“แม่ ข้าจะพูดหรือไม่ ขึ้นอยู่กับท่าทีของแม่ที่มีต่อข้า ในเมื่อแม่อยากรักษาชื่อเสียงของพี่ใหญ่ ข้าหวังว่าก่อนข้าออกเรือน แม่อย่าหาเรื่องข้า”
“เจ้า...”
หวังซิ่วเจินแทบจะด่าออกมาอีกครั้งด้วยสัญชาตญาณ
เด็กไม่ตายนี่เป็นกระโถนรองอารมณ์ของนาง นางด่าจนเคยตัว
ตอนนี้เด็กไม่ตายนี่กลับกล้าใช้ชื่อเสียงของอวี้เหมยมาข่มขู่นาง นี่มันท้าทายอำนาจนางชัดๆ
เมื่อนึกถึงเรื่องที่เด็กไม่ตายโดนนางขัดจังหวะเมื่อครู่ หวังซิ่วเจินก็รู้สึกหวาดหวั่นในใจ
ไอ้หนูหวงหย่งนั่น ถ้ามันไปปีนขึ้นเตียงอวี้เหมยจริงๆ ถ้าทั้งสองทำเรื่องแบบนั้น แล้วจะทำยังไง!
ถ้าจะว่าไปแล้ว ไอ้ตาหยีหวงหย่งไม่ว่าจะสูงหรือหน้าตาก็สู้ไอ้หนูเจียงไม่ได้
ถ้าอวี้เหมยถูกหวงหย่งทำมิดีมิร้าย เรือนร่างของสาวบริสุทธิ์ถูกเขาแย่งไป อวี้เหมยถูกเขาควบคุม แล้วจะทำยังไง?
แต่พอคิดอีกที อวี้เหมยไม่ใช่คนจะยอมเสียเปรียบ ไม่ว่าจะหน้าตาหรือเรือนร่างล้วนดีเยี่ยม ถึงจะถูกควบคุม ก็ต้องเป็นอวี้เหมยที่ควบคุมหวงหย่ง
พี่สาวของหวงหย่งก็ออกเรือนไปแล้ว ที่บ้านเหลือแค่แม่แก่ สุดท้ายก็ต้องเป็นอวี้เหมยที่คุมเกม
คิดไปคิดมา ใจของหวังซิ่วเจินก็สงบลง
นางมั่นใจในตัวอวี้เหมยมาก
ชื่อเสียงของอวี้เหมยสำคัญกว่าเด็กไม่ตายในบ้านนั่นมากนัก
“ได้ ข้าไม่หาเรื่องเจ้า แต่เจ้าก็ต้องปิดปากให้สนิท ถ้าวันหลังมีใครแพร่งพรายเรื่องพี่ใหญ่ของเจ้า ข้าจะมาเอาคืนเจ้าเป็นคนแรก!”