“ตูม!”
เสียงดังสนั่นระเบิดขึ้นนอกประตูเมือง!
ซากหมาป่าเหล็กสันหนามโลหิตชาดที่ตัวใหญ่ราวกับรถกระบะ ถูกหลินหยวนสะบัดมือโยนออกไปอย่างไม่ใส่ใจ กระแทกพื้นตรงหน้าหวังเถิงกับพวกอีกสองคนอย่างแรง
ทั้งสามตกใจจนหน้าซีดเผือด ถอยกรูดไม่หยุด
“หวังเถิง เมื่อกี้ในห้องไลฟ์สดยังปากเก่งอยู่เลยนี่”
หลินหยวนก้าวไปข้างหน้าสั้น ๆ น้ำเสียงสงบนิ่ง ทว่ากลับแผ่แรงกดดันชวนให้หายใจไม่ออก
“นายไม่ได้บอกว่าจะจัดการฉันให้เข็ดหรอกหรือ? ไม่ได้บอกให้ฉันคุกเข่าเรียกปู่หรือไง?”
“มา ตอนนี้ฉันมาถึงแล้ว ไหนลองให้ดูหน่อยสิว่านายมีฝีมือแค่ไหน”
ภาพเหตุการณ์ตรงหน้าถูกกล้องโทรศัพท์ของหลินหยวนถ่ายทอดเข้าสู่ห้องไลฟ์สดอย่างชัดเจน
คอมเมนต์พุ่งทะลักขึ้นมาในพริบตา
【ลุงหวังบ้านข้าง ๆ】：“ฮ่า ๆ ๆ ขำจนท้องแข็ง เมื่อกี้ไม่เห็นปากเก่งนักหรือไง? ทำไมพอเจ้าของไลฟ์โยนหมาป่ามา ไอ้หนูนี่ถึงหน้าซีดเป็นไก่ต้มแบบนั้นล่ะ?”
【หนุ่มน้อยใสซื่อ】：“แค่นี้เองเหรอ? แค่นี้จริง ๆ เหรอ? ฉันนึกว่าหวังเถิงจากโรงเรียนมัธยมอันดับหนึ่งแห่งเจียงเฉิงจะเป็นลูกผู้ชายอกสามศอกเสียอีก ที่แท้ก็เป็นแค่พวกดีแต่ปาก เก่งแต่ข่มคนในอินเทอร์เน็ตนี่เอง!”
【หมัดเดียวล้มเด็กน้อย】：“เจ้าของไลฟ์จัดมันให้หนักเลย เมื่อกี้ไอ้สารเลวนั่นด่าในคอมเมนต์เสียไม่มีชิ้นดี วันนี้ถ้าไม่ต่อยฟันมันร่วงให้หมด ฉันยังรู้สึกอัดอั้นแทนนายเลย!”
【คืนนี้ไปแช่เท้า】：“ตบหน้าเลย ต้องตบให้ได้! เจ้าของไลฟ์รีบลงมือสิ ฉันเตรียมจรวดไว้แล้ว!”
【คนผ่านทางไม่กินขึ้นฉ่าย】：“จุ๊ ๆ เพิ่งเข้ามาเมื่อกี้เอง นี่ไอ้หมอนั่นที่บอกว่าจะให้เจ้าของไลฟ์คุกเข่าใช่ไหม? ขาสั่นยิ่งกว่าตะแกรงร่อนแป้งอีก ขำจะตาย!”
【เกาะติดข่าววงใน】：“เจ้าของไลฟ์สุดยอด แค่ยืนเฉย ๆ ก็ข่มอีกฝ่ายจนมิดแล้ว หมอนั่นดูท่าจะกลัวจนฉี่ราดแล้วมั้ง?”
หวังเถิงมองซากหมาป่าที่อยู่ใกล้แค่เอื้อม แผ่กลิ่นอายดุร้ายอำมหิตออกมา ลำคอของเขาขยับอย่างแรง