เกาเจียหมิงมองการกระทำของหลี่เม่แล้วขมวดคิ้วเล็กน้อย
“คุณหลี่”
เกาเจียหมิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม
“เมื่อครู่คุณแย่งปืนไว้ได้ ถือว่ามีความดีความชอบ การสืบสวนหลังจากนี้ ผมหวังว่าคุณจะร่วมมือกับเราต่อ”
“ไม่จำเป็นครับ”
หลี่เม่ายืนอยู่ด้านหลังซุนเฉียง น้ำเสียงสงบนิ่ง ทว่าท่าทีหนักแน่นอย่างยิ่ง
“ผมแสดงจุดยืนชัดเจนไปแล้ว ผมจะให้แค่เบาะแสที่รู้อยู่เท่านั้น”
“การเก็บหลักฐาน จับกุม และสอบปากคำ เป็นอำนาจหน้าที่ตามกฎหมายของตำรวจอย่างพวกคุณ ผมเป็นแค่ประชาชนธรรมดา จะไม่ก้าวก่ายหน้าที่เด็ดขาด”
เกาเจียหมิงมองหลี่เม่าแวบหนึ่ง ก่อนจะไม่เซ้าซี้อีก
สิบนาทีต่อมา
เจ้าหน้าที่หน่วยปฏิบัติการพิเศษที่รับผิดชอบค้นห้องชั้นสามรีบวิ่งลงมา
“หัวหน้าจ้าว! พบของแล้วครับ!”
เจ้าหน้าที่ถือถุงเก็บหลักฐานใสหลายใบอยู่ในมือ
“ในห้องของหลี่เอ้อร์จวง เราพบเสื้อผ้าหนาและหนักที่เข้ากับรูปร่างปลอมของเขา ทั้งยังพบวัสดุทำเอกสารปลอมที่ยังไม่ได้แกะอีกจำนวนมาก”
เจ้าหน้าที่ชูถุงเก็บหลักฐานใบใหญ่ใบสุดท้ายขึ้น
“ที่สำคัญที่สุดคือสิ่งนี้ครับ”
“เราพบเสื้อแจ็กเก็ตลายทางสีน้ำเงินซ่อนอยู่ในช่องลับใต้แผ่นเตียง”
โถงใหญ่เงียบงันไปชั่วขณะ
จ้าวไห่ก้าวเข้าไปดูใกล้ ๆ ผ่านถุงเก็บหลักฐาน
ตรงปลายแขนเสื้อแจ็กเก็ตมีคราบดินสีเหลืองคล้ำจากทางบนเขาแห้งกรังติดอยู่หลายจุด
ส่วนบริเวณปกเสื้อและสาบเสื้อมีรอยผ้าซีดเป็นปื้นใหญ่ เห็นได้ชัดว่าถูกน้ำเช็ดซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ถึงจะพบวัตถุพยานสำคัญ ก็ยังไม่มีใครประกาศผลออกมาทันที
“เก็บรักษาไว้”
จ้าวไห่สั่งเสียงเข้ม
“ให้แพทย์นิติเวชกับเจ้าหน้าที่ตรวจพิสูจน์หลักฐานเก็บเส้นใย ดิน และคราบตกค้างจากจุดที่ถูกเช็ดตามขั้นตอน แล้วส่งไปตรวจเปรียบเทียบทันที!”