เช้าวันที่สอง ลี่ฝานซิงตื่นขึ้นก่อนฟ้าสาง เธอมองเวลา—ตีห้าห้าสิบ เธอเปิดประตูห้องรักษา ลมยามเช้าพัดเข้ามา ปัดเป่าความง่วงที่ยังหลงเหลือให้จางหายไป สติค่อย ๆ แจ่มใสขึ้น
ตอนนี้ไม่มีเงื่อนไขให้แปรงฟันล้างหน้า ลี่ฝานซิงหยิบทิชชูเปียกออกมา เช็ดหน้าและมือ แล้วบ้วนปากเสียหน่อย อย่างไรบนถนนก็มีแค่เธอคนเดียว ไม่มีใครเห็นสภาพซอมซ่อของเธออยู่แล้ว
เธอเคี้ยวหมั่นโถวเป็นอาหารเช้า พลางบ่นในใจว่าที่ยังไม่เคยลำบากจริง ๆ นี่เอง ไม่อย่างนั้นจะเรื่องมากขนาดนี้ได้ยังไง
พรสวรรค์นักล่าสมบัติแจ้งลี่ฝานซิงว่ามีหีบทรัพยากรอยู่ใกล้ ๆ เมื่อวานตอนหยุดพักยังไม่มี ดูท่าจะเพิ่งปรากฏขึ้นมาตอนกลางคืน
เธอมองไปยังพุ่มไม้เตี้ย ๆ ทางซ้ายมือ คราวนี้หีบทรัพยากรอยู่ห่างจากถนนพอสมควร
เสื้อกาวน์สีขาวเกะกะอยู่บ้าง ลี่ฝานซิงจึงเปลี่ยนไปสวมเสื้อคลุมของคนขับรถ แม้จะตัวใหญ่ไปหน่อย แต่อย่างน้อยก็ไม่ยาวเท่าตัวเดิม เธอสะพายเป้ที่ใช้ไปทำงาน พลางคิดว่าในป่าอาจมีผลไม้หรืออะไรทำนองนั้น
ลี่ฝานซิงถือเสาน้ำเกลือ ส่วนมีดทำครัวผูกไว้ที่เอว แล้วค่อย ๆ เดินออกจากถนน หญ้าต้นไม้ยามเช้าเปียกน้ำค้าง ไม่นานก็ทำให้ปลายขากางเกงเปียกชื้น ดินใต้เท้านุ่มเล็กน้อย มองไปทางไหนก็เขียวชอุ่ม แม้แต่ดินที่โผล่ตรงโคนพุ่มไม้ยังเป็นดินดำอุดมสมบูรณ์
เธอไม่กล้าเดินเร็ว สายตากวาดมองพุ่มไม้รอบตัวเป็นระยะ พืชพรรณแถบนี้ไม่สูงใหญ่นัก ต้นไม้ก็ค่อนข้างโปร่ง
ผ่านไปราว 20 นาที ลี่ฝานซิงก็พบหีบทรัพยากรใบแรก เป็นสีเขียวอมฟ้า เธอเก็บมันเข้าเป้เกม แล้วเดินหน้าต่อไปตามพรสวรรค์นักล่าสมบัติ
เดินต่อไปอีก 10 นาที ในการรับรู้จากพรสวรรค์ของลี่ฝานซิงก็มีหีบเสบียงเพิ่มขึ้นมาทีเดียว 3 ใบ เธอดีใจจนหัวใจเต้นแรง เร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้น
หลังเก็บหีบทรัพยากรสีเขียวใบที่สองเข้าเป้เกมแล้ว เธอก็พบผลไม้แปลกตาชนิดหนึ่งบนต้นไม้ไม่ไกลจากหีบ
ผลไม้สีเหลืองที่ไม่รู้จัก รูปร่างคล้ายส้ม เปลือกเรียบลื่นดูฉ่ำน้ำ ออกเป็นพวง พวงหนึ่งมีสิบกว่าลูก แต่ละลูกใหญ่พอ ๆ กับส้ม
