เมื่อนึกถึงคำร่ำลือเรื่องฮูหยินซื่อจื่อ ซูถังแม้ในใจจะตีกลองเต้นระทึก แต่สีหน้ากลับไม่ปริ่นมิเปลี่ยน ใต้เท้าก้าวเดินยิ่งดั่งต้องลม
สาวใช้ตัวน้อยมองแผ่นหลังนาง แววตาล้วนเต็มไปด้วยความริษยา นางเพียงรู้สึกว่าพี่ซูถังยามเดินก้าวเท้าเบาและรวดเร็ว ทรวดทรงคล้ายหลิวอ่อนพลิ้วไหว ดูงดงามยิ่งนัก มิน่าเล่าฮูหยินกั๋วกงจึงเลือกพี่ซูถังเป็นถงฝางบ่าว
ที่พักของซูถังห่างจากเรือนฉูเหอของฮูหยินซื่อจื่อเพียงไม่กี่ก้าว ไม่นานนางก็มาถึงหน้าเรือนฉูเหอ
เพิ่งย่างเท้าเข้าไป ก็พบชุยหง สาวใช้คนสนิทของฮูหยินซื่อจื่อ แววตาเจือความมุ่งร้าย
ซูถังพลันเข้าใจแจ่มแจ้ง ชาติก่อนตนปฏิเสธไท่ฮูหยิน ฮูหยินซื่อจื่อจึงผลักชุยหงไปเป็นถงฝาง นึกแล้วชุยหงคงคิดว่าตนขวางทางลัดสู่อนาคตของนาง
“ซูถัง ฮูหยินน้อยยังแต่งองค์ไม่เสร็จ เจ้าก็คุกเข่ารออยู่ที่นี่เถิด” ชุยหงกอดอก น้ำเสียงแฝงแววสมน้ำหน้า
หากเป็นผู้อื่น อาจคุกเข่าลงอย่างว่าง่าย แต่ซูถังมิได้ทำ
นางรู้แก่ใจ ว่าฮูหยินน้อยแต่งองค์เสร็จหรือยังตนไม่มีทางรู้ หากเชื่อฟังคำชุยหงจนเลยเวลา ฮูหยินน้อยจะลงโทษนางเพียงผู้เดียว เสียเข่าเสียยางเปล่าโดยใช่เหตุ ไม่พอยังรองเท้าคู่นี้เกรงคงส่งไม่ถึงมือ
นางโค้งกายคำนับเล็กน้อย น้ำเสียงนบน้อมแต่หนักแน่นแฝงไว้ “ขอบน้ำใจพี่ชุยหงที่ชี้แนะ แต่ไท่ฮูหยินมีคำสั่ง ให้ข้านำรองเท้ามาส่งถึงมือฮูหยินน้อยด้วยตนเอง หากฮูหยินน้อยยังทรงพระสำอางอยู่ ข้าจะรออยู่ห้องนอก มิกล้ารบกวน”
ชุยหงไม่คาดคิดว่านางจะหัวเด็ดตีนขาดเพียงนี้ ยังหาข้ออ้างมาโต้แย้งตนได้ สีหน้าพลันดำคล้ำ “เจ้านี่ใช้ไท่ฮูหยินมากดขี่ข้าได้ดี!”
ซูถังหลุบตาลงไม่ปริปาก ชุยหงเห็นดังนั้นจึงเอ่ยด้วยโทสะว่า “เจ้าเป็นแค่ถงฝาง กล้าดียังไงไม่ฟังคำสั่งฮูหยินน้อย? ข้าจะไปทูลฮูหยินน้อยให้”
สิ้นคำ สาวใช้และยายบ้านในเรือนไม่น้อยต่างมองมาที่ทั้งสอง
คำนี้ตอบยาก หากตอบไม่ดี นอกจากจะผิดใจฮูหยินสกุลหานแล้ว เกรงว่าด้านฮูหยินกั๋วกงก็คงไม่พ้นผิด
แต่ว่า ซูถังจะกลัวชุยหงแอบอ้างอำนาจได้อย่างไร นางมองชุยหงเพียงยิ้มจาง ๆ กระทั่งชุยหงใจสะดุด จึงค่อยเอ่ยปากอีกครั้ง
“ข้าเป็นเพียงเครื่องมือปรนนิบัติเจ้านาย จะมีเหตุผลใดไม่ฟังคำสั่งเจ้านาย แต่ฮูหยินน้อยยึดมั่นคุณธรรมสตรีมาโดยตลอด ทุกวันฟ้ายังไม่สางก็เสด็จไปถวายฏอวี่อนฮูหยินกั๋วกง เหตุใดจึงเป็นดั่งเจ้ากล่าว ว่ายังแต่งองค์ไม่เสร็จ? หากแพร่งพรายออกไป ทำให้ชื่อเสียงฮูหยินน้อยมัวหมอง พี่ชุยหง เจ้าแบกรับไหวหรือ?”
