็ยังไม่ตื่น」
เทพล่าเหยียนหวงจนปัญญา ได้แต่ส่ายหน้าอย่างระอา
「เทพล่าอียิปต์ คุณกลับไปก่อนเถอะ หน้าที่ของเราคือรอให้แพนดอร่าตื่นขึ้นมาแล้วทำพิธีให้เสร็จ ส่วนมนุษย์คนนั้นก็อย่าเพิ่งไปยุ่งกับเขา」
พอได้ยินคำพูดของเทพล่าเหยียนหวง เทพล่าอียิปต์ก็พยักหน้า 「ครับ」
「ฟึ่บ~」
เทพล่าอียิปต์หายตัวไปในพริบตา กลับไปยังซากโบราณสถานของตัวเอง
หลังเทพล่าอียิปต์จากไป เทพล่าเหยียนหวงก็หยิบลูกข่างของตัวเองออกมา พึมพำว่า 「เอาชนะเทพล่าสองคนได้งั้นเหรอ? น่าเสียดาย คงรอจนถึงวันที่พิธีเริ่มไม่ไหวแล้ว」
เกร็ดความรู้: แพนดอร่าจะตื่นขึ้นมาในอีกกว่าร้อยปี แต่มนุษย์มีชีวิตอยู่ได้นานขนาดนั้นเสียที่ไหน
…
ครึ่งเดือนต่อมา
บนทะเลทรายที่ทอดยาวสุดสายตา สายลมพัดเม็ดทรายจนก่อตัวเป็นพายุหมุน
มีเงาคนสองคนเดินอยู่กลางทะเลทราย ชายหนึ่งหญิงหนึ่ง เห็นได้ชัดว่าทั้งคู่คือชีหลินกับเทพล่าอีเดน
「ดูจากที่ทำเครื่องหมายไว้ในแผนที่ น่าจะใกล้ถึงแล้วใช่ไหม?」
เทพล่าอีเดนยกมือขึ้นบังเหนือคิ้ว มองไปยังที่ไกล ๆ แต่ฝุ่นทรายบดบังทัศนวิสัยจนมองเห็นได้ไม่ไกลนัก
ถึงอย่างนั้น เธอก็ยังมองเห็นหอคอยพายุยักษ์ที่ตั้งตระหง่านอยู่ท่ามกลางม่านทรายได้อย่างชัดเจน
มันเหมือนลูกข่างที่หยุดหมุน ตั้งนิ่งอยู่ตรงนั้นเงียบ ๆ
「ใกล้แล้ว เดินต่อไปอีกหน่อยก็ถึงเมืองวงลมพายุ」
ชีหลินไม่ได้ก้มดูแผนที่ เขาเงยหน้ามองหอคอยพายุยักษ์ที่สูงตระหง่าน เงาของหอคอยในสายตาค่อย ๆ ใหญ่ขึ้น นั่นหมายความว่าพวกเขาเข้าใกล้เมืองวงลมพายุมากขึ้นเรื่อย ๆ
「ซ่า~ ซ่า~ ซ่า~」
เมื่อทั้งคู่เดินมาถึงหน้าเมืองวงลมพายุ จู่ ๆ ก็มีเงาร่างผอมเล็กหลายร่างโผล่ขึ้นมาจากกองทรายรอบตัว
ชีหลินกับเทพล่าอีเดนสบตากัน ก่อนจะหันไปมองตามเสียง พวกเขาพบว่าจู่ ๆ ก็มีเด็กหลายคนมายืนล้อมอยู่
เด็ก ๆ ต่างถือลูกข่างไว้ในมือ
เด็กที่เป็นหัวหน้ามีผมสีส้ม สวมผ้าพันคอสีแดง ส่วนมือก็กำอุปกรณ์ยิงลูกข่างที่ติดตั้งลูกข่างพร้อมแล้ว เตรียมยิงออกไปได้ทุกเมื่อ
「พวกคุณสองคนเป็นนักเล่นลูกข่างจากข้างนอกสินะ ฉันชื่อสวีซุ่น เป็นนักเล่นลูกข่างที่เก่งที่สุดในแถวนี้ มาดวลกันเถอะ ถ้าพวกคุณแพ้ ลูกข่างก็ต้องเป็นของฉัน」
ชีหลินหยิบลูกข่างของตัวเองออกมา พลางพูดว่า 「งั้นถ้าพวกเธอแพ้ ลูกข่างก็ต้องเป็นของฉันด้วยใช่ไหม?」
「แน่นอน แต่ฉันเป็นนักเล่นลูกข่างที่เก่งที่สุดในแถวนี้ ไม่มีทางแพ้หรอก」
สายตาของสวีซุ่นจับจ้องลูกข่างของชีหลิน รูปลักษณ์สีทองอร่ามของมันทำให้เด็กคนนี้หลงใหลได้ในพริบตา
「ลูกข่างสีทองเหรอ? เจ๋งมาก เข้ากับรสนิยมของท่านสวีซุ่นพอดี อีกเดี๋ยวมันก็เป็นของฉันแล้ว」
「พรืด~」
เทพล่าอีเดนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เห็นเด็กพวกนี้ทำตัวหยิ่งยโสยิ่งกว่าเทพล่าอียิปต์ ก็หลุดหัวเราะออกมา
「หัวเราะอะไร? รีบยิงลูกข่างของพวกคุณมาได้แล้ว! ยิงเลย!」
พูดจบ สวีซุ่นก็ยิงลูกข่างของตัวเองออกไปก่อน
「ยิงเลย!」
พวกลูกน้องที่อยู่รอบตัวสวีซุ่นก็ยิงลูกข่างของตัวเองตามไปเช่นกัน
「ยิงเลย!」
「ยิงเลย!」