เจียงเหวินซงอยากจะห้ามคนก็ไม่ทันเสียแล้ว
เจียงเอ้อเฉิ่นวิ่งเร็วมาก ตอนเขาลุกขึ้นยืน อีกฝ่ายก็มาถึงหน้าประตูห้องโถงใหญ่แล้ว
ยิ่งไปกว่านั้น เขาไม่สะดวกใจที่จะยื้อยุดฉุดกระชากกับอาเฉิ่น
“อาเฉิ่น ชะลอหน่อย ระวังล้ม!”
เขาขึ้นเสียงเตือนญาติผู้น้องให้ระวัง
เฉินตงเม่ยในห้องได้ยินแล้ว แต่เส้นไหมพรมกำลังพันค้างอยู่ เธอไม่อยากขยับ
นึกถึงที่เจียงเหวินฮ่าวพูดกับตน จึงตัดสินใจได้
ไม่นาน เจียงเอ้อเฉิ่นก็ผลักประตูเรือนตะวันตกเปิดออก
“โอ๊ย! น้องสะใภ้รอง อยู่บ้านนี่เอง!”
เจียงเอ้อเฉิ่นยิ้มตาหยีทันทีที่เข้ามา ดวงตาสุกใส มองกวาดไปทั่วห้อง
“อาเฉิ่น ฉันลุกไม่สะดวก เดี๋ยวค่อยรินน้ำให้”
เฉินตงเม่ยพูดยิ้ม ๆ
มองรอบหนึ่งแล้ว เจียงเอ้อเฉิ่นก็โผเข้ามาหาเฉินตงเม่ย นั่งลงบนเก้าอี้อีกฝั่งหนึ่ง เอื้อมมือมาจับไหมพรมในมือเฉินตงเม่ย
“ตายแล้ว! ไหมพรมนี่มันของใหม่นี่! สีสด ดูดี! โอ๊ย นุ่มจังเลย เธอจะเอามาถักเสื้อกันหนาวหรือถุงเท้ากัน?”
“เสื้อกันหนาว”
“เสื้อกันหนาวดีนะ น้องสะใภ้รอง ไม่นึกเลยว่าเธอจะมีฝีมือนี้ ตอนถัก อาเฉิ่นจะมาขอเรียนด้วย ได้ไหม?”
เจียงเอ้อเฉิ่นมองเฉินตงเม่ยตั้งแต่หัวจรดเท้า
เฉินตงเม่ยยิ้ม มองอีกฝ่ายแวบหนึ่ง
“โอ๊ย น้องสะใภ้รอง เธอนี่หน้าตาดีจริง ๆ ไม่แปลกที่เจ้าเฮ่าจื๊อยอมแต่งกับเธอ เธอไม่รู้หรอก แต่เดิมพี่สาวเธอไม่ยอมแต่งเข้ามา พ่อแม่สามีเธอบอกจะถอนหมั้น ต่อให้เงินหมั้นบ้านเธอไม่คืนก็จะตัดขาดกับบ้านเธอ แต่เจ้าเฮ่าจื๊อบอกว่าจะเปลี่ยนมาแต่งเธอแทน