“เผียะ!”
ตำราปิดลงฉับ
ในห้องพลันมีกุ้งสุกเพิ่มขึ้นหนึ่งตัว
ซังเนี่ยนกับเซี่ยเฉินโจวต่างเงียบงันไร้เสียง
รอบด้านสงัดจนได้ยินเสียงเข็มหล่น
เนิ่นนาน ขณะที่เท้าซังเนี่ยนกำลังจะขุดวังในฝันขึ้นมา เซี่ยเฉินโจวก็เอ่ยปากช้า ๆ
“เจ้าอยากให้ข้าเป็นพุ่งเต๋าของเจ้า”
เป็นประโยคบอกเล่า มิใช่ประโยคคำถาม ไม่มีเครื่องหมายคำถาม
พุ่งเต๋า—
สิ่งที่น่าขันในโลกบำเพ็ญเซียนอันเป็นเป้าหมายของการดูดกลืนพลังหยางบำรุงหยินแบบเกินจะพรรณนา
หมายถึงฝ่ายที่ถูกดูดกลืนเป็นหลัก
สวรรค์โปรด!
นี่มันเรื่องเข้าใจผิดอันเลวร้ายอะไรกัน!!!
ซังเนี่ยนโบกมืออย่างบ้าคลั่ง “ข้าเปล่านะ ข้าไม่ได้เป็นเช่นนั้น เจ้าอย่าพูดเหลวไหล!”
เซี่ยเฉินโจว “ในตำราของเจ้าเขียนไว้เช่นนี้”
ซังเนี่ยน “ตำรานี้ไม่ใช่ของข้า! เป็น..."
ของพี่ชายจอมปั่นหัวน้องสาวที่มอบให้
มอบให้มาทำไม? ย่อมเพื่อให้ใช้เซี่ยเฉินโจวเป็นพุ่งเต๋า แล้วดูดกลืนเสียเต็มที่
ดูดกลืนอย่างหนัก ดูดกลืนอย่างเต็มกำลัง
ซังเนี่ยนพบว่าคำอธิบายนี้มิได้ส่งผลดีอะไรต่อสถานการณ์
นางได้แต่ทำหน้าหนาทำเป็นไม่มีอะไรเกิดขึ้น เอ่ยเสียงเข้มขึงขัง
“นี่ไม่ใช่ตำราที่ดี เจ้าต่อไปห้ามดูอีก”
กล่าวจบนางรีบเก็บตำรานั่นใส่ถุงเก็บสมบัติอย่างรวดเร็ว ก่อนเปลี่ยนหัวข้ออย่างคล่องแคล่ว
“เรามาหารือกันสักเรื่องเถิด ข้าอยาก...”
“ข้าไม่เป็นพุ่งเต๋า”
เซี่ยเฉินโจวน้ำเสียงแข็งกร้าว แฝงความเด็ดเดี่ยว “เจ้าฆ่าข้าเสียเดี๋ยวนี้ก็ได้”
ซังเนี่ยนกัดฟันกรอด
“ข้าบอกแล้วว่าข้าไม่มีเจตนาเช่นนั้น!”
เซี่ยเฉินโจวกระตุกมุมปาก "แล้วเจ้าอยากหารืออะไรกับข้าเล่า?”
ซังเนี่ยนพยายามให้น้ำเสียงฟังดูธรรมดาที่สุด “นับแต่วันนี้ เจ้าจงย้ายมาตำหนักเสวียนอินของข้า”
เซี่ยเฉินโจว “หา”
“...”
แข็งขึ้นมาแล้ว
หมัดแข็งขึ้นมาแล้ว
ซังเนี่ยนถกแขนเสื้อขึ้นแล้วปล่อยลง ทำเช่นนี้ซ้ำหลายครั้ง สุดท้ายก็ได้รอยยิ้มที่ค่อนข้างน่าเกลียดน่ากลัว
“ข้าหมายความว่า เราต่างก็แต่งงานกันแล้ว แต่เจ้ายังอาศัยอยู่ในที่เช่นนี้อีก หากแพร่งพรายออกไป จะเสื่อมเสียชื่อเสียงของข้า”
นางไม่รอให้เขาปฏิเสธ หมุนตัวเดินจากไป น้ำเสียงแข็งกร้าว
“หากเจ้าไม่ยินยอม ข้าจะให้คนมารื้อโรงฟืนนี้เสีย”
เซี่ยเฉินโจวก้มหน้านิ่ง
จนกระทั่งเสียงฝีเท้าสาบสูญที่หู เขาจึงยกตา มองลงบนโต๊ะ
จานผลไม้แช่อิ่มที่ถูกจงใจถือมาให้ดูแคลนยังคงวางสงบนิ่ง สีสันเฉิดฉายใสดุจแก้ว
ชื่อเสียง?
