楚知渔ดั้นคิดว่าไม่มีอะไรจะบ้าคลั่งไปกว่าการที่霍临川พาเธอขึ้นเตียงอีกแล้ว
จนกระทั่งตอนนี้
เธอมองแถบสีแดงสองขีดบนที่ตรวจครรภ์ รู้สึกหนาวสะท้านไปทั้งสันหลัง
เธอนึกถึงคืนนั้น เขาประกบเธอไว้หลังประตู บังคับให้เธอเรียกเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า
เธอทั้งตกใจทั้งกลัว ร้องไห้บอกว่า “คุณทำแบบนี้กับฉันไม่ได้”
霍临川ก้มมองเธอ น้ำเสียงเย็นชาจนแทบโหดร้าย
“ฉันทำได้”
เขาทำได้จริงๆ
สามปีมานี้ เธอใช้ชีวิตอย่างหวาดระแวงอยู่ในเรือนกระจกที่เขาสร้างไว้ ปล่อยให้เขาแย่งชิงทุกสิ่งตามอำเภอใจ ไม่เคยมีสักวินาทีที่ได้วางใจ
“คุณหนูรู้จิ้ว คุณชายกลับมาแล้ว”
เสียงของแม่บ้านที่กดต่ำดังมาจากนอกประตู
楚知渔สะดุ้งสุดตัว รีบซ่อนที่ตรวจครรภ์ไว้ก้นสุดของกล่องทิชชู แล้วขยำกระดาษห่อทิ้งลงถังขยะเล็กๆ ข้างอ่างล้างหน้า
ทำทุกอย่างเสร็จ เธอเงยหน้ามองกระจก
ผู้หญิงในกระจกหน้าซีดเซียว ริมฝีปากไม่มีเลือดฝาด
อายุยี่สิบสองปี ลูกเลี้ยงของตระกูลจื่อ อดีตคุณหนูใหญ่ตระกูลจื่อ
เธอหลับตาลง บังคับลมหายใจให้มั่นคง
ต้องไม่ตื่นตระหนก
อย่างน้อยคืนนี้ก็ต้องไม่
霍临川ไม่ค่อยอยู่ที่เจียงเฉิง เขาส่วนใหญ่อยู่ที่เป่ยเฉิงหรือไม่ก็ต่างประเทศ นานๆ กลับมาทีก็ไม่เคยอยู่นาน
พอเขากลับไป เธอจะแอบไปทำแท้ง แล้วค่อยหาจังหวะออกจากเมืองนี้
เธอล้างมือ ใช้มือตักน้ำเย็นล้างหน้าอีกสองสามที จนฝ่ามือชาแข็งไปหมด แล้วค่อยหันหลังออกจากห้องไป
พึ่งจะเดินถึงหัวบันได เธอก็ได้ยินเสียงชายทุ้มต่ำเย็นชาลอยมาจากห้องนั่งเล่น
“ย่าหยา ผอมลงนะ”
เป็นประโยคธรรมดามาก
ขนาดเรียกว่าอ่อนโยนก็ยังได้
แต่ฝีเท้าของ楚知渔ชะงักลงในวินาทีนั้น
ห้องนั่งเล่นสว่างไสว
霍临川นั่งอยู่บนโซฟาเดี่ยวตำแหน่งประธาน เสื้อเชิ้ตสีดำ กางเกงสแล็คขาเรียบ ข้อมือมีนาฬิกาสีเงินเย็นตา ผู้ชายวัยสามสิบต้นๆ ใบหน้าเฉียบคม ดวงตาหม่นลึก แค่นั่งเฉยๆ ก็ทำให้บรรยากาศทั้งตระกูลจื่อลดต่ำลงหนึ่งระดับ
คุณพ่อจื่อนั่งอยู่ข้างๆ ใบหน้ามีรอยยิ้ม แต่รอยยิ้มนั้นดูเก้ๆ กังๆ
คุณแม่จื่อจับมือ楚雅雅ไว้ แล้วพูดตามน้ำของ霍临川 “ผอมลงจริงๆ ช่วงนี้กินอะไรไม่ค่อยลงเลย”
楚雅雅ยืนอยู่ใต้แสงไฟ เอ่ยเสียงเบา “ลุงเล็ก หนูไม่เป็นไร”
เธอสวมชุดกระโปรงยาวสีเบจครีม ผมยาวสยายบนบ่า สะอาดอ่อนโยน ราวกับดอกไม้ที่ถูกเลี้ยงไว้ในเรือนกระจกอย่างทะนุถนอม
楚知渔มองเธอ แล้วจู่ๆ ก็รู้สึกใจลอย
สามปีก่อน เธอก็เคยยืนอยู่ใต้แสงไฟเจิดจ้าแบบนี้
ตอนนั้นเธอยังไม่รู้ว่าตัวเองไม่ใช่ลูกแท้ๆ ของตระกูลจื่อ เธอถูกคุณแม่จื่อจูงมือเดินไปหา霍临川ที่เพิ่งกลับมาจากต่างประเทศ แล้วเรียกเขาอย่างว่าง่ายว่า “ลุงเล็ก”
คืนนั้น霍临川มองเธอนานมาก
นานจนเธอคิดว่าตัวเองทำตัวไม่ถูกต้องที่ไหน
ต่อมา楚雅雅ก็ถูกพาตัวกลับมา
คุณหนูตัวจริงกลับคืนตำแหน่ง เธอซึ่งเป็นคุณหนูปลอมก็กลายเป็นคนเกินจำเป็นไปโดยปริยาย
เธอคิดว่าตัวเองจะถูกไล่ออกจากตระกูลจื่อ
แต่霍临川พูดเพียงเย็นชา “ตระกูลจื่อของพวกคุณเลี้ยงผู้หญิงคนหนึ่งไม่ไหวหรือ?”
