เจียงวั่วซินก้าวขึ้นไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว ยื่นมือไปลูบหลังเบาๆ ให้นางซูปลอมที่นั่งอยู่บนรถเข็น แล้วจ้องมองอวิ๋นเจาอย่างเอาเรื่องว่า
“มารดาร่างกายอ่อนแอ หายใจติดขัด ยิ่งช่วงนี้พูดจาไม่ได้เลยด้วยซ้ำ
พี่สาวกลับจงใจร่วมมือกับคนนอก กดดันเช่นนี้ในศาล—
เจ้าจะบีบให้มารดาตายให้ได้ถึงจะพอใจหรือ?”
ชาวบ้านใต้บัลลังก์ได้ยินแล้วก็พากันกระซิบกระซาบ
“ทีแรกนึกว่าป่วยพูดไม่ได้ ที่แท้ก็น่าสงสารอยู่เหมือนกัน...”
“แต่ลูกสาวแท้ๆ อย่างนางจะไม่รู้หรือว่ามารดาตนเองพูดไม่ได้?”
เจียงเหิงสีหน้าเย็นชืด เอ่ยเยาะเย้ย “นางตั้งแต่ได้รับการยอมรับกลับเข้าตระกูลเจียง ไหนเลยเคยอยู่ว่างในจวนสักวัน?
ทั้งวันไม่ไปร่วมงานเลี้ยงที่จวนองค์หญิงใหญ่ ก็เข้าพระราชวังไปประจบผู้มีเกียรติ ไหนเลยเคยมีใจใฝ่ใสมารดาสักครึ่งเสี้ยว?”
เจียงวั่วซินก้มลงกำมือหญิงบนรถเข็นไว้แน่น หยิบผ้าเช็ดหน้าเช็ดมุมตานาง เสียงยิ่งนุ่มนวล
“มารดาอย่าเสียพระทัยเลย พี่สาวอาจเป็น...แค่หลงผิดชั่วคราว ยังมีท่านพี่ ยังมีลูกอยู่อีกคน”
พูดจบ ชาวบ้านใต้บัลลังก์ก็ฮือฮากันยกใหญ่
“หากเป็นเช่นนั้นจริง ลูกสาวคนโตผู้นี้ก็ไม่กตัญญูเอาเสียเลย!”
“อย่าลืมสิ คนบนรถเข็นนั่น ยังไม่แน่ใจหรอกว่าเป็นสุนางซูตัวจริง!”
“บังเอิญเกินไปแล้ว มาป่วยพูดไม่ได้เอาตอนจวนเจียนแบบนี้ ใครกันแน่ที่เป็นนางซู?”
เวลานี้เอง สุนางซูตัวจริงกลับเอ่ยปากขึ้นมา เสียงไม่ดังแต่ชัดถ้อยชัดคำทุกตัวอักษร
“หนานเฉียว เจ้าทรยศนาย แลกมาซึ่งวันนี้ที่ถูกวางยาจนเป็นใบ้ เคยรู้สึกเสียใจบ้างสักครึ่งเสี้ยวหรือไม่?”
นางซูปลอมได้ยินคำว่า “หนานเฉียว” เข้าไป ร่างกายสั่นเทิ้มทั้งตัว ถึงกับผุดจะลุกขึ้นโดยไม่ทันตั้งตัว—
นั่นคือปฏิกิริยาที่ติดอยู่ในกระดูกมานานหลายปีจากการเป็นสาวใช้ติดตัว
นางตกใจเงยหน้ามอง สบตากับนางซูเข้าเพียงชั่วครู่ก็สิ้นท่า ตัวสั่นหดเข้าไปหลบข้างหลังเจียงวั่วซิน
เจียงวั่วซินลูบไหล่นางซูปลอมพลางเอ่ยเสียงดัง “หญิงผู้นี้ข่มขู่คุกคามมารดาข้าอย่างเปิดเผย ท่านเห้าจ้าวไม่จัดการอะไรบ้างหรือ?”
จ้าวซีกลับเพียงยิ้มบางๆ “เวลานี้เป็นจังหวะที่ตระกูลเจียงต้องพิสูจน์ตนเอง กระหม่อม ก็ต้องดูให้กระจ่างเสียก่อน”