เฉินตงเม่ยไม่รู้จักพวกนาง เห็นพวกนางพูดจากระซิกกระซี้ ส่งสายตาหยอกเย้า เห็นได้ชัดว่ามาดูเธอเป็นตัวตลก
เธอก้มหน้าลง ไม่คิดจะสนใจพวกนาง
แต่ทั้งสองกลับไม่ยอมเลิกรา
หญิงไฝดำเห็นเธอไม่พูด มองลอดรั้วเข้าไปในลานบ้านเจียงเหวินฮ่าว เห็นไม่มีใครออกมา ในใจยิ่งได้ใจ
นางดึงแขนหญิงหน้าม้าให้นั่งยองลง
“สะใภ้เหวินฮ่าว ข้าบอกหน่อยเถิด พวกเราล้วนเป็นคนบ้านเดียวกัน ไหนๆ ก็มาแล้ว หนูเล่าให้ฟังหน่อย ไม่เห็นต้องอายเลย!”
เฉินตงเม่ยทุบไม้ซักผ้าดังป้าบๆ
“สะใภ้เหวินฮ่าว แค่เจ้าหนูแต่งกับคนถูกตัว ไม่ว่าจะใช้วิธีไหนยั่วยวนเขามา มันก็เรื่องเล็กน้อย พวกเราไม่ใช่คนอื่น หนูไม่ยอมพูดแบบนี้ เป็นเพราะมีพิรุธหรือเปล่า?”
เฉินตงเม่ยหยุดไม้ในมือ
“ฉันไม่รู้จักพวกคุณ ไม่เห็นจำเป็นต้องอธิบายให้ฟัง พวกคุณไปเถอะ ฉันไม่มีเวลาคุยด้วย”
พูดจบก็ทุบผ้าต่อ
หญิงไฝดำหน้าถมึงไป ใครๆ ก็ว่าสะใภ้ใหม่ขี้ขลาด เด็กสาวคนนี้ดูซื่อๆ แต่ดันกล้าไม่ไว้หน้านาง
“นี่สาวน้อย ทำไมไร้มารยาทถึงเพียงนี้ แม่หนูไม่เคยสอนให้รู้จักพูดกับผู้ใหญ่หรือไง แต่งเข้ามาในหมู่บ้านเรา เจอพวกเราก็ต้องเรียกให้ถูกปาก เราถามอะไร หนูก็ต้องตอบตามตรง ทำแบบนี้ ไม่อยากอยู่ปนเปื้อนหมู่บ้านเราแล้วหรือ!”
เสียงนางแหลมขึ้นโดยไม่รู้ตัว แทบทะลุแตกพร่า
หญิงหน้าม้าทำหน้ายักษ์พลางเสริมต่อ
“ใช่แล้ว ดูท่าทางยองๆ อยู่นั่นสิ แค่เห็นก็รู้ว่าแม่แพศยา ไม่รู้ใช้วิธีต่ำช้าอะไรยั่วยวนคน คงไปนอนกับพี่เขยตั้งแต่เนิ่นๆ แล้วใช้ความ...นั่นยั่วผู้ชาย นี่มัน...”