【ชิงซินเอนเตอร์เทนเมนต์รีบ ๆ เจ๊งไปซะ! บริษัทหน้าเลือด!】
【ทำเรื่องแบบนี้ได้ ต้องหนีภาษีด้วยแน่ ๆ ขอให้ทางการตรวจสอบอย่างละเอียด!】
【ประธานเหวินตัวน้อยอะไรไร้สาระ คนที่โผล่มารับตำแหน่งลอย ๆ ไม่มีใครเป็นคนดีสักคน คุณธรรมไม่คู่ควรกับตำแหน่ง ย่อมมีหายนะตามมา!】
【คนแบบนี้ควรออกไปโดนรถชนให้ตาย ๆ ไปซะ!】
เหวินหลี่เลื่อนอ่านความคิดเห็นลงไปทีละข้อความ สีหน้าก็เย็นชาลงเรื่อย ๆ
จู่ ๆ ปลายนิ้วของเธอก็ชะงัก
บนหน้าจอมีความคิดเห็นหนึ่งปรากฏเด่นชัด
【ประธานเหวินตัวน้อยไร้คุณธรรมขนาดนี้ สงสัยที่บ้านไม่มีใครสั่งสอนสินะ? พ่อแม่เธอก็คงไม่ใช่คนดีอะไรหรอก ไอ้พวกสารเลว】
รูม่านตาของเธอหดวูบ ความเดือดดาลพุ่งพล่านขึ้นมาแทบระเบิด
เหวินหลี่กำโทรศัพท์แน่นจนข้อนิ้วซีดขาว
ดวงตาหงส์สีดอกท้อที่งดงามเต็มไปด้วยโทสะพลุ่งพล่าน
จะด่าเธอก็ช่างเถอะ
แต่ด่าแม่ไม่ได้!
ซูเซี่ยงหว่านนั่งอยู่ข้าง ๆ มองเธออย่างเป็นห่วง “ประธานเหวิน...”
“ไม่เป็นไร”
เหวินหลี่สูดหายใจเข้าลึก ๆ บังคับตัวเองให้ใจเย็นลง
ไปเถียงกับชาวเน็ตหรือ? ไม่จำเป็น
เถียงเหตุผลกับพวกเกรียนคีย์บอร์ด มีแต่จะทำให้เรื่องบานปลาย กลับเข้าทางคนบางกลุ่มเสียอีก
การแก้ปัญหาต้องถอนรากถอนโคน นี่เป็นสไตล์ของจี้จงถิงมาโดยตลอด
เธอกับเขาเป็นสามีภรรยากันมา 5 ปี ตอนนี้เธอเองก็เรียนรู้วิธีนี้แล้ว
โจวเจ๋อไม่ได้อยากยกเลิกสัญญาหรือ? เธอจะจัดให้เดี๋ยวนี้
แต่หลังยกเลิกสัญญาแล้ว อย่ามาเสียใจทีหลังก็แล้วกัน!
ตอนนี้เหวินหลี่มองออกแล้วว่าโจวเจ๋อตั้งใจโพสต์เวยป๋อข้อความนั้น
เขาอาศัยกระแสหัวข้อร้อนนี้สร้างภาพตัวเองให้เป็นผู้เสียหายผู้บริสุทธิ์
แฟน ๆ สงสารเขา กระแสสังคมเห็นใจเขา จากนั้นเขาก็จะยกเลิกสัญญากับบริษัทได้อย่างสมเหตุสมผล