“หรั่นฟาน เราหย่ากันเถอะ”
สัญญาหย่าฉบับหนึ่งถูกยื่นมาตรงหน้าหรั่นฟาน
เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะลงชื่อตัวเองบนกระดาษอย่างเงียบ ๆ
“รถ บ้าน ทรัพย์สินทั้งหมด ฉันไม่เอาสักอย่าง”
“แล้วเธอต้องการอะไรล่ะ?”
หรั่นฟานมองเฉินอวี่ชิง ทั้งคู่แต่งงานกันมาหนึ่งปี ทั้งที่มีทุกอย่างพร้อม
มีบ้าน มีเงิน มีรถ
แต่ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไร ภรรยาของเขาก็เปลี่ยนนิสัยไปอย่างกะทันหัน จากสาวน้อยร่าเริงน่ารักในวันวาน กลับกลายเป็นคนเย็นชาอย่างทุกวันนี้
“ขอโทษนะ หรั่นฟาน ฉันจำเป็นต้องทำแบบนี้ วันหลังเธอจะเข้าใจเอง”
หรั่นฟานไม่ได้พูดอะไร เขาไม่ใช่คนโลเล หากอีกฝ่ายอยากไป เขาก็ไม่คิดจะฝืนรั้งไว้
เฉินอวี่ชิงหยิบสัญญาหย่าที่เซ็นแล้วไปหนึ่งฉบับ ตอนกำลังจะจากไป สีหน้าของเธอจึงเผยความอาลัยอาวรณ์ออกมา
“ดูแลตัวเองด้วย ช่วงนี้ออกจากบ้านให้น้อยหน่อย ซื้ออาหารกับเครื่องดื่มมาตุนไว้เยอะ ๆ”
“รู้แล้ว” หรั่นฟานตอบ
เฉินอวี่ชิงวางมือบนลูกบิดประตู นิ่งงันไปสองสามวินาที ก่อนจะเปิดประตูออกไป
หน้าประตูมีชายชุดดำร่างกำยำหลายคนยืนอยู่ พวกเขากวาดตามองไปรอบ ๆ อย่างระแวดระวัง
“เทพธิดานักรบ ได้เวลากลับแล้วครับ”
เฉินอวี่ชิงเหลือบมอง แววตาเย็นเยียบราวกับคนที่เข่นฆ่ามานับไม่ถ้วน
“ฉันเคยบอกแล้วไม่ใช่หรือไงว่าตอนฉันกลับบ้าน ห้ามพวกคุณตามมา ถ้าทำสามีฉันตกใจขึ้นมาจะทำยังไง?!”
หวังซาน หัวหน้ากลุ่ม เหงื่อกาฬแตกพลั่ก ร่างก้มลงเล็กน้อย
“ขออภัยครับ เทพธิดานักรบ ภารกิจของพวกเราคือคอยติดตามท่าน!”
ท่าทีอ่อนน้อมนั้นทำให้ลูกทีมที่ยืนอยู่ด้านหลังพากันตะลึง
อย่างไรเสีย พวกเขาก็คือหน่วยรบพิเศษที่แข็งแกร่งและลึกลับที่สุดของประเทศเหยียนหวง
แม้รูปร่างหน้าตาของเฉินอวี่ชิงจะงดงามเหนือกว่าดารามากมาย แต่ก็ไม่น่าจะถึงขั้นทำให้หัวหน้าหน่วยยอมก้มหัวให้ได้
เฉินอวี่ชิงละสายตา น้ำเสียงเย็นชา
“ตามมาก็ดีแล้ว ตั้งแต่นี้ไป พวกคุณต้องปกป้องสามีฉันให้ดีที่สุด ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม ถ้าเขาเป็นอะไรไป...”
บรรยากาศในโถงทางเดินเย็นเยียบลงอีกครั้ง หวังซานตึงเครียดจนกลืนน้ำลายหลายครั้ง
“รับรองว่าจะปฏิบัติภารกิจให้สำเร็จครับ!”
เฉินอวี่ชิงพยักหน้าอย่างพอใจ
“ก็ดี ขอให้เป็นอย่างนั้น”
เฉินอวี่ชิงจากไปโดยไม่ใส่ใจ ก่อนขึ้นรถ เธอหันกลับไปมองบ้านอันอบอุ่นหลังเล็กนั้นเป็นครั้งสุดท้าย ขอบตาค่อย ๆ แดงก่ำขึ้น
“หรั่นฟาน ครั้งนี้ฉันจะปกป้องเธอให้ได้! จะไม่ยอมให้คนพวกนั้นทำร้ายเธออีก!”
