เว่ยเหยียนอ่านข้อมูลเหล่านั้นแล้ว นอนไม่หลับอยู่นาน
ในใจเขาตัดสินใจแน่วแน่แล้วว่าจะทำให้ตระกูลเสิ่นพินาศย่อยยับในเมืองไห่
ตอนนั้นเป็นเวลาตีหนึ่งแล้ว พรุ่งนี้ยังต้องไปทำงาน เขาวางโทรศัพท์เตรียมจะนอน
จู่ ๆ หน้าจอโทรศัพท์ก็สว่างวาบขึ้น
พอกดเข้าไปดู กลับพบว่าฮั่วเสี่ยวหยาส่งใบแจ้งค่าซ่อมมาให้:
【ไฟท้ายพัง ซ่อมไป 120,000 แต่ฉันเดาว่านายลูกเขยแต่งเข้าบ้านตัวน้อย ๆ นั่นคงไม่มีเงินชดใช้หรอก เอาอย่างนี้ไหม ฉันยอมให้นายชดใช้ด้วยร่างกาย แค่ครั้งเดียวก็พอ】
เว่ยเหยียนหน้าดำคร่ำเครียด รีบโอนเงิน 120,000 ไปให้ทันที
คิดว่าฉันเป็นใครกัน? ตอนนี้เขาได้ค่าครองชีพเดือนละ 2,000,000 หัดเก็บหัดออมมาจนมีเงินติดตัวเป็นสิบล้านแล้ว เงินแค่นี้สำหรับเขาถือเป็นเรื่องเล็กน้อย
หลังส่งข้อความไป ฮั่วเสี่ยวหยาก็นอนอยู่บนเตียงด้วยสีหน้าตื่นเต้น คิดว่าคงได้หยอกพระเอกอีกแล้ว
ใครจะคิดว่าเพียงไม่กี่วินาที พระเอกก็โอนเงินมาให้แล้ว
ทำเอาเธอประหลาดใจมาก
เธอสอบประวัติเว่ยเหยียนมาแล้วชัด ๆ ว่าเขาทำงานในตระกูลเสิ่นได้เงินเดือนแค่ 10,000 เท่านั้น แถมยังต้องเอาเงินก้อนนี้ไปซื้อของทำกับข้าวให้เสิ่นเวย ทั้งเทศกาลทั้งวันสำคัญก็ต้องซื้อของขวัญให้ เงินแทบไม่เหลือเก็บเลย
เงิน 120,000 นี่มาจากไหนกัน?!
ฮั่วเสี่ยวยาตะลึงงัน ขณะที่กำลังจะส่งข้อความไปถามเว่ยเหยียน ก็มีข้อความจากผู้ช่วยส่งเข้ามา: