ตู้ชิงเหยาะไม่รู้ว่ารอมันมานานแค่ไหนแล้ว
จ้องเพดานแล้วนับแกะ นับถึงตัวที่สามร้อยเจ็ดสิบสอง เธอเริ่มสงสัยว่าควรจะร้องเรียนระบบพัง ๆ นี่ไหม คุณภาพการบริการแย่มาก ความเร็วตอบสนองพอ ๆ กับคอมพิวเตอร์รุ่นเก่าเมื่อสิบปีก่อน
อีกครู่หนึ่ง เธอถึงขั้นเริ่มคิดจะเขียนรีวิวแย่ ๆ: ให้หนึ่งดาว ระบบมักหายตัว บริการหลังการขายไม่มีเลย แนะนำให้ผู้ใช้เลือกใช้ด้วยความระมัดระวัง
ตอนที่เธอเตรียมจะนับแกะตัวที่ห้าร้อย ในที่สุดตรงหน้าก็มีความเคลื่อนไหว
รหัสสีน้ำเงินแถวหนึ่งลอยออกมาจากความว่างเปล่า หมุนวน ไขว้ไปมา และรวมตัวกันใหม่กลางอากาศราวกับหิ่งห้อย
รหัสปรับตัวอยู่พักใหญ่ ในที่สุดก็ค่อย ๆ รวมตัวกันเป็นปลาตัวเล็กขนาดฝ่ามือ
ปลาพิกเซล
ตู้ชิงเหยาะมองดูด้วยความแปลกใหม่ ยื่นมือไปอยากจะแตะ แต่กลับทะลุผ่านมันไปได้ กลายเป็นเพียงภาพลวงตาเสมือนจริง ไม่ใช่ของจริง: "ศูนย์หนึ่งหนึ่ง เธออัปเกรดแล้วเหรอ?"
"ใช่แล้ว!" ปลาพิกเซลว่ายในอากาศไปมาสองสามรอบ สะบัดหางด้วยท่าทางย่ามใจ: "เป็นไงบ้าง?"
ใจของตู้ชิงเหยาะอยู่ที่ซ่งหว่าน จึงตอบส่ง ๆ ไป: "อืม... สวยดี"
011 ว่ายมาข้างแก้มเธอ เอาหางเล็ก ๆ ตบแก้มเธอ แน่นอนว่าตบไม่ถึง ได้แต่สะบัดเป็นสัญลักษณ์: "เธอกำลังคิดถึงซ่งหว่านอยู่เหรอ?"
"ก็ใช่น่ะสิ ฉันเพิ่งเล่าเรื่องนั้นให้เธอฟังไม่ใช่เหรอ? ศูนย์หนึ่งหนึ่ง เธอนี่โง่จริง"
"นี่มันฉันโง่หรือเธอโง่กันแน่ ซ่งหว่านพูดชัดขนาดนั้น คำตอบแปะอยู่บนหน้าเธอเลยนะ!" มันเลียนแบบตู้ชิงเหยาะ: "ตู้ชิงเหยาะ เธอนี่โง่จริง!"
ตู้ชิงเหยาะพึมพำ: "หน้าฉันไม่ได้ใหญ่สักหน่อย..."
เธอพูดอย่างเคือง ๆ: "งั้นเธอบอกคำตอบมาสิ!"
"วันนี้เธอไปบาร์กลับมา ตัวเต็มไปด้วยฟีโรโมนของโอเมก้า โอเมก้าไวต่อฟีโรโมนของพวกเดียวกันมาก ยิ่งซ่งหว่านเป็นโอเมก้าระดับ S"