คำนี้กล่าวอย่างนุ่มนวลแต่แฝงคมกริบ กลับทำให้ชุยหงแปรเปลี่ยนสีหน้า
ที่แท้นางแอบอ้างคำสั่งฮูหยินสกุลหาน ทำไปเพื่อกลั่นแกล้งซูถัง เมื่อคืนฮูหยินสกุลหานกล่าวอย่างเสียดายแก่นาง ว่าเดิมทีตำแหน่งถงฝางนี้จะตกแก่ศีรษะนาง ล้วนเป็นซูถังผู้อัปมงคลที่แย่งชิงไปเสียก่อน!
เพียงนึกว่าตนเกือบจะเหยียบกิ่งไม้กลายเป็นหงส์ได้ ชุยหงเกลียดซูถังเข้ากระดูกดำ ถึงวันนี้เช้าตรู่ ถึงตาไม่ใช่เวรของนาง แต่นางกลับเฝ้าอยู่หน้าเรือนเพื่อรอขัดขวางซูถัง
เดิมคิดจะให้ซูถังคุกเข่าลงโทษในลานเรือน สร้างความอัปยศอดสูแก่นางบ้าง ไหนเลยจะรู้ว่าปากของซูถังนั้นร้ายกาจยิ่งนัก คำโต้กลับชุดเดียวทำให้นางพูดไม่ออก หาข้อแก้ตัวยังไม่มี
ซูถังเห็นชุยหงนิ่งเงียบ ก็ไม่อยากคลุกคลีตอแยอีก ก้าวข้ามนางเดินตรงไปยังตำหนักหลัก
ก่อนหน้านี้ นางเคยมาที่นี่เมื่อครั้งนำความจากฮูหยินกั๋วกง จึงไม่ต้องให้ใครนำทางก็มาถูกที่
นางไม่กล้าเข้าประตูไปโดยพลการ เพียงโค้งกายคำนับสาวใช้ระดับรองที่ประจำเวร “รบกวนพี่สาวช่วยเรียนแจ้งว่า ซูถังผู้เป็นทาสมาขอคุกเข่าคำนับทักทายฮูหยินน้อย”
สาวใช้ระดับรองไม่กล้ารอช้า สาวเท้าเข้าไปเรียน ในเวลาเพียงสองสามประโยค ด้านในก็เรียกซูถังเข้าไป
ซูถังสูดลมหายใจลึก จัดชายกระโปรงให้เรียบร้อย ก้มศีรษะยกเท้าก้าวเข้าตำหนักหลัก
ปลายรองเท้าปักลายกิ่งบัวเลื้อยปรากฏขึ้นตรงหน้า ซูถังจึงคุกเข่าลงอย่างเรียบร้อย ถวายบังคมใหญ่ พลางกล่าวอย่างนบนอบว่า “ทาสซูถัง ถวายบังคมน้อมคำนับฮูหยินน้อย นี่คือรองเท้าที่ทาสเจียดเวลาทำถวาย”
นางก้มศีรษะลึก มือสองข้างชูรองเท้าขึ้นสูง เพราะเพิ่งได้ข่าวว่าได้รับเลือกเป็นถงฝาง รองเท้าที่เตรียมอย่างฉุกละหุกจึงไม่ประณีตพอ ดีที่นางจงใจประดับพู่ไข่มุกและเดินขอบด้วยด้ายเงิน ยังพอให้ดูได้ อย่างน้อยก็หาที่ติไม่ได้
ทว่ารออยู่ครู่ใหญ่ ไม่มีผู้ใดมารับ
ซูถังใจเต้นตึกตัก แต่ไม่กล้าแหงนดูสีหน้าฮูหยินสกุลหาน ได้แต่ทนอยู่ในท่าคุกเข่า กระทั่งสองมือสั่นเทาเล็กน้อย
“พอมีความคิดแยบยลอยู่บ้าง” เสียงฮูหยินสกุลหานดังขึ้นในที่สุด “แต่คนเรายังซื่อตรงไว้บ้างจะดีกว่า”
ซูถังเอาหน้าผากติดพื้น “เจ้าค่ะ”
นางรู้ว่านี่คือฮูหยินสกุลหานตีตนให้กลัว
ซูถังไม่กล้าเงยหน้า ได้แต่เม้มริมฝีปากทนรับ ลำคอตึงเป็นเส้นโค้งบางเบา ปุ่มกระดูกที่ยื่นออกมาชวนให้นางยิ่งดูอ่อนแอน่าสงสาร
ฮูหยินสกุลหานนั่งบนเก้าอี้สูง มองเรือนร่างอ่อนช้อยของนาง ในแววตาพลันวาบเปลวไฟโทสะอันไร้สาเหตุ ไท่ฮูหยินช่างแก่จนหลงลืมไปแล้ว! จัดแจงถงฝางกลับข้ามนางผู้เป็นฮูหยินซื่อจื่อตัวจริง!
