ไม่นานนัก หวังเสี่ยวจวิน ครูประจำชั้นมัธยมต้นปีสามห้องหนึ่ง ก็เดินเข้ามาในห้องเรียน
ภายในห้องพลันเงียบกริบ
“เอาละ นักเรียน เริ่มอ่านหนังสือยามเช้ากันได้แล้ว!”
ในฐานะห้องเรียนชั้นนำของทั้งโรงเรียน นักเรียนต่างมีวินัยกันดี หวังเสี่ยวจวินจึงไม่ต้องคอยกังวลมากนัก
เขานั่งเตรียมการสอนอยู่บนแท่นหน้าห้อง
เสียงอ่านหนังสือดังกังวานไปทั่วห้องเรียน
วิชาที่เรียนในชั้นมัธยมต้นปีสามมีทั้งหมด 7 วิชา ได้แก่ ภาษาและวรรณคดีจีน คณิตศาสตร์ ภาษาอังกฤษ ฟิสิกส์ เคมี หน้าที่พลเมืองและคุณธรรม รวมถึงประวัติศาสตร์
เมื่อรวมคะแนนวิชาพลศึกษา กับภูมิศาสตร์และชีววิทยาที่สอบไปตั้งแต่ชั้นมัธยมต้นปีสองแล้ว คะแนนเต็มทั้งหมดคือ 830 คะแนน
ภาษาและวรรณคดีจีน คณิตศาสตร์ และภาษาอังกฤษ วิชาละ 120 คะแนน ฟิสิกส์ เคมี และประวัติศาสตร์ วิชาละ 80 คะแนน หน้าที่พลเมืองและคุณธรรม 70 คะแนน พลศึกษา 60 คะแนน ส่วนภูมิศาสตร์กับชีววิทยาวิชาละ 50 คะแนน
……
“อี้อี้ มาช่วยพวกเราท่องคำศัพท์หน่อยสิ!”
หลินหว่านหลีหันกลับมาจากแถวหน้า เด็กสาวทั้งสามเข้ามารุมล้อมหยุนอี้ทันที
หวังเสี่ยวจวินที่อยู่บนแท่นหน้าห้องย่อมเห็นเข้า แต่เขาเลือกทำเป็นมองไม่เห็น
ทั้งสี่คนเป็นบุคคลสำคัญที่โรงเรียนมัธยมเจียงเฉิงต้องคอยดูแลเป็นพิเศษ เขากลัวว่าหยุนอี้จะไม่พอใจแล้วขอย้ายโรงเรียนขึ้นมา
ส่วนกฎห้ามนักเรียนคบหากันนั้น ย่อมไม่มีผลกับหยุนอี้และสามสาว
อีกอย่าง หวังเสี่ยวจวินก็วางใจหยุนอี้มาก
ตลอดสามปีที่ผ่านมา เขาไม่เคยวางท่าถือตัว และไม่เคยหาเรื่องใครก่อน
เป็นแบบอย่างนักเรียนดีเด่นอย่างแท้จริง
“ได้!” หยุนอี้พยักหน้า สำหรับเขาแล้วไม่จำเป็นต้องเรียนหนังสือด้วยซ้ำ เพราะความรู้พวกนี้เขาก็รู้ตั้งแต่อายุสามขวบแล้ว