เสียงดอกไม้ไฟระเบิดกลางท้องฟ้ายามค่ำคืนดังลอดมาจากหูฟังของเวินหร่วน ประสานเข้ากับเสียงระเบิดจากนอกประตู
เธอหมุนตัวแล้วรีบวิ่งไปทางประตูใหญ่ เจ้าชายน้อยกระโดดลงจากโซฟาทันที สะบัดหูวิ่งตามหลังมา พลางเห่าอย่างตื่นเต้น
ทันทีที่ประตูใหญ่เปิดออก ใต้ดอกไม้ไฟที่ผลิบานเต็มท้องฟ้า ฉีอวี้ชวนพิงอยู่กับหน้ารถ ก่อนเก็บโทรศัพท์ลงกระเป๋า
แสงจากดอกไม้ไฟส่องให้ใบหน้าอันหล่อเหลาของเขาสว่างขึ้นเล็กน้อย ดวงตาดำสนิทสะท้อนประกายเพลิงพร่างพราวเต็มผืนฟ้า
เวินหร่วนชะงักอยู่ตรงประตูเพียงสองวินาที ก่อนจะรีบวิ่งเข้าไปหาเขา ราวกับผีเสื้อแสนสวยที่กำลังกระพือปีก แล้วโผเข้าสู่อ้อมแขนของเขา ซึ่งรับเธอไว้ได้อย่างมั่นคง
“กลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่คะ” เวินหร่วนเงยหน้ามองเขา “ฉันส่งข้อความหาคุณ แต่คุณไม่ตอบเลย”
“ตอนนั้นผมอยู่บนเครื่องบินแล้ว” ฉีอวี้ชวนก้มมองเธอ สายตาประสานกับดวงตากระจ่างใสของเธอ ก่อนเอ่ยเสียงแผ่ว “เลยตอบไม่ทัน”
“ไม่ใช่ว่าบอกว่าจะไม่กลับมาฉลองปีใหม่เหรอคะ” น้ำเสียงนุ่มนวลเจือความฉงนอยู่เล็กน้อย เธอเงยหน้าถามต่อ “ทำไมจู่ ๆ ถึงกลับมาล่ะคะ”
“ผมกลับมาทำให้ความปรารถนาของคุณเป็นจริง” น้ำเสียงของชายหนุ่มทุ้มต่ำลงเล็กน้อย แฝงความอบอุ่นอ่อนหวาน ลอยปะปนไปกับเสียงดอกไม้ไฟแล้วแผ่วเข้าสู่หูของเธอ
“ความปรารถนาเหรอคะ” เวินหร่วนกะพริบตา แสงอุ่นจากดอกไม้ไฟแต้มอยู่ในดวงตาใต้แพขนตายาว
“สิ่งที่ปรารถนา ย่อมได้สมหวัง” สิ้นเสียง เขาก็ก้มหน้าลงเล็กน้อย ประทับริมฝีปากลงบนริมฝีปากอ่อนนุ่มของเธออย่างแผ่วเบา
ริมฝีปากและปลายลิ้นคลอเคล้ากันอย่างนุ่มนวล สัมผัสได้ถึงความชุ่มชื้นอบอุ่นระหว่างริมฝีปากของเธอ มือที่โอบเอวไว้เผลอกระชับแน่นขึ้น ดอกไม้ไฟเต็มฟ้าร่วงลงสู่พื้น ทอดเงาของคนทั้งคู่ที่กอดจูบกัน