เมืองเดียวกัน แสงไฟทอดยาวสุดลูกหูลูกตา บ้างติดอยู่กับเส้นแบ่งความเป็นความตายในห้องผ่าตัดจนร่างกายอ่อนล้า บ้างติดอยู่กับเกมการเมืองในอาคารสำนักงานที่ไม่มีวันจบสิ้น จนความกระตือรือร้นมอดดับ
ตอนเซียวจื่อซีฟาดจดหมายลาออกลงบนโต๊ะของผู้อำนวยการหวัง ทั้งแผนกวางแผนก็เงียบกริบ
ผู้อำนวยการหวังชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะฝืนยิ้มเสแสร้ง “จื่อซี ทำแบบนี้ทำไม? เรื่องเมื่อวานฉันก็บอกไปแล้วไม่ใช่เหรอ คุณจางแค่ดื่มมากไปหน่อย ไม่มีเจตนาอื่นสักหน่อย เธอเป็นผู้หญิง อย่าคิดมากขนาดนั้นสิ”
เซียวจื่อซีกระตุกมุมปาก แววตาเย็นเยียบราวน้ำแข็ง “คิดมากเหรอ? ผู้อำนวยการหวัง เมื่อวานใครเป็นคนพูดว่า ‘แค่ดื่มกับคุณจางสักสองสามแก้ว โครงการก็ลงตัวแล้ว’? ใครเป็นคนผลักฉันเข้าไปในห้องส่วนตัวแล้วตัวเองก็เดินหนีไป? แล้ววันนี้ใครกลับมาบอกฉันว่าเป็นเพราะฉันแต่งตัวไม่เรียบร้อยเอง คุณจางถึงได้มาลวนลาม?”
เสียงของเธอไม่ได้ดังนัก แต่ถ้อยคำชัดเจนทุกคำ คนที่นั่งอยู่รอบโต๊ะทำงานต่างเงี่ยหูฟัง
หน้าผู้อำนวยการหวังสลับแดงสลับซีด เขากดเสียงต่ำ “เซียวจื่อซี อย่าทำเป็นไม่รู้จักบุญคุณ ถ้าเธอไปตอนนี้ เงินส่วนแบ่งจากโครงการก็อดได้เลย!”
“เงินส่วนแบ่งเหรอ?” เซียวจื่อซีหัวเราะ “เงินแค่นั้นเก็บไว้ซื้อยากินเถอะ!”
เธอกระตุกมุมปาก แววตาเย็นเยียบราวน้ำแข็ง “คราวหน้า ถ้าคิดจะส่งลูกน้องผู้หญิงเป็นของกำนัลให้ใคร ก็หัดส่องกระจกดูหน้าตัวเองเสียก่อน”
เธอหันหลังเดินจากไป ส้นสูงกระทบพื้นกระเบื้องดัง “กึก กึก” หนักแน่นฉับไว ไม่มีแม้แต่ความอาลัยอาวรณ์
พอเดินออกจากอาคารสำนักงาน แสงแดดเดือนมิถุนายนของเมืองไห่เฉิงก็สว่างจ้าจนแทบลืมตาไม่ขึ้น
เซียวจื่อซียืนอยู่ริมถนน มองรถราที่สัญจรขวักไขว่ จู่ ๆ ก็รู้สึกสับสนขึ้นมาเล็กน้อย
สามปีแล้ว
เธอเรียนจบจากมหาวิทยาลัยฟู่ตั้นแล้วอยู่ทำงานต่อที่เซี่ยงไฮ้ ไต่เต้าจากเด็กฝึกงานจนเป็นนักวางแผนอาวุโส แก้แผนงานหลายร้อยฉบับ อดหลับอดนอนมานับไม่ถ้วน เคยคิดว่าความสามารถจะช่วยให้หยัดยืนได้มั่นคง แต่สุดท้ายก็ยังหนีเรื่องน่าหงุดหงิดพรรค์นี้ไม่พ้น
ตอนนั้นเอง โทรศัพท์ก็ดังขึ้น คนโทรมาคือเซียวเหวินปิน พ่อของเธอ
“จื่อซี พรุ่งนี้กลับมาสักเที่ยวสิ” เสียงจากปลายสายฟังดูไม่ค่อยสบอารมณ์ “น้าเขาจัดนัดดูตัวให้ลูกแล้ว อีกฝ่ายเป็นลูกชายคนรองของบริษัทเครือใหญ่ในเจียงเฉิง ฐานะดีมาก ลูกต้องถูกใจแน่”
เซียวจื่อซีบีบหว่างคิ้ว “ฉันไม่อยากกลับไป แล้วก็ไม่อยากดูตัวด้วย”
“ลูก...” เสียงเซียวเหวินปินดังสูงขึ้นเล็กน้อย เขาสูดหายใจลึก ก่อนจะค่อย ๆ ผ่อนเสียงลง “ลูกก็โตแล้วนะ อายุ 25 แล้ว ถึงเวลาคิดเรื่องสำคัญในชีวิตได้แล้ว งานวางแผนอะไรนั่นก็เลิกทำเถอะ รีบกลับมา บริษัทที่บ้านก็ต้องการคนเหมือนกัน พ่อจะจัดตำแหน่งผู้จัดการให้ งานสบาย ๆ ไม่ดีกว่าต้องคอยดูสีหน้าคนอื่นอยู่ที่เซี่ยงไฮ้หรือไง?”