ตอนนั้น霍临川เข้ารับช่วงต่อตระกูลฮั่วอย่างเด็ดขาดเรียบร้อยแล้ว
คุณแม่จื่อเป็นพี่สาวคนเดียวของ霍临川 ด้วยเหตุนี้ ตระกูลจื่อภายใต้ร่มเงาของ霍临川จึงจากตระกูลเล็กๆ ในเจียงเฉิง กลายเป็นตระกูลหน้าใหม่ที่ใครๆ ก็ต้องไว้หน้า
อย่างน้อยในสายตาคุณแม่จื่อ คำพูดของ霍临川มีน้ำหนักยิ่งกว่าคุณพ่อจื่อซึ่งเป็นเจ้าบ้านเสียอีก
เพราะประโยคนั้นของ霍临川 楚知渔จึงได้อยู่ต่อในตระกูลจื่อ
เธอเคยรู้สึกขอบคุณ霍临川จริงๆ
“รู้จิ้ว?”
คุณพ่อจื่อเป็นคนแรกที่เห็นเธอ น้ำเสียงเผลอเบาลง “ยืนอยู่ตรงนั้นได้ยังไง รีบลงมาเร็ว”
楚知渔จับราวบันได ก้าวลงทีละขั้น
霍临川ถึงได้เงยหน้ามองเธอ
สายตาของเขาตกบนใบหน้าเธอ หยุดอยู่เพียงชั่วขณะ
“หน้าซีดขนาดนี้” เขาพูดเสียงเรียบ “นอนไม่หลับ?”
楚知渔ปลายนิ้วม้วนงอแน่น
เธอก้มหน้าลง “ไม่มีค่ะ คุณชาย”
คำว่า “คุณชาย” หลุดออกไป เธอเห็นแววตาของ霍临川ลึกลงไปอีก一分
ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ เธอถึงไม่ยอมเรียกเขาว่าลุงเล็กอีกแล้ว
มี也只有เวลาในห้องนอนที่ทนไม่ไหวจริงๆ ถึงจะลืมตาสีแดงเรียกเขาสองสามที
ต่อหน้าคนในตระกูลจื่อทั้งหมด 霍临川ไม่อยากบีบเธอ
เขาหมดความสนใจ แล้วพูดเรียบๆ “กินข้าว”
อาหารเย็นจัดอยู่ที่ห้องอาหาร
บนโต๊ะอาหาร霍临川ถามถึงชีวิตความเป็นอยู่ของ楚雅雅ตามมารยาท
เธอเพิ่งเรียนจบมหาวิทยาลัยเมื่อเดือนที่แล้ว ตั้งใจจะเข้าทำงานแผนกเครื่องประดับของตระกูลจื่อ
คุณแม่จื่อพูด “ย่าหยาเลี้ยงมาลำบากตอนเด็ก สุขภาพไม่ค่อยดี เดิมทีไม่อยากให้ไปทำงานหรอก แต่เด็กคนนี้อดทนและเอาถ่าน พวกเราผู้ใหญ่ก็ไม่อยากขวาง”
霍临川“อื้ม”ตอบ一声
แต่หางตาเหลือบมอง楚知渔ตลอดเวลา
วันนี้บนโต๊ะอาหารมีทั้งปลาและกุ้ง
ปกติไม่รู้สึกอะไร แต่พอท้องแล้วได้กลิ่นนี้ รู้สึกคาวจนแทบคลื่นไส้楚知渔ไม่กล้าแสดงออก ต้องทำได้แค่ตักผักตรงหน้าตลอด
霍临川จู่ๆ ก็เอ่ยขึ้น
“เป็นเด็กเลือกกินตั้งแต่เมื่อไหร่?”
