แม้จะเตรียมใจไว้แล้ว แต่ซ่งหว่านก็ยังตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะคิดว่าตู้ชิงเหยาะคงไม่ได้ล้อเธอเล่นหรอกนะ
ไม่ต้องพูดถึงว่าพ่อแม่ของตู้ชิงเหยาะจะเห็นด้วยหรือไม่ แค่สถานะโอเมก้าของเธอก็ไม่มีทางที่จะเหมาะสมกับตำแหน่งประธานในสายตาใครหน้าไหน
ในโลกที่อัลฟ่าครองจุดสูงสุดของสังคม ควบคุมทรัพยากรและสิทธิ์ในการออกเสียงส่วนใหญ่โดยชอบธรรม โอเมก้า โดยเฉพาะโอเมก้าที่ตระกูลล่มสลายแล้ว จะไปบริหารกลุ่มบริษัทใหญ่แห่งหนึ่งได้อย่างไร
ในสายตาของใครก็ตาม เกรงว่าคงไม่ต่างจากนิทานก่อนนอน
โลกนี้ไม่ยุติธรรมตั้งแต่แรก ไม่ว่าจะพยายามแค่ไหน ก็ถูกกำหนดโทษตายด้วยเพศสภาพที่สอง
เห็นคลื่นความผันผวนในดวงตาของซ่งหว่าน ตู้ชิงเหยาะก็นึกว่าตัวเองพูดอะไรผิดไปชั่วขณะ
แต่ดูเหมือนเธอก็ปกติดี ไม่มีเหตุผลอะไรที่จะไม่ยอมเป็นประธาน สำหรับซ่งหว่านแล้วมันกะทันหันมากจริง ๆ และยิ่งเมื่อนึกถึงว่าเจ้าของร่างเดิมปฏิบัติกับเธอเช่นไร นี่ก็ยิ่งเหมือนกับกับดักที่เห็นชัด ๆ เลย
ตู้ชิงเหยาะรู้สึกโกรธตัวเองที่โง่เกินไป รีบหาทางอุดรอยรั่ว คำโกหกหลุดจากปากอย่างไม่ทันคิด "ที่จริง… ที่จริงฉันสูญเสียความทรงจำไปแล้วนะ…"
พูดจบ เธอก็หันมามองซ่งหว่านด้วยดวงตาคลอหน่วย
ซ่งหว่านตะลึง "สูญเสียความทรงจำแล้ว?"
เป็นทิศทางที่คาดไม่ถึงโดยสิ้นเชิง
"ก็… ก็ตอนฉันตื่นขึ้นมาบนโซฟาเมื่อวานนี้จำอะไรไม่ได้เลย แต่ฉันจำได้ว่าเธอเป็นภรรยาของฉัน" ตู้ชิงเหยาะพูดด้วยความรู้สึกจริงใจจนเกือบเชื่อตัวเองเข้าให้แล้ว