เมื่อต้องเผชิญกับการรุมถล่มอย่างบ้าคลั่งของผู้ชมขาประจำ
บัญชีที่ใช้ชื่อว่าหวังเถิงแห่งโรงเรียนมัธยมอันดับหนึ่งแห่งเจียงเฉิงไม่เพียงไม่ถอย แต่กลับยิ่งกำเริบเสิบสาน ส่งข้อความลอยหน้าจอต่อเนื่องออกมาหลายข้อความ
【หวังเถิงแห่งโรงเรียนมัธยมอันดับหนึ่งแห่งเจียงเฉิง】：“เสแสร้ง! เสแสร้งต่อไปเถอะ พวกโง่ที่โดนหลอกเอาเงินไปแล้วยังช่วยนับเงินให้อีก!”
“ตอนนี้ฉันอยู่ที่ลานตรวจความปลอดภัยประตูเมืองเหนือ หลินหยวน แกเก่งนักไม่ใช่หรือไง?”
“แกฆ่าสัตว์อสูรขั้นสี่ได้ในพริบตาไม่ใช่หรือ? ถ้าแน่จริงก็ออกมาจากรอยแยกเดี๋ยวนี้สิ!”
“ฉันจะรอแกอยู่หน้าประตูเมืองเหนือ!”
“วันนี้ฉันจะเปิดโปงแกต่อหน้าทุกคน แฉธาตุแท้ของไอ้คนหลอกลวงอย่างแก แล้วตบหน้าพวกหมาเลียแข้งเลียขาอย่างพวกแกให้ฉาด ๆ!”
คำพูดชุดนี้จุดชนวนอารมณ์ของผู้คนในห้องไลฟ์สดจนลุกโชน
ถูกเด็กไม่รู้โผล่มาจากไหนชี้หน้าด่าว่าเป็นพวกโง่
พี่ใหญ่ที่ทุ่มเงินจริง ๆ ส่งของขวัญให้ จะทนความอัปยศนี้ได้อย่างไร?
【คุณอาหวังบ้านข้าง ๆ】：“สตรีมเมอร์! กลับเมือง! ต้องกลับเมืองเดี๋ยวนี้! วันนี้ฉันจะได้เห็นกับตาว่าไอ้เด็กนี่จะตบหน้าฉันยังไง!”
【หนุ่มน้อยใสซื่อ】：“ใช่ กลับเมืองเลย! ไปตบปากไอ้เด็กนั่นหน้าประตูเมืองเหนือให้หนัก ๆ ให้มันรู้ว่าอัจฉริยะตัวจริงเป็นยังไง!”
【หมัดเดียวเด็กเรียบ】：“สตรีมเมอร์ กลับเมืองเดี๋ยวนี้เลย ขอแค่กลับไปตบหน้าไอ้เด็กนั่นจนบวม ฉันจะส่งของขวัญงานรื่นเริงให้ 2 ชิ้นเดี๋ยวนั้น!”
【คืนนี้ไปนวดเท้า】：“นับฉันด้วย! ขอแค่ตบหน้าไอ้เด็กนี่ ฉันจะส่งจรวดให้อีก 2 ลำเลย จะปล่อยให้ไอ้เวรนี่มาวางท่าในห้องไลฟ์สดของเราไม่ได้!”
【ฉันมีลูกกล้วยลูกเบ้อเริ่ม】：“กลับเมืองไปตบหน้า! กลับเมืองไปตบหน้า! สั่งสอนมันให้รู้จักรสชาติของการโดนสังคมกระแทกหน้าเสียบ้าง!”
ข้อความลอยหน้าจอไหลทะลักเต็มจอ ทุกคนต่างเรียกร้องให้หลินหยวนกลับเมืองไปตบหน้าอีกฝ่าย
หลินหยวนที่กำลังมองหน้าจอโทรศัพท์ก็ยิ้มออกมา
เขาคุ้นเคยกับหวังเถิงเป็นอย่างดี
อีกฝ่ายเป็นหลานชายแท้ ๆ ของหัวหน้าฝ่ายปกครองโรงเรียนมัธยมอันดับหนึ่งแห่งเจียงเฉิง