แท่งผลไม้เชื่อมที่ฉวีซิวฉือเพิ่งซื้อมาไม่รู้ว่าหล่นหายไปไหนแล้ว ทั้งตัวแผ่ไอเย็นยะเยือกออกมาอย่างน่าขนลุก
ถังเหยากลอกดวงตาฉ่ำน้ำสีดำสนิทไปมาอย่างรู้สึกผิด เธอเบี่ยงคางที่ถูกจับไว้หนีอย่างอึดอัด พยายามพูดให้ฟังดูมีเหตุผลว่า “นะ...นายดุจัง”
แค่สามคำสั้น ๆ ก็ยังตื่นเต้นจนพูดติดอ่าง
“......”
ฉวีซิวฉือถูกเธอทำเอาโกรธจนหัวเราะออกมา ดวงตาลูกท้อเรียวยาวแสนงดงามคู่นั้นยามนี้ฉายประกายเย็นชาเลือนราง
เขาไม่รู้ว่าตอนเห็นถังเหยาพุ่งเข้าไปช่วยคนเมื่อครู่นี้ ในใจรู้สึกอย่างไรกันแน่...
แต่ความรู้สึกนั้นไม่สบายใจเอาเสียเลย ทั้งยังแปลกประหลาดเหลือเกิน
เกมนี้เพิ่งเริ่มต้นเท่านั้น
ฉวีซิวฉือเกลียดความรู้สึกที่ควบคุมอะไรไม่ได้
เขากำลังจะเอ่ยบางอย่างด้วยสีหน้าเย็นชา ทันใดนั้นก็ขมวดคิ้วมองรถบรรทุกที่ระเบิดและกำลังลุกไหม้อยู่ไม่ไกล
เขาพึมพำเสียงเบา “นั่น...คืออะไร...”
“......หา?”
สิ่งแรกที่ถังเหยาสังเกตเห็นคือดวงตาของเด็กหนุ่มที่สว่างวาบอยู่ใต้แสงเพลิง กับเส้นผมสีทองที่พร่างพราวด้วยวงแสง
เธอหันกลับไปมองช้าไปครู่หนึ่ง ก็เห็นว่าท้องฟ้าครึ่งฟากที่จมอยู่ในความมืดถูกแสงเพลิงย้อมจนกลายเป็นสีแดงเลือด ไม่สิ ไม่ถูกต้อง นั่นไม่ใช่แสงเพลิงเลย แต่เป็นดวงอาทิตย์ที่เพิ่งลับขอบฟ้าไป กำลังลอยขึ้นมาอีกครั้ง
ยามเย็น วันที่ 23 มิถุนายน ปี 2035
พระจันทร์เสี้ยวที่แขวนอยู่กลางฟ้าหายไป ถูกแทนที่ด้วยดวงอาทิตย์สีแดงที่เหมือนรอยยิ้มจากภาพวาดหวัด ๆ ของเด็ก หรือไม่ก็รอยยิ้มที่มีให้เห็นแค่ในการ์ตูน
ดวงอาทิตย์สีแดงนั้นร้อนแรงและลึกลับ ความร้อนแผดเผาระเบิดออกมาพร้อมกับแสงอาทิตย์และแผ่กระจายไปทั่ว เพียงไม่กี่วินาที อุณหภูมิก็พุ่งสูงจนร่างกายมนุษย์ทนไม่ไหว ทุกครั้งที่หายใจ ลำคอก็แห้งผากจนเจ็บ
อากาศรอบตัวพลันเบาบางลง ถังเหยาถูกแดดเผาจนมึนหัว รู้สึกทรมานจนแทบหายใจไม่ออก
เด็กน้อยร้องไห้เสียงแหลม “แม่จ๋า ร้อนจัง!”
แม้แต่ระบบที่ไม่เคยปรากฏตัว เว้นแต่จะเกิดข้อผิดพลาดครั้งใหญ่ในเนื้อเรื่อง ก็ยังกรีดร้องขึ้นมาในสมองของเธอ