ชายหนุ่มสวมเสื้อยืดสีขาวเรียบ ๆ ตัวหนึ่ง เสื้อเปียกชุ่มไปกว่าครึ่งจากเหงื่อจนแนบแผ่นหลัง เผยให้เห็นแนวแผ่นหลังชัดเจน กางเกงสีดำพับขาขึ้นมาถึงเข่า น่องมีโคลนเปื้อนอยู่ไม่น้อย แต่กลับไม่ดูมอมแมมเลยสักนิด
แสงแดดอาบไล้ใบหน้าด้านข้างของเขา สันจมูกโด่งเป็นสันราวกับผ่านการขัดเกลาอย่างประณีต แนวกรามได้รูปคมชัด ให้ความรู้สึกเย็นชาเล็กน้อย ผมหน้าม้าที่ปรกหน้าผากเปียกเหงื่อแนบอยู่ตรงขมับ
ลูกกระเดือกของเขาขยับเบา ๆ ตามจังหวะกลืน ชวนให้รู้สึกถึงอะไรบางอย่างที่อธิบายไม่ถูก...เซ็กซี่
ใบหน้าหล่อเหลาประณีต
ไม่ใช่ความหยาบกร้านแบบชายบ้านนอกที่ถูกแดดจนผิวคล้ำกร้าน แต่เป็นความหล่อสะอาดตาและดูสง่างาม
ราวกับก้อนหินสีขาวที่แช่อยู่ในลำธารบนเขา ต่อให้เปื้อนโคลนและชุ่มเหงื่อ ก็ยังปิดบังความสุภาพอ่อนโยนและสง่างามที่ฝังอยู่ในเนื้อแท้ไม่ได้
โดยเฉพาะมือคู่นั้น ข้อนิ้วเด่นชัด เรียวยาวดูดี แม้จะเปื้อนโคลน แต่ก็มองออกว่าเป็นมือที่ได้รับการทะนุถนอมมาอย่างดี
ไม่เหมือนมือของคนที่จะลงไปย่ำโคลนดำนาเลยสักนิด
เซียวจื่อซีมองจนเผลอเหม่อไปเล็กน้อย
หมู่บ้านเล็ก ๆ แห่งนี้มีผู้ชายหน้าตาดีขนาดนี้ได้ยังไงกันนะ?
ดูเหมือนอีกฝ่ายจะรู้สึกถึงสายตาของเธอ จึงเงยหน้ามองมา
ชั่วขณะที่สายตาสบกัน หัวใจของเซียวจื่อซีก็พลันสะดุดไปครึ่งจังหวะอย่างไม่มีสาเหตุ ราวกับใบข้าวที่ถูกสายลมพัดร่วงลงมา ลอยแผ่วเบาเฉียดผ่านกลางใจ
ดวงตาของเขาสวยมาก รูปตาค่อนข้างยาว หางตาทอดลงเล็กน้อย ม่านตาดำสนิทราวกับหมึก สายตาลึกล้ำ ขนตาหนาและยาวเปียกชื้นด้วยหยาดเหงื่อเม็ดเล็ก ๆ ใบหน้าคมคายเย็นชา สันจมูกโด่ง แนวกรามแข็งคมได้รูป เครื่องหน้าหล่อเด่นสะดุดตา แผ่บรรยากาศเย็นเยียบและห่างเหินออกมาโดยธรรมชาติ
ยามเงยหน้ามองเธอ แววตาของเขาสงบนิ่ง เรียบเฉย แต่กลับดึงดูดสายตาอย่างน่าประหลาด
แต่เขาเพียงปรายตามองเธอแวบหนึ่ง ก่อนจะเบือนสายตาไปแล้วก้มลงดำนาต่อ ท่าทางยังไม่ชำนาญนัก แต่มั่นคงดี ดูออกว่าเคยตั้งใจเรียนรู้มาแล้ว
“มองอะไรอยู่จ๊ะ?” ยายมองตามสายตาของเธอไป ก่อนจะยิ้มแล้วพูดว่า “นั่นหลานชายบ้านป๋อเก่า ชื่อป๋อเยี่ยนฉือ เป็นคุณหมอใหญ่จากในเมือง ได้ยินว่ากลับมาพักฟื้นที่นี่ เด็กคนนี้นิสัยดีมากนะ ถึงจะมาจากในเมือง แต่ไม่ถือตัวเลยสักนิด ทุกวันตามปู่ลงนาไปเรียนทำงาน”
ป๋อเยี่ยนฉือ...
เซียวจื่อซีท่องชื่อนี้ซ้ำในใจหนึ่งรอบ
ฝนหมึกบนแท่น สะบัดพู่กันเป็นถ้อยคำ
เป็นชื่อที่ฟังดูมีความรู้มาก แต่แซ่ป๋อกลับให้ความรู้สึกเย็นชาและห่างเหิน
“เขาป่วยเป็นอะไรเหรอคะ ถึงต้องมาพักฟื้นที่ชนบท?” เธออดถามไม่ได้
“ได้ยินว่าทำงานหนักจนเหนื่อยน่ะ” ยายถอนใจ มือยังคงเด็ดผักไม่หยุด “ปู่เขาบอกว่าเมื่อก่อนทำงานหักโหมมาก จนเป็นลมล้มลงบนโต๊ะผ่าตัด คนในบ้านเลยบังคับให้พักฟื้นหนึ่งปี เด็กสมัยนี้นี่นะ ทำไมไม่รู้จักทะนุถนอมร่างกายกันบ้าง อายุยังน้อยแท้ ๆ ถ้าทำงานจนร่างพังก็แย่เลย”
โต๊ะผ่าตัดเหรอ?
