ชาวบ้านเบียดเสียดกัน มองจนตาโต
การรับตัวเจ้าสาวมีทั้งเดินเท้า ขี่จักรยาน หรือใช้เกวียนเทียมวัว
แต่เกวียนวัวที่เจียงเหวินฮ่าวประดับประดาเช่นนี้ พวกเขาเพิ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรก
ไม่เพียงทำให้ดูรื่นเริงเท่านั้น ยังหุ้มโครงเกวียนได้สวยงาม ที่สำคัญคือวางเก้าอี้มีพนักไว้ด้านบน เจ้าสาวนั่งพิงหลังได้สบาย จะไม่ให้สบายสุด ๆ ได้อย่างไร
ป้าหนิวเบิกตากลมโต มองพลางไม่วายพูดคุยกับคนข้าง ๆ น้ำลายกระเซ็น มุมปากมีฟองขาว ๆ
"นังตงเม่ยนี่ดวงเฮงจริง ๆ หนุ่มดี ๆ อย่างนั้นตกมาถึงนาง อวี้เหมยคิดยังไงก็ไม่รู้?"
"ใช่ ๆ ทั้งที่วันนี้ควรเป็นการแต่งงานของอวี้เหมย ไม่รู้ว่าภายหลังอวี้เหมยจะเสียใจหรือไม่?"
"ไม่แน่นังอวี้เหมยอาจจะร่ำรวยทางใต้ ได้แต่งกับเศรษฐีก็ได้ ถึงตอนนั้น ไอ้หนูเจียงจะเป็นอะไรไป"
พวกผู้หญิงเจ๊าะแจ๊ะ ซุบซิบกันเบา ๆ
มีคนแอบชำเลืองไปที่ท้องของเฉินตงเม่ย หลังจากนางนั่งเรียบร้อยแล้ว ชายเสื้อทิ้งตัวลง ท้องแบนเรียบ ดูไม่เหมือนตั้งครรภ์
"เฮ้ย พวกเอ็งว่าตงเม่ยท้องหรือไม่? ทำไมท้องดูไม่เหมือนท้อง?"
"สนนางท้องหรือไม่ท้องทำไม ยังไงนางก็จะแต่งงานแล้ว ต่อให้ท้องก็เป็นลูกของไอ้หนูเจียง"
พวกผู้หญิงพูดหัวเราะ ไม่รู้ใครพูดจาลามกขึ้น พวกนางรู้กัน มองไปทางเจียงเหวินฮ่าวกับเฉินตงเม่ย แล้วหัวเราะลั่นทันที
เฉินอวี้หงจ้องเฉินตงเม่ยที่เต็มไปด้วยความเขินอาย เกลียดจนคันฟัน ตอนนี้ นางหวังยิ่งนักให้เฉินตงเม่ยพลาดพลั้งสักครั้ง ให้ต้องขายหน้า และให้เจียงเหวินฮ่าวชิงชังนาง
แต่มันไม่เกิดขึ้น เจียงเหวินฮ่าวจัดเฉินตงเม่ยนั่งบนเก้าอี้เรียบร้อยแล้ว พยุงให้นางพิงสบาย จากนั้นต่อหน้าต่อตาทุกคนก็ล้วงของจากกระเป๋า
ทุกคนพลันอยากรู้ขึ้นมา
เฉินตงเม่ยก็อยากรู้เช่นกัน นางนั่งบนเกวียน รอบตัวมีแต่ผู้คน ทุกคนจ้องมองนาง นางอายจนไม่กล้าเงยหน้า จ้องปลายเท้าตัวเองแน่น ไม่กล้าแม้แต่หายใจแรง หวังให้เวลาผ่านไปเร็วกว่านี้
สีหน้าเจียงเหวินฮ่าวผ่อนคลาย เขาไม่มองใคร สายตาจดจ่ออยู่ที่ตัวเฉินตงเม่ย
ในที่สุด เขาดึงของออกจากกระเป๋า สะบัดมือเดียว แล้วมืออีกข้างจับอีกมุมหนึ่ง คว้าลงไปคลุมศีรษะเฉินตงเม่ย
เป็นผ้าคลุมหน้าแดงเสียด้วย!