เซี่ยซิงเหยาเองก็อยู่ในวัยเข้าอนุบาล เมื่อรับเธอมาเลี้ยงแล้ว สองสามีภรรยาหวังชุ่ยหลานย่อมปฏิบัติต่อเธอเหมือนลูกสาวแท้ ๆ
หวังชุ่ยหลานถามอย่างอ่อนโยนว่า “เหยาเหยา หนูอยากไปโรงเรียนอนุบาลไหม?”
เซี่ยซิงเหยาเอียงศีรษะน้อย ๆ แล้วตอบเสียงใสว่า “แม่คะ พี่อี้ก็จะไปโรงเรียนอนุบาลด้วยไหม?”
“แน่นอนสิ! ถ้าเหยาเหยาไปโรงเรียนอนุบาลด้วย ก็จะได้เล่นกับพี่อี้และพี่ชิงเยว่ด้วยนะ!”
หวังชุ่ยหลานพูดพร้อมรอยยิ้ม
“แม่คะ งั้นเหยาเหยาจะไปโรงเรียนอนุบาล เหยาเหยาไม่อยากแยกจากพี่อี้!”
ดวงตากลมโตของเซี่ยซิงเหยาเปี่ยมด้วยความจริงจัง
“ฮ่า ๆ ดูท่าเหยาเหยาจะชอบเสี่ยวอี้มากจริง ๆ นะ!”
“ได้เลย งั้นพรุ่งนี้แม่จะพาหนูไปสมัครเรียนที่โรงเรียนอนุบาล!”
หวังชุ่ยหลานลูบศีรษะน้อย ๆ ของเซี่ยซิงเหยาอย่างเอ็นดู
“อื้ม เหยาเหยาชอบพี่อี้ที่สุดเลย! ขอบคุณค่ะแม่!”
เซี่ยซิงเหยายิ้มอย่างไร้เดียงสาและสดใส ในเวลานี้เธอดูราวกับนางฟ้าตัวน้อย
เมื่อมีเซี่ยซิงเหยาเพิ่มเข้ามา ครอบครัวก็มีลูกชายลูกสาวครบถ้วน หยุนหมิงกับหวังชุ่ยหลานต่างก็ดีใจมากที่สวรรค์ประทานลูกสาวผู้น่ารักและว่าง่ายเช่นนี้มาให้
ความคิดเดิมที่พวกเขาวางแผนจะมีลูกคนที่สองจึงถูกพับเก็บไป
เช้าวันถัดมา หวังชุ่ยหลานกับหลี่เหมยพาหยุนอี้และเด็ก ๆ อีกสามคนไปโรงเรียนอนุบาล
ทุกอย่างราบรื่น ไม่มีอุปสรรคใด ๆ เซี่ยซิงเหยาสมัครเรียนเรียบร้อย