เฉินอวี่ชิงสาบานในใจ
..........
หรั่นฟานไม่รู้เรื่องที่เกิดขึ้นข้างนอกเลยแม้แต่น้อย
เขาหยิบเบียร์ออกจากตู้เย็นมาหลายขวด แล้วกรอกลงคออย่างเดียว
บ้านที่ยังอบอุ่นเมื่อครู่กลับเงียบเหงาและเย็นชาขึ้นมาในพริบตา
“ตู๊ด ตู๊ด ตู๊ด ตู๊ด!!!”
เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น
หรั่นฟานเหลือบมองชื่อผู้โทร “เจ้าพุง”
“ฮัลโหล? พี่ฟาน! เกิดอะไรขึ้น?”
“ก็อย่างที่ฉันเล่าให้นายฟังนั่นแหละ อวี่ชิงหย่ากับฉันแล้ว”
“อะไรนะ? เป็นไปได้ยังไง! ตอนเรียนมหาวิทยาลัย เฉินอวี่ชิงเป็นดาวมหาวิทยาลัยที่ทุกคนยอมรับ ใคร ๆ ก็รู้ว่าเธอเป็นฝ่ายตามจีบนาย แล้วเธอจะหย่ากับนายได้ยังไง!”
หรั่นฟานถอนหายใจ
นั่นสิ เขาเองก็อยากรู้เหมือนกันว่าทำไมภรรยาถึงต้องหย่ากับเขา
“ช่างเถอะ ไม่คุยเรื่องนี้แล้ว พรุ่งนี้ไปดื่มกันหน่อยไหม?”
เจ้าพุงฟังออกอย่างชัดเจนว่าหรั่นฟานกำลังรู้สึกอย่างไร
“ได้เลยพี่ฟาน! ดื่มเสร็จเดี๋ยวฉันเลี้ยงนวดเท้า ช่วงนี้มีร้านนวดเท้าหรูเปิดใหม่ทางตะวันออกของเมือง ชั่วโมงละ 1,888 หยวน แถมเป็นนวดแบบผ่อนคลายด้วยนะ!”
เจ้าพุงเริ่มสาธยายบริการของร้านนวดเท้าทางโทรศัพท์อย่างละเอียด
แต่หรั่นฟานไม่ได้ยินสักคำ เพราะบนจอประสาทตาของเขาปรากฏแผงโปร่งใสสีฟ้าอ่อนขึ้นมา
【ระบบกำลังโหลด...】
“เจ้าพุง ฉันมีธุระนิดหน่อย ไว้คุยกันก่อนนะ”
หรั่นฟานพูดจบก็วางสาย
เขาลองยื่นมือไปสัมผัสแผงตรงหน้า แต่มือกลับทะลุผ่านไปโดยตรง
“นี่มันอะไรกัน?”
หรั่นฟานนึกว่าเป็นภาพหลอนโดยไม่รู้ตัว คิดว่าตัวเองเสียใจมากเกินไปเพราะภรรยาขอหย่า จนเห็นภาพหลอนขึ้นมา
แต่ไม่นานเขาก็สังเกตเห็นความผิดปกติ
【โหลดระบบเสร็จสมบูรณ์】
“ระบบ?” ในฐานะนักเขียนนิยายที่มีรายได้เดือนละแสน หรั่นฟานย่อมรู้ว่าสิ่งนี้คืออะไร
หรั่นฟานนิ่งงันไปครู่หนึ่ง เห็นได้ชัดว่ายังตกใจอยู่ไม่น้อย
“นี่มันระบบจริง ๆ เหรอ?”
เพิ่งหย่ากับภรรยา ระบบก็โผล่มาเลย หรือว่าจะเป็นระบบมหาเศรษฐีในเมืองที่ช่วยให้ฉันพลิกชีวิตแล้วตบหน้าพวกคนที่ดูถูกกันนะ?
【เกมกำลังจะรุกรานทั่วโลก! อารยธรรมมนุษย์จะเผชิญกับภัยพิบัติที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน ขอให้โฮสต์เตรียมตัวให้พร้อม!】
“หา?”
【ยินดีด้วย โฮสต์ปลุกระบบสร้างองค์กรขึ้นมาได้แล้ว】
“สร้างองค์กร?”
