แต่ในเมื่อรับปากวายร้ายไปแล้ว ต่อให้ลำบากแค่ไหนก็ต้องเตรียมตัวให้พร้อม แล้วไปโรงพยาบาลสักครั้ง
ถังเหยากัดกระดูกนิ้วพลางครุ่นคิด อย่างแรกต้องหาวิธีหารถสักคันในหมู่บ้าน ไม่อย่างนั้นระหว่างทางอันตรายเกินไป แถมไกลขนาดนี้ จะให้เดินไปก็คงไม่ไหว
ถึงเธอจะมีค่าสถานะพละกำลังหนึ่งพันแต้ม แต่ถ้าเผลอถูกซอมบี้ข่วนจนผิวหนังถลอก ก็จะติดเชื้อและกลายพันธุ์ได้เหมือนกัน
ส่วนสิ่งลี้ลับที่บังเอิญเจอ ถังเหยาคิดว่าขอแค่อวี่เจาตื่นพลังแล้วสร้างวิเศษธาตุที่เหมาะสมให้เธอสักชิ้น ประกอบกับพละกำลังระดับเหนือชั้นของเธอ ก็น่าจะไม่ใช่เรื่องน่ากลัวอะไร...
...สินะ?
**
วันที่ 24 มิถุนายน 2035 เวลา 10 โมงเช้า
อวี่เจายังไม่ตื่น แต่ซาโมเย็ดที่เธอเลี้ยงไว้ตื่นแล้ว ถังเหยาได้ยินเสียงกุกกัก จึงวิ่งไปเปิดประตูห้องนอนเล็ก ทันทีที่เปิดออก กรวยน้ำแข็งแหลมคมก็พุ่งแทงใส่หน้าเธอ ถังเหยาหลบฉากอย่างว่องไว จากนั้นก็ถูกก้อนขนฟูตัวหนึ่งกระโจนใส่จนล้มลง
ถังเหยาตกใจจนสะดุ้ง มือซ้ายกำหมัดแน่น เตรียมโจมตีทันทีหากเห็นท่าไม่ดี โชคดีที่ซาโมเย็ดจำเธอได้ มันใช้ลิ้นเปียกชื้นเลียหน้าเธออย่างร้อนรน แถมยังส่งเสียงครางอย่างน้อยใจ “โฮ่งง—”
ถังเหยาจำใจจับหัวสุนัขขนฟูที่กำลังคลอเคลียอย่างกระตือรือร้นให้เบี่ยงไปด้านหนึ่ง แล้วพูดกับมันอย่างจริงจัง “เธอชื่อหยวนหยวนใช่ไหม ฟังนะ เจ้าของของเธอกับเพื่อนสุนัขพันธุ์เบอร์มิสเซอร์ไม่เป็นไร พวกเขาแค่กำลังปลุกพลังพิเศษ เหมือนกรวยน้ำแข็งที่เธอยิงออกมาเมื่อกี้ไง เดี๋ยวฉันจะไปซูเปอร์มาร์เก็ตในหมู่บ้านสักหน่อย เธออยู่บ้านคอยปกป้องพวกเขานะ...”
เธอถามว่า “หยวนหยวนทำได้ไหม”
หลังปลุกพลังพิเศษแล้ว ดูเหมือนสุนัขจะฉลาดขึ้นไม่น้อย ตอนนี้มันเอียงหัวโต ๆ มองเธออยู่หลายวินาที ก่อนจะพยักหน้าอย่างจริงจัง “โฮ่ง!”