“อาใหญ่ เมื่อกี้พูดว่าอะไรนะ?”
เฉินตงเม่ยเบิกตากว้าง มือถือขนมเปี๊ยะชิ้นหนึ่งที่เดิมทีจะยื่นให้อาใหญ่ แต่ตอนนี้กลับชะงักนิ่งเพราะคำพูดของอาใหญ่
เฉินหงอิงยิ้มพลางตบแขนเธอเบา ๆ แล้วรับขนมเปี๊ยะจากมือเธอ
“อาบอกว่าเจ้าเด็กเจียงน่ะเป็นคนไม่เลว พี่สาวเจ้าดันไม่มีวาสนา เจ้าจงแต่งกับเขาเสีย”
เฉินหงอิงใบหน้ากลมกรามทู่ ดูซื่อ ๆ ทว่าจริงใจ
พูดพลางก็ยกขนมเปี๊ยะในมือขึ้น “กินเสียตอนร้อน ๆ แม่ของเจ้าเพิ่งทอดเสร็จ”
เฉินตงเม่ยจะมีกะจิตกะใจกินอะไรอีก ดวงตากลมโตจ้องอาใหญ่ ใจนี้ปั่นป่วนวุ่นวาย
นี่มันเกิดอะไรขึ้น?
พี่สาวหนีไป หรือว่าจะให้เธอแต่งแทน?
แบบนี้แล้วเธอจะได้เห็นพี่เขยเจียงปะทะกับพ่อแม่อย่างไร
ไม่นึกเลยว่าพ่อแม่จะคิดเช่นนี้!
ใจของเฉินตงเม่ยตื้อตันไปชั่วขณะ รับเรื่องนี้ไม่ได้
“อาใหญ่ อย่างนี้ไม่ได้นะ! พี่เขยเจียงหมั้นกับพี่สาวข้า ข้า ข้า...”
“อย่า ‘ข้า’ เลย!”
เฉินหงอิงยื่นแขนยาวคว้าขนมเปี๊ยะอีกชิ้น ยัดใส่มือเฉินตงเม่ยแรง ๆ
“กิน กินไปด้วยฟังอาเล่าไปด้วย”
“อาจะบอกให้นะ เรื่องนี้เจ้าฟังอา พ่อแม่เจ้าอยากให้เจ้าแต่ง เจ้าก็รับเสีย เจ้าฟังคำจริงของอานะ ถ้าไม่ใช่เพราะพี่ใหญ่เจ้าหนีไป เรื่องดี ๆ อย่างนี้จะตกลงมาถึงหัวเจ้าหรือ”
“ไอ้เจียงเหวินฮ่าวนี่ถึงจะอารมณ์ร้อนไปหน่อย แต่มันก็เก่งกาจ ทำงานเอาเป็นเอาตาย ในหมู่บ้านไม่มีใครกล้ารังแกมัน ถ้าเจ้าแต่งกับมัน มันก็ปกป้องเจ้าได้”