หม่าเจี้ยนจวินจ้องมองนาง ความรู้สึกหลากหลายประดังอยู่ในอก
ทั้งคู่แต่งงานกันมาเกือบสามสิบปี มีลูกชายสองคนลูกสาวหนึ่งคน เฉินหงอิงมีนิสัยดี ทั้งในบ้านนอกบ้านล้วนเก่งกาจ
สมัยสาว ๆ ก็เป็นภรรยาคนสวยอันดับต้น ๆ ของหมู่บ้าน ตอนนั้นเขาเอ็นดูนางยิ่งกว่าแก้วตาดวงใจ เมื่อนางจะช่วยบ้านแม่ ตราบใดที่ไม่เกินเลย เขาก็ทำเป็นไม่รู้ไม่เห็น
แต่พอนานวันเข้า ตัวเขาเองก็เริ่มรับไม่ไหว ลูก ๆ ก็มีปากมีเสียง
เขาเคยตักเตือนนางอยู่สองสามครั้ง นางก็ยอมลดละลงบ้าง แต่สุดท้ายพอบ้านแม่มีเรื่องอะไร นางก็พุ่งเข้าใส่ทันที
เขาคิดว่าพอลูก ๆ โตขึ้นอีกหน่อย นางจะดึงความสนใจกลับมา
แต่ก็หาได้ไม่!
นางยังคงถือเอาเรื่องของบ้านแม่เป็นเรื่องของตัวนางเอง
ถ้าเฉินหงอิงเพียงแต่กลับไปปรนนิบัติดูแลพ่อแม่ หรือเอาเงินไปให้พ่อแม่ เขาคงไม่ขัดเคืองใจถึงเพียงนี้
แต่จิตใจทั้งหมดของนางแทบจะทุ่มเทให้กับน้องชาย
แม่ของนางอยู่ที่บ้านของพี่ชายใหญ่ จำนวนครั้งที่นางไปเยี่ยมแม่นั้นนับด้วยสองมือยังได้
พอเอ่ยปากพูด นางก็จะบอกว่า ตอนเด็ก ๆ น้องชายเคยช่วยชีวิตนางไว้
ถ้าคิดอย่างนั้น แม่ยังเป็นคนให้ชีวิตนางด้วยซ้ำ!
แล้วทำไมนางถึงไม่เอาใจใส่แม่จนหมดหัวใจเล่า?
“จวินจวิน ซิ่วเจินน่ะเป็นคนใจแคบ ชอบเอาเปรียบคนอื่น ฉันรู้ แต่ก่วงเถียนไม่ใช่อย่างนั้นนะ เธอก็รู้!”
เฉินหงอิงตาแดงก่ำ พยายามอธิบาย
หวังให้สามีเข้าใจตัวเอง
หม่าเจี้ยนจวินหลับตาลงช้า ๆ “หงอิง อย่างนี้ดีไหม เธอบอกว่าก่วงเถียนเห็นแก่พี่สาวคนนี้ หลายปีมานี้เธอทุ่มเทสุดใจให้เขา ฉันจะพาเธอไปส่งเอง เธอไปอยู่ที่บ้านน้องชายสักสองสามวัน ลองดูว่าน้องชายเธอจะเป็นยังไง?”