คำตำหนิที่ไม่มีปี่มีขลุ่ยหล่นลงมา คนบนโต๊ะอาหารทั้งโต๊ะเงียบไปชั่วขณะ
ไม่มีใครกล้าพูด
楚知渔หน้าซีดกำตะเกียบแน่น ทนสายตาของ霍临川ค่อมชิ้นปลาชิ้นหนึ่ง
เนื้อปลาเพิ่งจะส่งถึงริมฝีปาก ความเปรี้ยวในท้องก็พลุ่งขึ้นมาทันที
ปลายนิ้วเธอสั่นสะท้าน แทบอยากลุกหนีทันที
แต่霍临川ยังมองอยู่
เธอทำได้เพียงสีหน้าแข็งทื่อกลั้นอาการคลื่นไส้ไว้ อ้าปากกินลงไป ยังไม่ทันเคี้ยวก็กลืนลงคออย่างทนทน
กลิ่นคาวปลาแผ่กระจายในลำคอ
楚知渔หลับตาลง ท้องปั่นป่วนจนแทบทนไม่ไหว แต่ไม่กล้าเผยความผิดปกติออกมาแม้แต่น้อย
霍临川ถึงได้ละสายตาไป มอง楚雅雅
“ตั้งแต่สุขภาพไม่ค่อยดี พรุ่งนี้ให้หมอเฉินมาหาเธอตรวจร่างกายทั้งตัว ถือว่าเป็นการตรวจก่อนเข้าทำงานก็แล้วกัน”
หมอเฉินเป็นหมอประจำตัวของ霍临川 ฝีมือเยี่ยมยอด ปกติมีเงินก็ยังเชิญตัวยาก
คุณแม่จื่อรีบพูด “ย่าหยา รีบขอบคุณลุงเล็กสิ”
楚雅雅พูดด้วยความซาบซึ้ง “ขอบคุณลุงเล็กค่ะ”
แต่เสี้ยววินาทีถัดมา霍临川ก็เอ่ยขึ้นเบาๆ อีกครั้ง
“หมอเฉินมาทีหนึ่งก็ยาก ตรวจเธอด้วยเลย”
หัวใจ楚知渔จมวูบลงไปทันที พูดออกไปโดยไม่ทันคิด “หนูไม่ตรวจ”
เสียงเพิ่งจะหลุดออกไป โต๊ะอาหารก็เงียบกริบฉับพลัน
สายตาของ霍临川ทอดมาที่ใบหน้าเธออย่างเย็นชา
วินาทีนั้น ขนบนหลังของ楚知渔ลุกชันหมดทั้งตัว
เธอกำนิ้วแน่น ได้แต่ก้มหน้าลง หาข้อแก้ตัวเสียงเบา “หนูเพิ่งตรวจร่างกายที่มหาวิทยาลัยตอนปลายเทอมที่แล้วมา”
“การตรวจของมหาวิทยาลัยจะตรวจเจออะไรได้?” คุณแม่จื่อขมวดคิ้ว น้ำเสียงเข้มงวด “ฟังลุงเล็กสิ ตรวจด้วยกันหมด”
楚知渔ไม่กล้าขัดอีก
เธอรับคำเสียงเบา แต่ในใจทั้งตื่นตระหนกทั้งวุ่นวาย
เจาะเลือด ตรวจปัสสาวะ ไม่ว่าจะรายการไหนก็มีสิทธิ์เปิดโปงว่าเธอท้อง
เธอตรวจไม่ได้เด็ดขาด
หลังอาหารเย็นจบลง楚知渔อ้างว่าไม่สบาย รีบขึ้นไปชั้นบน
เธอตัดสินใจว่าจะจัดการที่ตรวจครรภ์ทิ้งก่อน
พรุ่งนี้จะมีทางเลี่ยงหรือเปล่ายังค่อยว่ากัน
แต่อย่างน้อยคืนนี้เธอต้องไม่ให้霍临川จับได้ก่อน
เธอ推开ประตูห้อง หันไปปิดตาม แล้วรีบเดินเข้าห้องน้ำ
แต่พึ่งจะก้าวเข้าไป เธอก็ชะงักค้าง
กล่องทิชชู่ข้างอ่างล้างหน้าถูกใครขยับ
ถังขยะเล็กๆ ข้างๆ ก็ว่างเปล่า
เลือดบนใบหน้าของ楚知渔หายวับไปทันที
เสี้ยววินาทีถัดมา เสียงฝีเท้าแม่บ้านดังมาจากนอกประตู
เธอหันตัวอย่างรวดเร็ว เห็นแม่บ้านที่ทำความสะอาดห้องถือถุงขยะสีดำใบหนึ่ง เดินออกมาจากห้องของเธอ
“เดี๋ยว!”
楚知渔แทบจะกรีดร้องออกมา
แม่บ้านตกใจจนสะดุ้ง “คุณหนูรู้จิ้ว?”
เธอเพิ่งจะยื่นมือไปขวางถุงขยะใบนั้น เสียงทุ้มต่ำก็ดังขึ้นจากด้านหลัง
“ตามหาอะไร?”
楚知渔แข็งค้างอยู่กับที่ทั้งตัว