ซังยุ่นหลิงยังมีชื่อเสียงอะไรอีก
ข้ออ้างนี้ฟังไม่ขึ้นจนน่าขัน
เพียงแต่เป็นแผนการอื่น
เซี่ยเฉินโจวหยิบบ๊วยเขียวเคลือบน้ำตาลขึ้นมาเม็ดหนึ่ง ลังเลก่อนกัดคำหนึ่ง
ความหอมของน้ำผึ้งและบ๊วยค่อย ๆ ละลายในปาก เขาพึ่งค้นพบว่าแม้แต่ปลายลิ้นของตนก็ขมปร่า
กลิ่นโอสถที่อบอวลไม่ยอมสลายถูกไล่ทิ้งไปง่ายดาย เหลือเพียงความหวานนุ่มละมุนที่ไม่เคยรู้จัก
เซี่ยเฉินโจวชะงักค้าง
“ข้าจะคิดแผนอะไรได้อีก? ย่อมเป็นคิดแผนเอาตัวเขาอย่างไรเล่า”
ในตำหนักเสวียนอิน ซังเนี่ยนกล่าวกับหกหกเช่นนี้
ท่านเจ้าเมืองซัวส่งของใช้สำหรับนกน้อยมามากมาย หกหกกำลังก้มหน้ากินลูกเดือยชั้นยอดอย่างเอร็ดอร่อย เหลือเวลาตอบกลับ
“เจ้าจะหลับนอนกับเขา?”
“นั่นก็ไม่ใช่”
ซังเนี่ยนว่า “นี่ก็เพื่อทำภารกิจไม่ใช่หรือ อีกประการหนึ่ง หากข้ากำเริบกะทันหัน เขาอยู่ใกล้ข้าก็ปลอดภัยขึ้นหน่อย”
“ลำบากเสียจริง" หกหกออกความเห็น
มันโบกปีก ถอนขนนกมาคาบไว้ในปากแคะฟัน
“ทั้งที่หลับนอนเสียทีเดียวก็จัดการสองเรื่องนี้ได้พร้อมกันแท้ ๆ กลับต้องมาวุ่นวายเช่นนี้”
“เจ้านกพันธุ์กลายรู้จักแต่หม้อฟองสบู่" ซังเนี่ยนกดหัวมันลงในชาม “ไปกินของเจ้าเถอะ”
ชุนเอ๋อเลิกม่านเข้ามาในบ้านจากข้างนอก เห็นสีหน้านาง ทำเป็นรู้ใจ
“คุณหนู คุณเขยทำให้ท่านไม่โหอีกแล้วหรือ?”
นางดีใจเสนอความเห็น “หรือพวกเราเชื่อฟังท่านเจ้าเมือง ตีเขาอีกสักครั้งเถิด”
สมกับที่โตมาด้วยกันกับเจ้าของร่างเดิมจริง ๆ
ซังเนี่ยนเท้าคาง
เซี่ยเฉินโจวคนก็ไม่ได้อยู่ที่นี่ จะมีโอกาสมาทำให้นางขุ่นเคืองได้อย่างไร
นางตีแผละเข้าที่หัวชุนเอ๋อเป็นลูกเกาลัดลูกหนึ่ง ชุนเอ๋อร้อง “โอ๊ย” ปิดหัว มองซังเนี่ยนน้ำตาคลอ
ซังเนี่ยนว่า “ต่อไปพวกเจ้าห้ามกลั่นแกล้งเซี่ยเฉินโจวอีก”
ชุนเอ๋อ “อ้าว? เพราะอะไรเจ้าคะ?”
ซังเนี่ยนคิดสักครู่ ให้เหตุผลที่พอจะฟังขึ้น
“บัดนี้เขาเป็นสวามีของข้า พวกเจ้าทำกับเขาเช่นนั้น คนอื่นจะมองคุณหนูของพวกเจ้าอย่างไร?”
ชุนเอ๋อเม้มปาก “ทราบแล้ว”
“อีกเรื่อง พาใครสักสองสามคนไปเก็บกวาดห้องติดกับข้าให้เรียบร้อย" ซังเนี่ยนว่า “ต่อไปเซี่ยเฉินโจวจะอยู่ที่นั่น”
ชุนเอ๋อแทบกระโดด “เพราะอะไรเจ้าคะ! นั่นห้องของบ่าวนะ!”
ซังเนี่ยน “...”
ลืมไป ห้องติดกันเป็นที่อยู่ของชุนเอ๋อ
“เช่นนั้นก็หาห้องว่างใกล้เรือนใหญ๋ในตำหนักเสวียนอินให้เขา” นางกำชับ “จัดวางตามห้องของข้า เฟอร์นิเจอร์ที่ควรมีต้องมี อย่าหยิบเสื่อขาด ๆ มาปูบนพื้นแล้วนับว่าเป็นเตียง”
ชุนเอ๋อมีสีหน้าคล้ายอยากกลอกตาแต่ไม่กล้า ได้แต่กล้ำกลืนเก็บไว้
“น่าโมโห ไอ้เซี่ยเฉินโจวนี่ช่างยั่วยวนจริง” นางขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน "มันทำคุณหนูงุนงงหลงใหล แทบจะหาทิศเหนือไม่เจอแล้ว”
ยังไม่ทันขาดคำ นางก็โดนตีลูกเกาลัดอีกลูก หน้าเจื่อนไปหมด
ซังเนี่ยนทอดเสียงสูง “ยังไม่รีบไปจัดการอีก?”