หรั่นฟานซึ่งเป็นคนของประเทศเหยียนหวงเห็นชื่อระบบแล้วก็เหงื่อเย็นแตกพลั่ก
“ให้ตายเถอะ ใครเอาระบบนี้มาใส่ฉันเนี่ย?! ฉันไม่อยากเป็นเหล็กเป็นพิษเฉียบพลันนะ!”
【คำเตือน!!!】
【จากการคาดการณ์ของระบบ เกมกำลังจะรุกรานดาวฟ้าคม! มนุษย์เพียงส่วนน้อยจะปลุกพลังอาชีพได้ ขณะเดียวกัน สัตว์อสูรก็จะลงมายังดาวฟ้าคมและกินมนุษย์เป็นอาหาร อารยธรรมมนุษย์ทั้งหมดกำลังตกอยู่ในอันตราย ดาวฟ้าคมจะได้รับความเสียหายอย่างร้ายแรง!!!】
【ขอให้โฮสต์สร้างองค์กรโดยเร็วที่สุด!】
【เวลานับถอยหลังก่อนเกมรุกราน: 6 วัน 5 ชั่วโมง 32 นาที】
แผงสีแดงฉานเตือนหรั่นฟานอย่างชัดเจนว่า อีกหนึ่งสัปดาห์จะเกิดเรื่องน่าสะพรึงกลัวขึ้น
บางทีระบบอาจกลัวว่าหรั่นฟานจะไม่เชื่อ จึงยัดภาพหลายฉากเข้ามาในหัวเขา ทั้งภาพสัตว์อสูรลงมายังโลก ฆ่าล้างมนุษย์ และภาพสิ่งมีชีวิตถูกเข่นฆ่าจนเลือดนองไปทั่ว
หรั่นฟานสูดหายใจเข้าลึก ๆ และผ่อนออกซ้ำไปมาหลายนาที แต่จิตใจก็ยังไม่อาจสงบลงได้ เมื่อได้เห็นเพื่อนมนุษย์ของตัวเองถูกผู้รุกรานจับกินราวกับเหยื่อ
ครอบครัวที่เคยมีความสุขต่างพากันตกอยู่ในปากของสัตว์ร้าย
เสียงกรีดร้อง คร่ำครวญ เจ็บปวด และโหยหวนของมนุษย์ แผ่ซ่านเข้ามาในใจหรั่นฟานในชั่วพริบตา
ทุกสิ่งงดงามบนดาวฟ้าคมกลายเป็นภาพราวกับนรก
เขากัดฟันพูดว่า
“คนละเผ่าพันธุ์ ย่อมมีใจคิดทำลายล้าง!”
สัตว์อสูรถึงกับมองมนุษย์เป็นอาหาร ทั้งยังต้องการช่วงชิงพลังปราณของดาวฟ้าคมอีกด้วย
หรั่นฟานมองระบบตรงหน้า ซึ่งมีเพียงเขาเท่านั้นที่มองเห็น
“อธิบายให้ฉันฟังหน่อยว่าระบบของนายมีประโยชน์อะไร”
【รับทราบ!】
【ระบบนี้มีจุดประสงค์เพื่อช่วยโฮสต์ก่อตั้งองค์กรของตนเองในโลกาวินาศที่เกมรุกราน องค์กรจะไม่อยู่ใต้คำสั่งของผู้ใด และจงรักภักดีต่อโฮสต์เพียงผู้เดียว เพื่อใช้รับมือกับมหาวิบัติบนดาวฟ้าคม】
【โปรดยืนยันชื่อองค์กร เพื่อเปิดใช้ฟังก์ชันทั้งหมดของระบบ】
หรั่นฟานมองคำเตือนจากระบบ ชื่อองค์กรไม่สามารถเปลี่ยนได้ จึงต้องคิดชื่อให้รอบคอบ
“สมาคมช่วยโลก?”
ฟังดูเหมือนลัทธินอกรีต
“องค์กรคบเพลิง?”
ฟังดูเหมือนแชร์ลูกโซ่
หลังจากลังเลอยู่นาน หรั่นฟานก็นึกถึงชื่อของตัวเอกในนิยายที่ตัวเองเขียน
จากนั้นเขาก็พิมพ์คำสองคำลงบนหน้าจออย่างเงียบ ๆ
“หวงเฉวียน”