ชายหนุ่มย่อตัวลงตรงหน้าเด็กสาว สายตาอยู่ในระดับเดียวกับเธอ
เขาเอ่ยถามว่า “กำลังคิดอะไรอยู่?”
เหวินหลี่ได้สติกลับมา สบตาเขาแล้วก็หลุบตาลง ขนตายาวงอนปิดบังสีหน้าในดวงตา
“คิดถึง...เรื่องเมื่อก่อน”
เสียงของเธอแผ่วเบา
จี้จงถิงไม่ได้พูดอะไร
เขารู้อยู่แล้วว่าเธอหมายถึงเรื่องอะไร
เมื่อสองปีก่อน ในห้องนี้เอง เธอขอบตาแดงก่ำแล้วถามเขาว่าทำไมถึงหลบหน้าเธอ
จี้จงถิงเงียบไปหลายวินาที ก่อนจะเอ่ยขึ้นกะทันหัน
“หลี่หลี่”
เขาเรียกเธอว่าหลี่หลี่
ก่อนหน้านี้เขาเคยได้ยินคำเรียกนี้จากโทรศัพท์ของพ่อเธอเท่านั้น ตัวเขาเองไม่เคยเรียกเธอแบบนี้เลย
เหวินหลี่เงยหน้าขึ้น
จี้จงถิงมองเธอ แววตาลึกล้ำ ทว่าคำพูดที่เอ่ยออกมากลับตรงไปตรงมา
“ตอนนี้ยังชอบพี่อยู่ไหม?”
เหวินหลี่ชะงักไป
เมื่อสองปีก่อน ในห้องทำงานนี้ เธอร้องไห้ถามเขาว่า “คุณไม่ชอบฉันเลยจริง ๆ เหรอ?”
ตอนนั้นเขาตอบว่า “เป็นไปไม่ได้”
สองปีต่อมา เขากลับย่อตัวอยู่ตรงหน้าเธอ แล้วเป็นฝ่ายถามว่า “ยังชอบพี่อยู่ไหม?”
นี่มันไม่ใช่ว่าคราวนี้ถึงตาเธอได้เอาคืนหรอกหรือ?
เหวินหลี่มองชายหนุ่มที่ย่อตัวอยู่ตรงหน้า มุมปากยกขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่
เธอรีบกัดริมฝีปากล่าง กลั้นรอยยิ้มนั้นไว้สุดกำลัง
แต่ความลำพองใจในอกก็ยังฉายออกมาทางดวงตาเป็นประกายระยิบระยับ ซ่อนอย่างไรก็ไม่มิด
เธอกระแอมเบา ๆ แล้วหันหน้าไปอีกทาง พยายามทำท่าทางเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
“ไม่ชอบแล้ว”
จี้จงถิงมองเธอ สีหน้าไม่เปลี่ยนแปลง
ดูเหมือนเขาจะคาดเดาคำตอบนี้ไว้ก่อนแล้ว หรือไม่ก็ไม่ได้ใส่ใจคำตอบนี้เลย
ไม่ว่าเธอจะชอบเขาหรือไม่ เขาก็ไม่มีทางปล่อยมือ
เขามองเธอ น้ำเสียงอ่อนลง
“ถ้าอย่างนั้น ต่อจากนี้ให้พี่ตามจีบเหวินหลี่ได้ไหม? จนกว่าเธอจะกลับมาชอบพี่อีกครั้ง”
หางของเหวินหลี่แทบจะชี้ฟ้าขึ้นมาทันที
เธอเอียงศีรษะน้อย ๆ ชำเลืองมองเขาจากหางตา เชิดคางขึ้นเล็กน้อย แล้วส่งเสียงฮึเบา ๆ
“จี้จงถิง คุณชอบฉันเหรอ?”
จี้จงถิงมองเธอ ไม่ลังเลแม้แต่น้อย พยักหน้าเบา ๆ
“ชอบ”
คำสั้น ๆ สองพยางค์หนักแน่นชัดเจน
ในใจเหวินหลี่เหมือนมีฟองอากาศเล็ก ๆ ผุดขึ้นมาเป็นชุด
มันลอยขึ้นจากกลางอกทีละสาย จนถึงลำคอ ทั้งคันทั้งหวาน เธอรีบเม้มปาก กลัวว่าถ้าเผลอจะหัวเราะออกมา