ความคิดแรกของลี่ฝานซิงคือ กินได้ไหม? เธอเด็ดออกมาอย่างระมัดระวังหนึ่งลูกแล้วดมดู มีกลิ่นหอมหวาน แต่ไม่เหมือนกลิ่นผลไม้ชนิดไหนที่เธอรู้จัก
【ผลใจเหลือง: ผลไม้กินได้ ไม่มีพิษ รสหวานและฉ่ำน้ำ】
พอข้อความแจ้งเตือนจากระบบปรากฏขึ้น ลี่ฝานซิงก็วางใจ เธอเด็ดไปเก็บเข้าเป้เกมไป ไม่นานก็เก็บผลใจเหลืองจากต้นจนหมด
เมื่อเดินหน้าต่อ ฝีเท้าของลี่ฝานซิงก็เบาสบายขึ้นมาก ที่แท้โลกนี้ไม่ได้มีแค่หีบทรัพยากร แต่ยังมีอาหารชนิดอื่นให้ประทังความหิวด้วย
เธอใช้เสาน้ำเกลือแหวกหญ้าป่าที่สูงถึงเอวตรงหน้า แล้วเห็นพืชหลายต้นขึ้นอยู่บนพื้นดิน คล้ายสับปะรดและมีขนาดใหญ่พอ ๆ กับศีรษะ ใบเป็นสีเขียวมรกต แต่ผลกลับเป็นสีเทาอมฟ้า ครึ่งหนึ่งฝังอยู่ในดิน อีกครึ่งโผล่พ้นขึ้นมา หน้าตาประหลาดมาก
ลี่ฝานซิงยังไม่รีบแตะมัน เพราะสีดูคล้ายผลไม้มีพิษ เธอรออยู่ครู่หนึ่ง แต่ระบบก็ไม่แจ้งเตือน จึงเดาว่าอาจต้องสัมผัสก่อนถึงจะมีข้อความแจ้ง
ลี่ฝานซิงลังเลอยู่หนึ่งวินาที ก่อนแตะใบสีเทาอมฟ้าเบา ๆ
【ผลครีมดิน: ผลไม้กินได้ ไม่มีพิษ รสหวานและทำให้อิ่มท้อง】
ของดีนี่นา! ลี่ฝานซิงชักมีดทำครัวออกมา ฟันฉับ ๆ ตัดผลครีมดินลูกหนึ่งแล้วเก็บเข้าเป้เกม น้ำหนักที่ถ่วงมือทำให้เธอยิ้มหน้าบานอย่างอดไม่ได้ ผลครีมดินลูกเดียวหนักตั้ง 8-9 ชั่ง กินได้ตั้ง 2 วัน
ผลครีมดินทั้ง 7 ลูกบนพื้นถูกเก็บเข้ากระเป๋าจนหมด หลังได้หีบทรัพยากรสีเขียวครบ 3 ใบ ลี่ฝานซิงก็รับรู้ตำแหน่งของหีบทรัพยากรอีกใบ
เธอค้ำเสาน้ำเกลือไว้ ยืนมองไปยังตำแหน่งที่หีบทรัพยากรอยู่
หีบนี่ขุดเจอเหมือนมันฝรั่งเลยนะ โผล่มาทีละใบไม่รู้จักจบจักสิ้น ยิ่งเข้าไปด้านใน ต้นไม้ก็ยิ่งหนาแน่น ลี่ฝานซิงลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนตัดสินใจว่าจะหาใบสุดท้ายแล้วค่อยกลับ
โลกนี้ประหลาดจริง ๆ ตั้งแต่เริ่มต้นมา เธอยังไม่เคยเห็นนกเลย ในป่ามีเพียงเสียงใบไม้เสียดสีกัน กับเสียงกิ่งไม้แห้งหักดังกรอบแกรบเป็นครั้งคราว ส่วนเสียงแมลงร้องหรือนกร้องนั้น เธอไม่ได้ยินเลยสักครั้ง
ลี่ฝานซิงเริ่มเสียใจแล้ว รู้อย่างนี้น่าจะพอแค่นี้ เจอหีบทรัพยากร 5 ใบก็ถือว่าไม่น้อยแล้ว ผ่านไป 10 นาที เธอก็เห็นหีบทรัพยากรสีน้ำเงินใบหนึ่ง
