ระหว่างทางกลับจากโรงเรียน จู่ ๆ หยุนอี้ก็นึกอยากแวะร้านขายยาในเมืองเจียง เผื่อจะโชคดีได้พบสมุนไพรวิญญาณ
หยุนอี้หันไปมองเด็กสาวทั้งสามคน “เยว่เยว่ หว่านหว่าน เหยาเหยา ฉันกะว่าจะไปร้านขายยาซื้อของสักหน่อย พวกเธอกลับบ้านไปก่อนดีไหม?”
“ไม่เอา หนูจะกลับบ้านพร้อมอี้อี้!”
“อี้อี้ไปไหน หนูก็ไปด้วย!”
ซูชิงเยว่ส่ายหน้า กอดหยุนอี้ไว้แน่นไม่ยอมปล่อย
“หนูก็อยากไปกับพี่อี้ด้วย!” เซี่ยซิงเหยาพูดเสียงนุ่มนิ่ม
“งั้นฉันก็ไปด้วย อี้อี้อย่าคิดจะทิ้งฉันไว้คนเดียวเชียว!” หลินหว่านหลีย่อมไม่อยากกลับบ้านคนเดียว
“ก็ได้! เหมือนจะมีหอร้อยสมุนไพรอยู่ไม่ไกลจากที่นี่ งั้นเราไปดูกันเถอะ!”
หยุนอี้ยอมตามใจ เด็กสาวทั้งสามคนเกาะติดเขายิ่งกว่าที่คิดไว้มาก
“ฮิ ๆ แบบนี้สิถึงจะถูก!” ซูชิงเยว่ยิ้มอย่างไร้เดียงสา
เดินไปประมาณสิบกว่านาที ทั้งสี่คนก็มาถึงหน้าอาคารสไตล์โบราณแห่งหนึ่ง บนป้ายเหนือประตูเขียนอักษรใหญ่สามตัวว่า ‘หอร้อยสมุนไพร’
“คุณหนูคุณชายทั้งหลาย มาตรวจโรคหรือมาซื้อยากันล่ะ?” ข้างเคาน์เตอร์มีชายชราอายุใกล้หกสิบ ผมขาวโพลนแต่ยังดูแข็งแรงกระฉับกระเฉง
ดูท่าจะเป็นแพทย์แผนจีนอาวุโส
“คุณตาครับ พวกเรามาซื้อยา คุณตาเคยได้ยินชื่อหญ้าชำระไขกระดูกกับผลเปิดชีพจรไหมครับ?” หยุนอี้ถาม
“หญ้าชำระไขกระดูกที่หนุ่มน้อยพูดถึงน่ะ ข้าเคยได้มาอยู่หลายต้น แต่ผลเปิดชีพจรเป็นสมุนไพรอะไร ข้าไม่เคยได้ยินจริง ๆ!”
ชายชรามองหยุนอี้อย่างประหลาดใจ ก่อนตอบออกมา
หยุนอี้เองก็รู้สึกยินดีอยู่บ้าง “ถ้าอย่างนั้นรบกวนคุณตาเอาหญ้าชำระไขกระดูกมาให้ผมดูหน่อยได้ไหมครับ?”