“ในฝุ่นใต้เตียง น่าจะมีรอยถูจากหัวรองเท้าของผู้ใหญ่หลงเหลืออยู่”
“เป็นรอยที่คนร้ายทิ้งไว้ตอนแอบซ่อนตัวใต้เตียงล่วงหน้า”
ทันทีที่ได้ยินคำว่า “แอบซ่อนใต้เตียง” จ้าวไห่ก็ลุกพรวดจากเก้าอี้ จนชาเข้มที่เหลือครึ่งถ้วยบนโต๊ะหกคว่ำ
น้ำชาไหลหยดจากขอบโต๊ะลงสู่พื้น
เขาไม่มีแก่ใจจะเช็ด
รอยนี้เป็นสิ่งที่นิติเวชกับฝ่ายตรวจพิสูจน์หลักฐานเพิ่งยืนยันซ้ำแล้วซ้ำเล่าที่เกิดเหตุเมื่อบ่ายวันนี้!
ไม่เคยเปิดเผยให้คนนอกรู้แม้แต่คำเดียว!
คนในชุดสืบสวนพิเศษที่รู้เรื่องนี้มีไม่ถึงห้าคน!
“แกเป็นใครกันแน่?!”
เสียงของจ้าวไห่ดังสูงขึ้นทันที
“ผมบอกแล้ว ผมเป็นแค่ประชาชนธรรมดา”
น้ำเสียงของหลี่เม่อยังคงหนักแน่น
“ผมสังเกตเห็นรอยจากภาพถ่ายที่เกิดเหตุซึ่งหลุดออกมาจากหอพัก”
“พวกคุณไปตรวจสอบเบาะแสทั้งสามข้อนี้ก่อนได้ ไม่จำเป็นต้องเชื่อว่าผมเป็นใคร”
“แต่การตรวจสอบต้องใช้เวลา ผมแนะนำให้รีบหน่อย”
“ถ้าเธอเป็นคนร้าย ตอนนี้อาจกำลังเตรียมหนีแล้ว”
ตู๊ด ตู๊ด ตู๊ด
สายถูกตัดไปทันที
จ้าวไห่จ้องหน้าจอโทรศัพท์ที่ดับมืด
อกของเขากระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง
“เหล่าจาง! เสี่ยวหวัง!”
จ้าวไห่กระชากประตูสำนักงานออก แล้วตะโกนกร้าวไปตามทางเดิน
“เรียกคนจากฝ่ายเทคนิคกับฝ่ายตรวจพิสูจน์หลักฐานกลับมาเดี๋ยวนี้!”
ข้อความในกลุ่มเงียบไปพักหนึ่ง
ประตูฝ่ายเทคนิคถูกผลักเปิดอย่างแรง
“ดึงภาพบันทึกต้นฉบับทั้งหมดของหลิวเสี่ยวจิ้งมา!”
จ้าวไห่เดินฉับ ๆ ไปที่คอมพิวเตอร์ วางมือทั้งสองข้างลงบนโต๊ะ
“วัดความยาวเล็บนิ้วโป้งมือขวาใหม่!”