หลังเก็บหีบเข้าเป้เกม ลี่ฝานซิงก็ออกวิ่งกลับเต็มฝีเท้า จนกระทั่งเห็นรถพยาบาลที่คุ้นตา เธอถึงค่อยถอนหายใจโล่งอก
เธอไม่ได้รีบขึ้นรถ แต่จำบทเรียนจากหีบเสบียงสีเหลืองเมื่อคืนได้ จึงเตรียมเปิดหีบข้างนอก
หีบทรัพยากร 6 ใบ มีสีเขียวอมฟ้า 1 ใบ สีเขียว 4 ใบ และสีน้ำเงิน 1 ใบ เธอเปิดหีบสีเขียวอมฟ้าก่อน ข้างในมีพิซซ่ามาร์เกอริตาขนาด 10 นิ้ว น่องไก่ทอด 10 ชิ้น กาแฟสำเร็จรูป 500 กรัม 1 ขวด และเสื้อผ้าชั้นใน 1 ชุด
ในหีบทรัพยากรสีเขียวทั้ง 4 ใบยังคงมีของคุ้นเคย 5 อย่าง เธอได้หมั่นโถวสีขาว 20 ลูก ขนมปังโฮลวีต 3 ถุง น้ำ 500 มิลลิลิตร 15 ขวด น้ำมันเบนซิน 20 ลิตร และไฟฟ้า 30 หน่วย
ถึงตาหีบทรัพยากรสีน้ำเงินแล้ว ลี่ฝานซิงตั้งสติ วางเสาน้ำเกลือกับถาดรักษาไว้ในตำแหน่งที่หยิบได้ง่าย
เธอถือมีดทำครัวขวางไว้ตรงหน้า แล้วรีบเปิดหีบอย่างว่องไว แต่ไม่มีอะไรเกิดขึ้น เธอรออีกสิบกว่าวินาที เมื่อไม่มีเสียงผิดปกติ ลี่ฝานซิงก็คลายใจ แล้วชะโงกมองก้นหีบ ก่อนจะชะงักไป
ในหีบไม่มีอาวุธ ไม่มีอาหาร มีเพียงโถส้วมกระเบื้องสีขาวใบหนึ่ง
พูดให้ถูกคือ มันเป็นโถสุขภัณฑ์ชักโครกธรรมดา รูปทรงเรียบง่าย ถังพักน้ำกับโถสุขภัณฑ์หลอมรวมเป็นชิ้นเดียวกัน ทั้งบนและล่างเป็นสีขาวล้วน สะอาดเอี่ยมเหมือนของใหม่เอี่ยม บนฝาถังยังสลักตัวอักษรขนาดใหญ่ไว้หลายตัวว่า โถสุขภัณฑ์ชักโครกต่างมิติ
ลี่ฝานซิงงงงัน «นี่มันอะไรกันเนี่ย?»
เธอเตะมันเบา ๆ แต่โถส้วมกลับไม่ขยับแม้แต่น้อย ทันทีที่ปลายเท้าแตะโดนโถ ข้อความแจ้งเตือนจากระบบก็ปรากฏขึ้น
【โถสุขภัณฑ์ชักโครกต่างมิติแบบพกพา ไม่ต้องต่อท่อน้ำ สายไฟ หรือท่อระบายน้ำ เพียงนั่งลงเพื่อใช้งาน ระบบเคลื่อนย้ายมิติและชำระล้างจะทำงานโดยอัตโนมัติ สิ่งปฏิกูลทั้งหมดจะถูกย่อยสลายและจัดการในพริบตา คำเตือนพิเศษ: ห้ามดื่มน้ำที่ใช้กับผลิตภัณฑ์นี้】
«โชคดีไม่เบา» ลี่ฝานซิงฝืนกลั้นรอยยิ้มที่แทบจะฉีกกว้างถึงใบหู เก็บโถชักโครกเข้าเป้เกม แล้วก้าวเข้าไปในห้องรักษาเพื่อทดลองใช้เป็นครั้งแรก