ชุนเอ๋อปั้นปากเดินออกไป
*
บ่าวของจวนเจ้าเมืองทำงานมีประสิทธิภาพสูง คืนวันนั้น เซี่ยเฉินโจวก็มายืนอยู่หน้าตำหนักเสวียนอิน
ข้าวของทั้งชีวิตของเขารวมกันได้แค่เสื้อเก่าไม่กี่ตัว การย้ายบ้านก็ไม่ได้ยุ่งยากอะไร
ชุนเอ๋อผู้นำทางข้างหน้าบ่นพึมพำมาตลอดทาง
สุดท้าย ชุนเอ๋อหยุดเท้าพลางกล่าวเตือน
“เจ้าทาสหลบหนีต่ำต้อยคนหนึ่งจะมีวันนี้ได้ ล้วนอาศัยคุณหนูของพวกเรา”
“คุณหนูชอบเจ้า เจ้าก็อยู่เคียงข้างนางอย่างสงบสงัด อย่าได้คิดฟุ้งซ่านอื่นใดอีก ยังกล้าล่วงเกินคุณหนูอีกหรือ——”
“เจ้าจะตายอย่างอนาถ”
เซี่ยเฉินโจวเดินผ่านนางไปผลักประตูบ้านสีแดง เลยจากนางไปยืนอยู่ตรงรอยต่อระหว่างความมืดกับแสงไฟ
“ข้ามิใช่ทาสหลบหนี”
ชุนเอ๋อไม่ได้ใส่ใจ
“เจ้าเป็นหรือไม่ อย่างไรก็เป็นแค่สิ่งละเล่นชิ้นหนึ่งเท่านั้น”
พูดจบ นางก็ไม่อยากอยู่อีกแม้แต่น้อย หันกายเดินจากไป
“เอี๊ยด——”
ประตูปิดลง
ความมืดแพร่กระจายดุจคลื่นยักษ์ ห้องทั้งห้องเงียบสงบ
เซี่ยเฉินโจวไม่รู้ยืนอยู่นานเพียงใด ในที่สุดก็ขยับขาที่แข็งทื่อ จุดตะเกียงขึ้นดวงหนึ่ง
แสงตะเกียงนุ่มนวล ไล่ความมืดยามราตรี
เขานั่งที่โต๊ะ มองกวาดรอบห้อง นัยน์ตาดำขลับ
เครื่องเรือนและการตกแต่งที่นี่เหมือนกับห้องของซังเนี่ยนแทบทุกประการ ไม่มีจุดใดที่ไม่ฟุ้งเฟ้อ
นี่คือกรงที่นางเลือกให้เขา
ก็เป็นแค่นกกระจอกตัวหนึ่งเท่านั้น
【ติ๊ง~ ความรู้สึกดีของเซี่ยเฉินโจว -10 ปัจจุบันความรู้สึกดี -123070】
“พรวด——”
เมื่อได้ยินเสียงเตือนจากระบบ ซังเนี่ยนพึ่งดื่มชาเข้าปากก็พุ่งพรวดออกมาจนหมดไม่เหลือสักหยด
นางมึนงง “อะไรเนี่ย?”
หกหกนอนหงายทั้งแขนขาบนเตียงกินเมล็ดแตง ได้ยินเช่นนั้น ก็ขยับอุ้งเท้าน้อยอย่างขอไปที
“เซี่ยเฉินโจวลดความรู้สึกดีที่มีต่อเจ้า”
“?”
ซังเนี่ยน “ไม่ใช่สินะ ข้าทำอะไรลงไป? จู่ ๆ เขาก็ -10?”
หกหกเท้าคางครุ่นคิดสองวินาที ก็พลันกระจ่างแจ้ง
“ข้ารู้เหตุผลแล้ว”
ซังเนี่ยน “อะไร?”
ท่ามกลางสายตาลุ้นระทึกของซังเนี่ยน มันค่อย ๆ เอ่ยปาก
“เซี่ยเฉินโจวคงจะ——”
“กินเมล็ดแตงมากไปจนเป็นแผลในปาก”
ซังเนี่ยน “.”
ซังเนี่ยนปาดแย่งเมล็ดแตงของมัน “ข้าว่าเจ้าคงเป็นแผลในสมองมากกว่า ยังกล้าบนเตียงข้ากินของกินอีก ข้าจะถอนขนเจ้าซะให้หมด”
หกหก: QAQ