บทที่ 54 เว่ยเหยียนตบหลิวฟางสามฉาด
หลิวฟางเดือดดาลทันที ดวงตาแทบถลนพลางตะโกนลั่น
“แกโกหก! ฉันไม่เชื่อหรอกว่าเว่ยเหยียนจะมีเงินซื้อวิลล่า! พวกแกต้องรวมหัวกันแน่!”
เธออารมณ์เดือดจัดจนแทบจะพ่นน้ำลายใส่หน้าพนักงานขายบ้าน
พนักงานขายผู้น่าสงสารทำได้เพียงอธิบายอย่างอดทน
“คุณนายหลิว ฉันไม่ได้หลอกคุณจริง ๆ ค่ะ คุณเว่ยเป็นลูกค้าของโครงการเราจริง ๆ เขามาดูบ้านก่อนคุณ ไม่เชื่อก็ลองตรวจกล้องวงจรปิดดูได้ เขามาถึงก่อนคุณประมาณสิบนาทีค่ะ”
ความจริงแล้วเว่ยเหยียนเป็นลูกค้า แถมใกล้จะเซ็นสัญญาแล้วด้วย
ถ้าคุณนายหลิวไม่โผล่มาก่อเรื่องกับเขากะทันหัน ป่านนี้ทั้งคู่อาจเซ็นสัญญาซื้อขายบ้านกันไปแล้วก็ได้
ส่วนคุณนายหลิวคนนี้ต่างหาก ซื้อวิลล่าทั้งทีก็เลือกนั่นเลือกนี่ไม่หยุด
เดี๋ยวก็บ่นว่าราคาแพง อีกเดี๋ยวก็จู้จี้ว่าของแถมให้น้อยเกินไป
ความตั้งใจซื้อของเธอเทียบกับคุณเว่ยไม่ได้เลยสักนิด ไม่ใช่ลูกค้าชั้นดีด้วยซ้ำ
แถมเธอยังโวยวายเสียงดังอยู่ที่นี่ ลูกค้าคนอื่นเห็นเข้าก็คงไม่ดี
เพื่อนร่วมงานคนอื่น ๆ จึงเข้ามาช่วยกันเกลี้ยกล่อมหลิวฟาง
“คุณนายหลิว เรื่องที่คุณมีปัญหากับคุณเว่ยเป็นเรื่องส่วนตัวของพวกคุณ ที่นี่เป็นสำนักงานขายบ้าน อย่ามาทะเลาะกันที่นี่เลยครับ”
“ใช่ค่ะ คุณก็เป็นคุณนายตระกูลร่ำรวยที่มีหน้ามีตา ไม่จำเป็นต้องมาทำให้พวกเราพนักงานลำบากใจหรอกค่ะ”