เฉินหงอิงมองหวังซิ่วเจินด้วยสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก
"ซิ่วเจิน ตอนนี้ฉันไม่มีเงินเลย เงินอยู่ที่พี่เขยเธอหมด ฉัน... งั้นขนมสองห่อนี่เธอเอากลับไปก่อนเถอะ เดี๋ยว... เดี๋ยวพอฉันหาบุหรี่กับผ้าได้แล้ว จะเอาไปส่งให้อีกไม่กี่วัน"
หวังซิ่วเจินเม้มริมฝีปาก ในใจไม่พอใจอย่างมาก
รอไปก็ไม่รู้จะได้หรือเปล่า สู้ของที่ได้ตอนนี้ไม่ได้หรอก!
เฉินอวี้เหมยหันกลับไปมองหน้าประตู แล้วรีบดึงแขนแม่ "แม่ ถ้าแม่ยังลังเลอีก เดี๋ยวท่านเขยก็กลับมาแล้วนะ!"
ได้ขนมมาสองห่อนก็ดีเหมือนกัน จะได้ไม่ต้องซื้อที่บ้าน
หวังซิ่วเจินได้ยินดังนั้น สีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย รีบก้มตัวลงไปหยิบน้ำตาลทรายแดงกับน้ำตาลทรายขาวออกมาจากตู้
พอเหลือบไปเห็นห่อผ้าในตู้ ก็คว้าออกมาทีเดียว ใส่น้ำตาลทรายขาวกับน้ำตาลทรายแดงลงไป แล้วยัดใส่เข้าไปในเสื้อตัวใน มือกุมไว้แน่น
เฉินหงอิงมองดูท่าทางของน้องสะใภ้แล้ว ในใจรู้สึกไม่ค่อยดี
แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร เตรียมจะปิดฝาตู้
เพิ่งปิดได้ครึ่งทาง หวังซิ่วเจินก็เอามือดันมือเธอไว้ สายตากวาดมองเข้าไปในตู้
"พี่สาว ใต้ผ้าสีเทานั่นปิดอะไรไว้หรือ?"
"นั่นเป็นบะหมี่เส้นที่พี่เขยเธอให้คนในหมู่บ้านทำให้ รอ..."
เฉินหงอิงพูดได้ครึ่งเดียว หวังซิ่วเจินก็เปิดผ้าสีเทาออก
บะหมี่เส้นกว่า 10 ปึกวางเรียงกันเป็นระเบียบเรียบร้อย ห่อด้วยกระดาษหนังสือพิมพ์ไว้ล่วงหน้า
ตาของหวังซิ่วเจินเป็นประกาย มือก็ยื่นไปทางบะหมี่เส้น
เฉินหงอิงกลืนไม่เข้าคายไม่ออก "ซิ่วเจิน นี่เป็นของที่ต้องใช้ไปเยี่ยมญาติตอนตรุษจีน พี่เขยเธอคำนวณไว้แล้ว งั้นอันนี้เธออย่า..."