เซียวจื่อซีชะงักไป ก่อนสายตาจะเผลอลอยไปยังร่างที่กำลังก้มลงดำนาอีกครั้ง
ที่แท้เขาเป็นหมอเหรอ?
มิน่าล่ะ มือคู่นั้นถึงได้ดูดี เรียวยาว เหมาะจะเป็นมือที่จับมีดผ่าตัดจริง ๆ
อืม บุคลิกก็เหมือนด้วย สุขุมและเยือกเย็น
“พอได้แล้ว อย่ามัวมอง” ยายยิ้มพลางตบเธอเบา ๆ “ยายว่าเซียวซีของยายสวยที่สุด รีบเด็ดผักเถอะ เสร็จแล้วเรากลับบ้านไปทำกับข้าวกัน”
เซียวจื่อซีหน้าแดง รีบก้มหน้าก้มตาเด็ดผักต่อ
ใครมองเขากันล่ะ
เธอแค่...สงสัยเท่านั้นเอง
หลังเด็ดผักเสร็จ ยายกับหลานก็หิ้วตะกร้าไม้ไผ่เดินกลับบ้าน พอเดินผ่านคันนา ก็เจอป๋อเยี่ยนฉือกับพวกเขากำลังเลิกงานพอดี หลายคนพับขากางเกงขึ้น เดินย่ำโคลนขึ้นมาบนฝั่ง
“ป๋อเก่า เลิกงานแล้วเหรอ?” ยายยิ้มทักทาย
ป๋อเก่าเหรอ? ยายเรียกเขาว่าป๋อเก่า?
อ๋อ ไม่ใช่สิ เขาแซ่ป๋อนี่นา
ต้องยอมรับเลยว่าไม่ว่าจะเรียกป๋อเก่าหรือป๋อน้อย แซ่นี้ก็ทำให้รู้สึกเหมือนคนรุ่นเดียวกันแก่ขึ้นมาทันตาเห็นโดยไม่มีเหตุผล
“ใช่แล้ว ซู่เฟิน” ชายชราผมขาวโพลนยิ้มตอบ ก่อนจะหันไปพูดกับคนข้างกาย “เสี่ยวฉือ ทักทายหน่อย”
ป๋อเยี่ยนฉือเดินตามหลังปู่ เพิ่งก้าวขึ้นมาบนคันนา พอได้ยินก็เงยหน้าขึ้น
สายตากวาดมาทางนี้ และหยุดชะงักไปเล็กน้อยตอนมองมาที่ใบหน้าของเซียวจื่อซี
เพียงชั่ววินาทีเดียว สั้นจนเหมือนเป็นภาพลวงตา เขารีบเก็บสายตากลับไป พยักหน้าให้ยายเล็กน้อย น้ำเสียงทุ้มต่ำดุจหยกที่แช่ไว้ในน้ำเย็น แฝงความแหบพร่าอยู่บาง ๆ “สวัสดีครับคุณยายเฉิน”
ตั้งแต่ต้นจนจบ เขาไม่ได้พูดกับเซียวจื่อซีสักคำ แถมยังไม่มองเธออีกแม้แต่ครั้งเดียว ราวกับเธอเป็นเพียงต้นไม้ริมทางที่ไม่เกี่ยวข้องอะไรกับเขา
นิ้วของเซียวจื่อซีที่กำหูหิ้วตะกร้าไม้ไผ่แน่นขึ้น ในใจพลันเกิดความรู้สึกบางอย่างที่อธิบายไม่ถูก
เหมือนว่า...เมื่อครู่ตอนที่เขามองเธอ สายตานั้นจะแปลกไปนิด ไม่ใช่สายตาของคนแปลกหน้า และไม่ใช่ความประหลาดใจ กลับคล้ายกับว่า...เคยเจอกันมาก่อน หรือไม่ก็จำเธอได้ตั้งนานแล้ว
แต่จะเป็นไปได้ยังไง? วันนี้เธอเพิ่งกลับมาหมู่บ้านชิงซี ก่อนหน้านี้ไม่เคยมาบ้านตระกูลป๋อ และยิ่งไม่มีทางรู้จักหมอที่มาจากในเมือง
เซียวจื่อซีส่ายหัว พยายามกดความคิดประหลาด ๆ นี้ลง แล้วเดินตามยายกลับบ้าน
สายลมพัดพากลิ่นหอมของรวงข้าวมา เสียงฝีเท้าและเสียงพูดคุยจากด้านหลังค่อย ๆ ไกลออกไป