“เกิดอะไรขึ้น”
หวังซิ่วเจินมองพี่สาวสามี ในใจยังคิดถึงอวี้เหมยของตน
“เมื่อกี้อวี้หงเก็บห่อผ้าเล็ก ๆ ท่าทางหลบ ๆ ซ่อน ๆ เดินผ่านหน้าประตูไป ข้าคาดว่านางจะไปบ้านเจียงเหวินฮ่าว นางมีใจให้เหวินฮ่าวอยู่แล้ว หากไปครานี้ มีหรือจะไม่วุ่นวาย”
เฉินหงอิงวันนี้ต้องรีบกลับบ้าน อีกไม่กี่วันจะเก็บเกี่ยวข้าวโพด นางไม่มีเวลาอยู่บ้านน้องชายนาน
ที่นำเรื่องนี้มาบอกหวังซิ่วเจิน ก็หวังให้นางทำอะไรสักอย่าง
ผลคือหวังซิ่วเจินฟังจบ คิ้วที่ขมวดพลันคลาย
“ท่านพี่ แค่เรื่องนี้หรือ”
นางโบกมือ หัวเราะน้อย ๆ สองครั้ง
“เด็กไม่ตายนั่นนิสัยยังงั้น ข้าอยากให้นางเจอดีสักหน่อยด้วยซ้ำ เมื่อก่อนข้ายังคิดว่านางซื่อ ๆ ดูวันนี้สิ ท่าทางไอ้หนูเจียงปกป้องนางดีเสียเหลือเกิน สงสัยนางจะใช้ไม้ไหน”
“เจ้า เจ้าพูดถึงตงเม่ยอย่างนี้ได้อย่างไร”
เฉินหงอิงโกรธจนหน้าแดง
“ข้าพูดผิดตรงไหน เจ้าดูไอ้หนูเจียงสิ พึ่งแต่งได้สามวัน ไอ้หนูเจียงก็หวงนางเหมือนแก้วตาดวงใจ ต้องเป็นเพราะเด็กไม่ตายนี่ร่านไม่เบา”
“หุบปาก”
เฉินหงอิงชี้หน้าหวังซิ่วเจิน นิ้วสั่นไม่หยุด
“เจ้าจะไม่ชอบตงเม่ย ก็พูดอย่างนี้ไม่ได้ นางเป็นลูกในไส้เจ้าทั้งคน แม่คนจะพูดถึงนางอย่างนี้ได้อย่างไร เจ้าไม่รู้สึกผิดบ้างหรือ”