เซียวจื่อซีไม่พูดอะไร
บริษัทของครอบครัวเป็นสิ่งที่แม่ของเธอกับพ่อช่วยกันสร้างขึ้นมาตอนที่แม่ยังมีชีวิตอยู่ หลังแม่เสียไม่ถึงครึ่งปี พ่อก็แต่งหลิ่วม่านหรงเข้าบ้าน แถมยังพาน้องสาวที่อายุน้อยกว่าเธอสองปีมาด้วย
เธอไม่เคยคิดจะยื่นมือเข้าไปยุ่งเรื่องบริษัทเลย ก่อนแม่เสีย แม่โอนหุ้น 50% ที่ถืออยู่มาเป็นชื่อเธอทั้งหมดแล้ว
ตราบใดที่บริษัทยังดำเนินกิจการตามปกติ ต่อให้เธอไม่ทำงานไปตลอดชีวิตก็ไม่มีวันอดตาย
ส่วนบ้านหลังนั้น เธอไม่อยากกลับไป ตั้งแต่แม่จากไป บ้านหลังนั้นก็ไม่มีที่ของเธออีกแล้ว
ปลายสายเงียบไปพักใหญ่ จนเซียวเหวินปินเร่งถามว่า “ฮัลโหล จื่อซี ได้ยินไหม?”
เซียวจื่อซีถึงเอ่ยขึ้นเสียงเรียบ “ฉันลาออกแล้ว...”
พอเซียวเหวินปินได้ยินก็ยินดีอยู่ในใจ “ลาออกแล้วเหรอ? งั้นก็ดีเลย รีบกลับมาสิ พ่อจะซื้อรถคันใหม่ให้ แล้วให้ลูก...”
“ฉันอยากไปอยู่บ้านคุณยายสักพัก” เซียวจื่อซีพูดขัด
“บ้านคุณยายเหรอ?” เซียวเหวินปินชะงักไป “หมู่บ้านชิงซีโทรม ๆ แบบนั้นมีอะไรให้อยู่? คุณยายก็อายุมากแล้ว ลูกไปก็มีแต่จะเพิ่มภาระให้ท่าน”
จื่อซีพูดเสียงเรียบ “ฉันอยากออกไปพักใจ”
“พักใจ? ลูก...”
เซียวจื่อซีไม่รอให้เขาพูดจบ กดวางสายไปทันที ไม่อยากฟังต่ออีก
เธอยืนอยู่ริมถนนครุ่นคิดห้านาที ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาจองตั๋วรถไฟความเร็วสูงไปอำเภออวิ๋นชาง
บ้านคุณยายในหมู่บ้านชิงซี อำเภออวิ๋นชาง
แม่ของเธอเติบโตมาจากหมู่บ้านเล็ก ๆ บนเขาแห่งนั้น ตอนเธอยังเด็กเคยไปใช้เวลาช่วงปิดเทอมฤดูร้อนที่นั่นอยู่หลายครั้ง คุณยายทำขนมดอกหอมหมื่นลี้ให้กิน พาเธอไปเก็บผลไม้ป่าหลังเขา แล้วก็ใช้พัดใบลานพัดไล่ยุงให้พลางเล่านิทานไปด้วย
ต่อมาเธอเข้าเรียนมัธยม ภาระการเรียนหนักขึ้น จึงแทบไม่ได้ไปอีก
ครั้งล่าสุดที่ไปคือช่วงเรียนจบมัธยมปลาย
ปกติแม่จะรับคุณยายมาอยู่ที่บ้านครั้งละหลายเดือน แต่คุณยายไม่ค่อยชอบอยู่ในเมือง มาได้ไม่นานก็เร่งให้แม่ส่งกลับ
ปีนี้คุณยายอายุ 70 แล้ว จากวิดีโอคอลเห็นว่าร่างกายยังแข็งแรงดี แต่พอคิดว่าท่านอยู่คนเดียว เธอก็อดเป็นห่วงไม่ได้
ถือเสียว่าไปหลบจากชีวิตชวนปวดหัวสักพัก แล้วก็ได้อยู่เป็นเพื่อนคุณยายด้วย
ตอนนี้ คนที่เป็นห่วงเธอจริง ๆ ก็มีแค่คุณยายเท่านั้น
พ่อของเธอ ภายนอกยังทำตัวเป็นพ่อผู้เมตตา แต่ที่จริงถูกหลิ่วม่านหรงกับลูกสาว เซียวซูหย่า เป่าหูจนใจเอนเอียงไปไกลถึงอีกฟากมหาสมุทรแปซิฟิกแล้ว
ดูสิ อีกฝ่ายถึงกับไม่ใช้แซ่ของพ่อแท้ ๆ ของตัวเอง เปลี่ยนจากจางซูหย่าเป็นเซียวซูหย่าไปเสียอย่างนั้น
ราวกับพ่อของเธอขาดแคลนลูกสาวนักหนา
วันนั้นเซียวจื่อซีคืนห้องเช่า แล้วเอาข้าวของของตัวเองไปฝากไว้ที่บ้านเพื่อนสนิท
ส่วนเธอเองคืนนั้นหลับ ๆ ตื่น ๆ
ฟ้าเพิ่งเริ่มสาง เธอก็ลากกระเป๋าเดินทางสีเงินเทาขนาด 28 นิ้วออกเดินทาง
โถงทางเดินเงียบสงัด แสงยามเช้าส่องเฉียงผ่านหน้าต่างเข้ามา
เธอไม่หันกลับไปมอง
เบื้องหลังคือสามปีแห่งการแก่งแย่งและคำนวณในที่ทำงาน เบื้องหน้าคือเรือนเก่าที่ซ่อนตัวอยู่ท่ามกลางขุนเขาสายน้ำ กับสายลมยามเย็นที่ห่างหายไปนาน