“ในที่สุด เฉินหง ภรรยาของผม ก็ไม่ได้เป็นเพียงชื่อเย็นชาแห้งแล้งบรรทัดหนึ่งในสำนวนคดีอีกต่อไป”
ในห้องโถงไม่มีใครเอ่ยปาก
เงินสดสองล้านถูกยกมาตั้งตรงหน้า เพียงเพื่อกล่าวคำขอบคุณเท่านั้น
ตำรวจหนุ่มหลายคนหายใจแรงขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
โจวกั๋วผิงไม่ได้ใส่ใจสีหน้าตื่นตะลึงของคนรอบข้าง
เขาสอดมือเข้าไปในกระเป๋าด้านในของสูทที่แนบชิดลำตัว ก่อนหยิบรูปถ่ายเก่าใบหนึ่งออกมาอย่างระมัดระวัง
ขอบรูปซีดขาวอย่างหนัก จากการถูกลูบคลำซ้ำแล้วซ้ำเล่ามานานหลายปี
ในรูป เฉินหงสวมเสื้อกันลมสีแดง รอยยิ้มงดงามเจิดจ้า
นิ้วของโจวกั๋วผิงหยุดอยู่ข้างไหล่ของเฉินหงในรูป ปลายนิ้วสั่นระริก
“เมื่อก่อนผมคิดอยู่เสมอว่า ขอแค่หาเงินได้มากพอ จัดบอดี้การ์ดให้เธอมากพอ ก็จะปกป้องเธอไปได้ตลอดชีวิต”
โจวกั๋วผิงก้มหน้า น้ำเสียงทุ้มต่ำราวกับกำลังพูดกับตัวเอง
“จนถึงวันนี้ผมถึงได้เข้าใจ”
“การอยู่เคียงข้างบางอย่าง หากพลาดไปแล้ว ก็ไม่มีวันชดเชยกลับคืนมาได้อีก”
ความเสียใจและความโศกเศร้าค่อย ๆ แผ่ซ่านไปทั่วห้องโถงตามเสียงแหบพร่าของเขา
หลี่เม่อมองรูปถ่ายเก่าใบนั้น แต่ไม่ได้ขัดจังหวะ
โจวกั๋วผิงสูดหายใจลึก แล้วเก็บรูปกลับไว้แนบตัว
จากนั้นเขาเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง สายตาจับจ้องหลี่เม่อ
“คุณหลี่”
น้ำเสียงของโจวกั๋วผิงเคร่งขรึมอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
“ผมขอว่าจ้างคุณเป็นการส่วนตัวต่อหน้าทุกคน ด้วยเงินห้าสิบล้าน”
“ขอให้คุณช่วยสืบคดีนี้ต่อไป”
เสียงวิพากษ์วิจารณ์แผ่วเบาดังขึ้นในห้องโถง
ห้าสิบล้าน!