เมื่อวานเพิ่งรู้ข่าว นางระบายอารมณ์ใส่แม่นมดูแลการใหญ่นักหนา
ครั้งก่อนยังอยู่บ้านเดิม ฮูหยินผู้มารดากำชับอยู่เสมอ ถงฝางอนุในจวนต้องมาจากสาวใช้ติดตัวเท่านั้น จึงจะกำไว้ในมือเชื่อฟัง
บัดนี้กลับมีซูถังโผล่มาจากที่ใดก็ไม่รู้ ทั้งยังเป็นไท่ฮูหยินส่งมาให้โดยตรง นี่มิใช่ตบหน้านางซึ่ง ๆ หน้าหรือ?
ฮูหยินสกุลหานไม่กล้าระบายอารมณ์กับไท่ฮูหยิน จึงเอาโทสะทั้งมวลมาระบายกับซูถัง แต่บางเรื่องนางไม่สะดวกทำให้เห็นจะแจ้ง จึงสั่งชุยหงว่า “เอาพระสูตรออกมา”
ชุยหงทำตามคำสั่งหยิบพระสูตรออกมา ฮูหยินสกุลหานว่า “เงยหน้าขึ้น”
ซูถังค่อย ๆ เงยตาขึ้น ก็เห็นฮูหยินสกุลหานหน้าตาบวมน้อย ๆ นึกแล้วเมื่อวานคงไม่ได้นอนสบาย
ขณะนางมองฮูหยินสกุลหาน อีกฝ่ายก็กำลังประเมินนางเช่นกัน ซูถังเพิ่งรับน้ำค้างแรกผลิบาน หว่างคิ้วพริบตางามดุจสีท้อ แม้จะสวมชุดถงฝางเรียบง่ายที่สุด ก็ปิดไม่อยู่ซึ่งความสดใสงดงามมีชีวิตชีวา สองสิ่งนี้เทียบเคียงกัน ช่างขับให้ฮูหยินสกุลหานดูซูบโทรมอับเฉา ราวกับหญิงถูกทอดทิ้งอาลัยรัก
ฮูหยินสกุลหานบีบประคำในมือแน่น แม่นมดูแลการงานแตะนางเบา ๆ นางจึงอย่างไม่เต็มใจ ให้แม่นมรับรองเท้าซูถัง
เมื่อเห็นฮูหยินสกุลหานรับรองเท้าตนในที่สุด จิตใจลอยอยู่ของซูถังก็ตกลงสู่ที่ แต่ยังไม่ทันสงบดี ฮูหยินสกุลหานก็เอ่ยปากอีกครั้ง
“ซูถัง ในเมื่อเป็นคนของเรือนฉูเหอแล้ว ก็ต้องรักษากฎของเรือนฉูเหอ พระสูตรเล่มนี้ให้เจ้า ทุกวันต้องเจาะโลหิตคัดลอก วันพันพุทธะ เอาพระสูตรที่คัดลอกได้ 100 เล่มไปถวาย ณ ตำหนักพระเล็กในจวน เป็นสิริมงคลแก่ไท่ฮูหยินและซื่อจื่อ”
แววตาซูถังส่องประกายวาบ ฮูหยินสกุลหานเพิ่งพบหน้าก็เริ่มกลั่นแกล้งนางเสียแล้ว ตอนนี้ถึงวันพันพุทธะยังไม่ถึงเดือน ให้คัดลอก 100 ม้วน แทบทุกวันต้องไม่หลับไม่นอน ยังมิต้องพูดถึงให้เจาะเลือดอีก นางแทบไม่กล้าคิดเลยว่าเมื่อคัดลอกเสร็จพลังโลหิตจะเสื่อมสลายไปถึงเพียงไหน
ถึงตอนนั้นอย่าได้พูดถึงบุตรเลย เพียงรักษาชีวิตน้อย ๆ ไว้ก็ได้หรือไม่ยังยากจะรู้
เมื่อเห็นนางไม่พูด ฮูหยินสกุลหานก็บี้ประคำในมือเล็กน้อย เอ่ยเสียงเรียบว่า “เจ้าไม่เต็มใจหรือ?”