หมอกยามเช้ายังไม่จางหาย ราวกับความฝันเมื่อคืนลืมเก็บปลายไว้
แสงจากทิศตะวันออกค่อย ๆ สอดส่องเข้ามา อ่อนแรงเสียจนกระทั่งเงายังตั้งไม่ติด
ตอนที่ตู้ชิงเหยาะลงมาชั้นล่าง ซ่งหว่านนั่งอยู่ที่โต๊ะอาหารแล้ว
ข้าวต้มขาว ผักดองจานหนึ่ง และไข่ดาวแบบยางมะตูม
เหมือนเช่นทุกวัน เธอสวมชุดอยู่บ้าน เกล้าผมไว้หลวม ๆ ด้วยกิ๊บสีเรียบ ๆ เผยให้เห็นใบหูขาวผ่องครึ่งหนึ่ง
เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้า เธอเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะก้มลงอีกครั้ง ยกชามข้าวต้มขึ้นจิบ
ตู้ชิงเหยาะนั่งลงฝั่งตรงข้าม หยิบนมวังไจ๋บนโต๊ะ เปิด "ปั้ง" ดื่มอึกหนึ่ง หรี่ตาลงอย่างพึงพอใจ
"อรุณสวัสดิ์" เธอทัก น้ำเสียงไม่ต่างจากปกติ
ซ่งหว่านตอบรับเบา ๆ ในลำคอ สายตาจับจ้องที่ขอบชาม "เมื่อวาน... ขอบคุณนะ"
"อืม? ไม่ต้องหรอก เธอเป็นภรรยาฉันนี่นา" ตู้ชิงเหยาะเม้มปาก สังเกตว่าวันนี้เธอซดข้าวต้มช้าเป็นพิเศษ ทีละน้อย ๆ เหมือนกำลังนับทุกช้อน
ปลายหูแดงระเรื่อ ไม่ชัดเจนนัก แต่ตู้ชิงเหยาะมองออก
เธออยากถามว่านอนไม่หลับหรือเปล่า อ้าปาก แต่ก็กลืนคำพูดกลับลงไป
ช่างเถอะ ไม่ถามดีกว่า ถามไปจะดูใกล้ชิดเกินไปไหม เธอไม่ใช่คนของโลกนี้ตั้งแต่แรก จะจมดิ่งลงไปมากกว่านี้ไม่ได้แล้ว ต้องรักษาระยะห่างไว้บ้าง ความฝันเมื่อคืนเหมือนเป็นไฟเตือนให้เธอ
ตู้ชิงเหยาะก้มหน้ากินข้าวต้มไม่กี่คำ ฉีกขนมปังต้นหอมยัดเข้าปาก เคี้ยวจนแก้มตุ่ยเหมือนหนูแฮมสเตอร์
ซ่งหว่านทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ ใช้หางตามองเธอเงียบ ๆ ในใจก็พลุ่งพล่านด้วยอารมณ์ละเอียดอ่อนอย่างไม่รู้ตัว
ทั้งที่เป็นอาหารเช้าเหมือนกันทุกประการ แต่นางกลับกินอย่างไรก็จืดชืด ไร้ซึ่งความอยากอาหาร แต่พอเห็นท่ากินของตู้ชิงเหยาะ กลับรู้สึกว่าแม้แต่ข้าวต้มกับขนมปังธรรมดา ๆ ก็มีรสชาติน่ากินขึ้นมา
นางถือช้อนกระเบื้อง คนเบา ๆ ในข้าวต้มที่เริ่มจืดชืดสองรอบ แต่สุดท้ายก็หมดอารมณ์ ค่อย ๆ วางช้อนลง
นิ่งเงียบอยู่นาน นางก็เอ่ยเรียกเบา ๆ
"ตู้ชิงเหยาะ"
"หืม?" ตู้ชิงเหยาะเงยหน้าขึ้น มุมปากยังมีเศษขนมปังติดอยู่
ซ่งหว่านเอ่ยเรื่องที่วนเวียนในใจมาตลอดออกไปในที่สุด "เราไม่ได้ตรวจสุขภาพกันมานานแล้ว วันนี้ไปตรวจที่โรงพยาบาลได้ไหม"