“พูดว่าไงนะ พูดอีกทีสิ”
ตอนที่ป้าหลี่พูด มือของนางก็สั่นเทาเล็กน้อย
เฉินอวี้เหมยมองป้าหลี่อย่างกังขา ไม่เข้าใจว่าทำไมนางถึงมีท่าทีรุนแรงนัก นึกว่าหัวหน้าคุมงานทำแบบนี้เพราะไม่ได้จัดให้ญาติของป้าหลี่ไปเฝ้ายามกลางคืน
ในใจนางก็ไม่ค่อยสบอารมณ์เท่าไร
“ป้าหลี่ เรื่องนี้พี่หวังเขาเป็นคนจัดการ ก่อนหน้านี้พวกเราก็ไม่รู้เรื่องเลย”
หมายความว่าพวกนางก็ทำตามที่ได้รับมอบหมายเท่านั้น
ป้าหลี่ร้อนใจมาก มีบางคำพูดที่นางไม่อาจเอ่ยออกไปตรง ๆ ได้
“อวี้เหมยเอ๋ย เจ้าดูบนไซต์งานนี้สิ มีแต่ผู้ชายทั้งนั้น พอตกกลางคืนหวงหย่งไม่อยู่ เจ้าเป็นผู้หญิงอยู่คนเดียวไม่ค่อยปลอดภัยหรอก ข้าจะบอกให้นะ ก่อนหน้านี้ที่ไซต์งานอีกแห่งของพวกเราเคยเกิดเรื่องมาแล้ว”
นางตั้งใจเน้นน้ำเสียงให้หนักแน่นขึ้น ก็เพื่อให้เฉินอวี้เหมยตื่นตัวระวังตัวไว้
เฉินอวี้เหมยส่ายหน้าพลางยิ้ม “ไม่เป็นไรหรอกป้าหลี่ กลางคืนข้าไม่ออกไปไหนหรอก แล้วอีกอย่างพี่หวังก็พักอยู่ที่ห้องแถวเดียวกับข้า มีเขาอยู่ด้วย กลางคืนต้องปลอดภัยแน่”
“ว่าไงนะ”
ป้าหลี่เบิกตาโพลง
ในใจสัญญาณเตือนภัยดังระงม
เขาย้ายไปพักที่ห้องแถวหลังสุดอีกแล้วหรือนี่
นางจ้องเฉินอวี้เหมย มองสีหน้าไร้เดียงสาของนาง ในใจก็ร้อนรนจนแทบทนไม่ไหว
“อวี้เหมย เจ้ายังเด็ก ยังไม่รู้เรื่องอะไรบางอย่าง ผู้ชายบางคนตอนกลางวันเป็นคนดี แต่พอกลางคืนก็ไม่ใช่คนแล้ว เจ้าไม่เคยเจอ ไม่รู้ว่ามันน่ากลัวแค่ไหน ข้าจะบอกเจ้าให้...”